Δελτίο Τύπου | ΜΙΑ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ του Sigmund Freud - Συνοδεύεται από ένα όνειρο του Γιώργου Σεφέρη

SIGMUND FREUD

ΜΙΑ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ

ΣΥΝΟΔΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΕΦΕΡΗ

Εισαγωγή - Επίμετρο : ΠΑΝΟΣ ΑΛΟΥΠΗΣ

Μετάφραση : ΣΟΦΙΑ ΛΕΩΝΙΔΗ

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Ιούλιος 2021

Αριθμός σελίδων : 80, Τιμή : 9,90 Ευρώ

ISBN: 978-960-505-505-9

Στο γράμμα για τα εβδομηκοστά γενέθλια του Ρομαίν Ρολλάν, ο Φρόυντ μπορεί πλέον να μιλήσει για τον ίδιο, ομολογώντας πως «η ανάμνηση αυτού του βιώματος πάνω στην Ακρόπολη επανέρχεται πολύ συχνά και με στοιχειώνει από τότε που γέρασα». Η ενοχή του να ξεπεράσει τον πατέρα του, η ενοχή υπέρβασης της πατρικής θέσης, η οποία παραπέμπει στην ασυνείδητη επιθυμία και ανάγκη πατροκτονίας για το προχώρημα στη ζωή, τον έφερε αντιμέτωπο με τη βιαιότητα του θανάτου, που επέκειτο πραγματικά λόγω της ηλικίας και βιωνόταν φαντασιωτικά στη σχέση του με τους νεότερους. Ο φόνος του πατέρα λειτουργεί σαν το νήμα που διαρθρώνει τον υποκειμενικό μύθο και την προσωπική ιστορία του Φρόυντ και τα συνδέει με την εφεύρεση της ψυχανάλυσης, την κοσμοθεώρησή της και την ερμηνεία των κοινωνικών δεσμών και της πολιτισμικής εξέλιξης.

Η Ακρόπολη, ως πολιτισμικό μνημείο, θρυμματισμένη αλλά αγέρωχη, θυμίζει ένα χαμένο παρελθόν που υφίσταται όρθιο παρ’ όλους τους θανάτους. Ίσως ο Φρόυντ, στο γραπτό του, μας ζητά απλώς επιείκεια και σεβασμό για τον ίδιο και το έργο του, ένα έργο που συνεχίζει να προκαλεί κλυδωνισμούς, αντιστάσεις και ταραχές.

Το 1904, ο Σεφέρης, μικρό αγόρι, ζούσε σε έναν κόσμο που φάνταζε αιώνιος, ενώ ο Φρόυντ ανέβαινε στο Βράχο, κι αυτός σχετικά ξέγνοιαστος, με συγκεχυμένες αναμνήσεις από μια αλλοτινή αξέχαστη παιδική ηλικία σε μέρη της Κεντρικής Ευρώπης, που κι αυτά φάνταζαν αιώνια. Το 1936 όμως, ο Σεφέρης έγραφε με τον τρόπο του « Όπου και να πάω η Ελλάδα με πληγώνει », ενώ ο Φρόυντ, πικραμένος και ανήμπορος, χωρίς ιδιαίτερη όρεξη για αφιερώματα γενεθλίων, ζώντας την επικράτηση του ναζισμού, ανέσυρε τις αναμνήσεις του από την ανάβαση στην Ακρόπολη, ανασύροντας ταυτόχρονα το ερώτημα της Aufhebung, το πώς ένας γιος ξεπερνά τον πατέρα του. Το 1970, ο ποιητής, υπό καθεστώς δικτατορίας, μας δωρίζει ένα όνειρό του πάνω στην Ακρόπολη, ένα όνειρο αποξένωσης, που έκρυβε στα σωθικά του έναν εφιάλτη.

Άραγε τί σημαίνει η Ακρόπολη, τέτοια που υψώνεται στο βλέμμα των επισκεπτών στον σύγχρονο κόσμο μας ; Ο εφιάλτης του Σεφέρη είναι αρκετά σαφής και συνάδει με την αλλοίωση και την καταστροφή της. Το δέος του Φρόυντ, αντίθετα, εντάσσεται στο σεβασμό της λειτουργίας της και στην ερμηνεία της θέσης της ως μνημειακού θησαυρού της ανθρωπότητας. Πράγματι έχει τη θέση αγάλματος · από τη μια αντιπροσωπεύει μεταφορικά μια στροφή της Ιστορίας και από την άλλη στέκεται υπεράνω της κρίσης, της σκέψης, των μυθευμάτων και των επίκαιρων δρώντων.

Ο Σεφέρης θυμίζει μια φράση του Φρόυντ, επίκαιρη και στις μέρες μας : «Είμαι καταποντισμένος μέσα σε αυτή την αγιάτρευτη αθλιότητα και δεν μπορώ να τη βγάλω από πάνω μου. Κάνουμε διαστημικά ταξίδια, καταπολεμούμε τις αρρώστιες, όμως τον μεγαλύτερο εχθρό του ανθρώπου –τον άνθρωπο– δεν μπορούμε να τον εξουδετερώσουμε».

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ

Ακρόπολη, Αθήνα 1900.

Αναπαραγωγή από στερεοσκοπική

φωτογραφία της εταιρείας Keystone View Company.

Μουσείο Μπενάκη / Φωτογραφικά Αρχεία [ ΦΑ.9.495 ]

Δελτίο Τύπου | ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΡΟΔΟΛΦΟΥ ΜΠΑΤΗ του Γιώργου Λεονταρίτη

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ

ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

ΤΟΥ ΡΟΔΟΛΦΟΥ ΜΠΑΤΗ

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΝΟΥΑΡ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Ιούλιος 2021

Αριθμός σελίδων : 176, Τιμή : 12,00 Ευρώ

ISBN: 978-960-505- 487-8

Ποιός ήταν ο Ροδόλφος Μπάτης, ο άνθρωπος με τα πολλά πρόσωπα που βρισκόταν στη σκια συγκλονιστικών γεγονότων της πολιτικής ζωής των πρώτων χρόνων της δεκαετίας του 1950; Μια προσωπικότητα της εποχής με περίεργο παρελθόν και χωρίς μέλλον. Πράκτορας ξένων μυστικών υπηρεσιών, της Ιντέλλιτζενς Σέρβις, ή «διπλός κατάσκοπος» κομμουνιστικών κρατών; Φίλος καταδιωγμένων Εβραίων στην Κατοχή ή διπλωμάτης στο Βερολίνο από τους έμπιστους του Γ‘ Ράιχ; Γιατί η Ασφάλεια δεν θέλει να ψάχνουν για αυτόν, σε μια εποχή που η περίφημη «υπόθεση Μπελογιάννη» είχε αναστατώσει την Ελλάδα αλλά και τις ξένες χώρες ; Ο «Ροδόλφος που ήλθε από την ομίχλη» αναστάτωσε τη ζωή ενός νεαρού δημοσιογράφου, που ήταν αδύνατον να φανταστεί ότι εξαιτίας του θα έμπλεκε στον ιστό της αράχνης του θολού κόσμου των κατασκόπων. Μια γοητευτική γυναίκα, νεανικός έρωτας του δημοσιογράφου, εμφανίζεται ξαφνικά, μετά από χρόνια στη ζωή του, για να τον εμπλέξει σ’ αυτή την ιστορία. Άλλοτε μαχητική κομμουνίστρια, που η ζωή τη μεταμόρφωσε σε μεγάλη «κυρία της αριστοκρατίας», ζητά από τον παλιό της φίλο να τη βοηθήσει να βρει τον σύζυγό της, που εξαφανίστηκε απροσδόκητα, χωρίς να αφήσει πίσω του κανένα ίχνος. Τού ζητά να μάθει τί απέγινε ο Ροδόλφος Μπάτης. Ζει ή τον δολοφόνησαν, και γιατί;

 

Στο σκηνικό μιας Αθήνας που δεν υπάρχει πια, της Αθήνας της δεκαετίας του 1950, με τα κοσμικά κέντρα, τα πολιτικά παρασκήνια και τον κόσμο μιας άλλης δημοσιογραφίας, εκτυλίσσεται η περίεργη αυτή ιστορία, για να φτάσει σε ένα τέλος που κανείς δεν το περιμένει. Και σε όλο αυτό το σκηνικό του μυθιστορήματος σημαντική παρουσία αποτελεί ο συγγραφέας Γιάννης Μαρής…

[…] —Κύριε Μαρή, έχετε ακούσει για εκείνον τον επιχειρηματία, τον Ροδόλφο Μπάτη ;

— Έχω ακούσει πολλά, όπως τόσοι και τόσοι. Είναι αυτό που λέμε «οικονομική δύναμις». Σκοτεινή όμως φυσιογνωμία. Πιστεύω ότι ήταν άνθρωπος που παίζει σε πολλά ταμπλώ, με ύποπτες διασυνδέσεις. Προπολεμικά είχα δει φωτογραφίες του δίπλα στον Μεταξά. Συνάδελφοι παλιοί δημοσιογράφοι τον συναντούσαν μετά τα μεσάνυχτα στο σαλόνι του «Κινγκ Τζωρτζ», όπου ο πανίσχυρος υπουργός Ασφαλείας, ο Μανιαδάκης, συνήθιζε να περνά με τη στενή του συντροφιά τις νυχτερινές ώρες. Είχε φιλικές σχέσεις με τον Ντέηβιντ Μπάλφουρ, τον Άγγλο κατάσκοπο της Ιντέλλιτζενς Σέρβις, που εμφανιζόταν ως καλόγερος με το όνομα «πατήρ Δημήτριος». Ως αντιπρόσωπος μιας μεγάλης γερμανικής εταιρείας, είχε τη δυνατότητα να ταξιδεύει στο Βερολίνο και διατηρούσε στενή συνεργασία με τον ίδιο τον Γκαίμπελς.

[…] Μετά την Κατοχή δικάστηκε ως δωσίλογος, αλλά αθωώθηκε διότι ο βρετανικός παράγων τον εστήριξε. Το περίεργο είναι ότι το τελευταίο σχετικά διάστημα έκανε «επιχειρηματικά ταξίδια» σε Ανατολικές χώρες, με την έγκριση των Αρχών Ασφαλείας. Γι’ αυτό σου λέω ότι είναι σκοτεινό πρόσωπο.

[…] Η Μπιάνκα Κολοζώφ συνέχισε : —Πάνε πολλά χρόνια από τότε. Σας μιλάω για πριν από τον πόλεμο. Ο Ροδόλφος ήταν νέος και απίστευτα γοητευτικός, με κατακτήσεις στον γυναικόκοσμο. Αρκετές κυρίες του «καλού κόσμου» δεν δίστασαν να μπλέξουν μαζί του, και υπήρξαν πολλά ερωτικά σκάνδαλα.

[…] —Κύριε Μπεναρόγια, τον γνωρίζετε τον Μπάτη ;

—Ελάχιστα. Μου είχε δώσει την εντύπωση ενός γοητευτικού παλιάνθρωπου.

Όμως οφείλω να πω κάτι. Αυτός ο τύπος, που από τα προπολεμικά χρόνια είχε στενές επαφές με υψηλόβαθμους του ναζισμού στο Βερολίνο, έσωσε τη ζωή περίπου δέκα συμπατριωτών μου Εβραίων στη Θεσσαλονίκη.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης, δημοσιογράφος και συγγραφέας, γεννήθηκε στην Αθήνα (μικρασιατικής καταγωγής) και από πολύ νέος ασχολήθηκε με όλα τα είδη της δημοσιογραφίας σε διάφορες εφημερίδες. Από το 1956 ρεπόρτερ, πολιτικός συντάκτης, αρθρογράφος και αρχισυντάκτης, παράλληλα έγραψε ιστορικά αναγνώσματα, πολλά από τα οποία δημοσιεύτηκαν σε συνέχειες σε εφημερίδες, και άλλα κυκλοφόρησαν σε βιβλία.
Έζησε πολύ κοντά σε πολιτικές προσωπικότητες που κυριάρχησαν τις δεκαετίες του 1950 και 1960, ερεύνησε, μελέτησε και συγκέντρωσε στοιχεία για ιστορικά γεγονότα που συγκλόνισαν την πορεία αυτού του τόπου και έφερε στο φως της δημοσιότητας πολλά άγνωστα γεγονότα από τα παρασκήνια της δημόσιας ζωής, που δίνουν νέα διάσταση σε κρίσιμα κεφάλαια της ιστορίας μας.
Ο Γιώργος Λεονταρίτης δούλεψε κοντά στον Γιάννη Μαρή και συνδέθηκε στενά μαζί του, από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 μέχρι το θάνατο του δημοφιλούς συγγραφέα.
 
Στις Εκδόσεις Άγρα κυκλοφορούν τα βιβλία του Ο Γιάννης Μαρής και η εποχή του, Η δημοσιογραφία και η λογοτεχνία της Αριστεράς · Γ. Λεονταρίτης, Ο Γιάννης Μαρής για την υπόθεση Πολκ – Γ. Μαρής, Ποιός σκότωσε τον Πολκ ; · Γ. Λεονταρίτης – Γ. Μαρής, Σφαίρες για τον Αρχιεπίσκοπο · και Ο Ηλίας Τσιριμώκος για τον Σοσιαλισμό, την Αριστερά και το Κέντρον.
  

Δελτίο Τύπου | Ο ΜΑΙΓΚΡΕ ΚΑΙ Η ΝΕΚΡΗ ΚΟΠΕΛΑ του Georges Simenon

GEORGES SIMENON

Ο ΜΑΙΓΚΡΕ ΚΑΙ Η ΝΕΚΡΗ ΚΟΠΕΛΑ

Μετάφραση: ΑΡΓΥΡΩ ΜΑΚΑΡΩΦ

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Ιούλιος 2021

Αριθμός σελίδων : 224 , Τιμή : 12,00 Ευρώ

ISBN: 978-960-505-441-0

Χρόνια ολόκληρα, η Λουίζ έψαχνε επίμονα τη θέση της χωρίς ποτέ να τη βρει. Χαμένη σ’ έναν κόσμο που δεν τον καταλάβαινε, γραπώθηκε απελπισμένα από την πρώτη τυχούσα γυναίκα, και αυτή κατέληξε να τής τη φέρει. Μόνη, σκλήραινε μέσα σε ένα εχθρικό περιβάλλον, όπου μάταια προσπαθούσε να μάθει τους κανόνες του παιχνιδιού. Μάλλον δεν γνώριζε τίποτα για τον πατέρα της. Από μικρή, ήδη, θα έπρεπε να αναρωτιέται γιατί η μητέρα της δεν ήταν σαν τις άλλες, γιατί οι δυό τους ζούσαν διαφορετικά απ’ τους γείτονες. [...]

—Είναι όμορφη, συμφωνείτε ;

Δεν ήταν η λέξη που έψαχνε ο Μαιγκρέ, ούτε αυτή που αντιστοιχούσε ακριβώς στην πραγματικότητα. Η κοπέλα, σίγουρα, ήταν όμορφη, όμως υπήρχε κάτι παραπάνω, που ήταν δύσκολο να το προσδιορίσει. Ο φωτογράφος είχε καταφέρει να δώσει ζωή σ’αυτά τα μάτια που έμοιαζαν να κάνουν μία ερώτηση που παρέμενε όμως αναπάντητη.

Σε δύο εκτυπώσεις φορούσε το μαύρο της φόρεμα・ σε μία άλλη το καφέ καρώ παλτό・ και στην τελευταία ήταν με το βραδινό. Τη φανταζόσουν στους δρόμους του Παρισιού, όπου υπήρχαν τόσες κοπέλες σαν την ίδια, να στριμώχνεται ανάμεσα στο πλήθος, να σταματάει για να χαζέψει λίγο τις βιτρίνες και να συνεχίζει το δρόμο της για ένας Θεός ξέρει πού.

Είχε κάποτε έναν πατέρα, μία μητέρα, αργότερα, στο σχολείο, συμμαθήτριες. Στη συνέχεια, κάποιοι άνθρωποι τη γνώρισαν νεαρή κοπέλα, γυναίκες, άνδρες. Τους είχε μιλήσει. Τη φώναζαν με το όνομά της. Όμως, τώρα ήταν νεκρή, κανείς δεν φαινόταν να τη θυμάται, κανείς δεν ανησυχούσε, ήταν σαν να μην υπήρξε ποτέ.

Ο ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗΣ ΜΑΙΓΚΡΕ επιχειρεί να ανασυνθέσει τις τελευταίες μέρες και ώρες στη ζωή μιας κοπέλας που βρέθηκε νεκρή μια νύχτα στους δρόμους του Παρισιού. Προσπαθεί να μπει στη θέση της και να φανταστεί τι σκέψεις και τις πράξεις της. Τον ενδιαφέρει ο χαρακτήρας του θύματος, ψάχνει να γνωρίσει και να καταλάβει την κοπέλα, θέτοντας ερωτήματα σε όσους τη συνάντησαν. Το ενδιαφέρον του Μαιγκρέ για το θύμα τον οδηγεί σε μια συναισθηματική ταύτιση μαζί του. Μια από τις δυνατότερες ιστορίες του Σιμενόν με τον Μαιγκρέ.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Ο Ζωρζ Σιμενόν, Βέλγος γαλλόφωνος συγγραφέας, γεννήθηκε στη Λιέγη το 1903. Αποφάσισε από νωρίς να αφοσιωθεί στη συγγραφή. Στα δεκαέξι του χρόνια έγινε δημοσιογράφος στη La Gazette de Liège. Το πρώτο μυθιστόρημά του, που το υπέγραψε με το ψευδώνυμο Georges Sim, εκδόθηκε το 1921: Au pont des Arches, petite histoire liégeoise. Το 1922 εγκαταστάθηκε με τη ζωγράφο σύζυγό του στο Παρίσι, όπου έγραψε ιστορίες και μυθιστορήματα σε συνέχειες, κάθε λογοτεχνικού είδους. Μεταξύ του 1923 και του 1933 δημοσιεύτηκαν σχεδόν διακόσια μυθιστορήματά του, πάνω από χίλιες ιστορίες και απειράριθμα άρθρα του. Το 1929 ο Σιμενόν σχεδιάζει τον πρώτο Μαιγκρέ : Πιέτρ ο Λετονός. Το βιβλίο κυκλοφόρησε στις εκδόσεις Fayard το 1931 και ο επιθεωρητής Μαιγκρέ έγινε σύντομα εξαιρετικά δημοφιλής.

Ο Σιμενόν έγραψε συνολικά εβδομηνταδύο περιπέτειες με τον Μαιγκρέ (καθώς και πολλές συλλογές διηγημάτων – μέχρι τον τελευταίο Μαιγκρέ το 1972, Ο Μαιγκρέ και ο κύριος Σαρλ). Λίγο αργότερα, ο Σιμενόν άρχισε να γράφει αυτά που ονόμαζε « μυθιστορήματα-μυθιστορήματα » η « σκληρά μυθιστορήματα »: πάνω από εκατόν δέκα τίτλους, από το Ξενοδοχείο της Αλσατίας (1931) μέχρι τους Αθώους (1972), με πιο γνωστά τα έργα Το σπίτι στο κανάλι (1933), Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν (1938 – Άγρα, 2004), Ο δήμαρχος της Φυρν (1939), Οι άγνωστοι μέσα στο σπίτι (1940 – Άγρα, 2011), Τρία δωμάτια στο Μανχάτταν (1946 – Άγρα, 2007), Γράμμα στον δικαστή μου (1947), Το χιόνι ήταν βρόμικο (1948 – Άγρα, 2011), Ο ανθρωπάκος από το Αρχαγγέλσκ (1956 – Άγρα, 2009), Η φυγή του κυρίου Μοντ (1945 – Άγρα, 2012), Ο θάνατος της Μπελλ (1952 – Άγρα, 2012), Ο Γάτος (1967 – Άγρα, 2010), Σεληνιασμός (1933 – Άγρα, 2013), Στριπτήζ (1958 – Άγρα, 2015), Ο άνθρωπος από το Λονδίνο (1933 – Άγρα, 2014), Μπέττυ (1961 – Άγρα, 2016), Οι δαίμονες του πιλοποιού (1949 – Άγρα, 2019) κ.ά. Παράλληλα με αυτή την εντατική λογοτεχνική δραστηριότητα, ταξιδεύει συνεχώς· εγκαταλείπει το Παρίσι και εγκαθίσταται στη Σαρέντ και κατόπιν, κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, στη Βαντέ. Το 1945 αφήνει την Ευρώπη για την Αμερική, όπου θα διαμείνει δέκα χρόνια. Επιστρέφει έπειτα στη Γαλλία και εγκαθίσταται οριστικά στην Ελβετία. Από το 1972 αποφασίζει να σταματήσει το γράψιμο. Με τη χρήση ενός μαγνητοφώνου αφοσιώθηκε έκτοτε στις εικοσιδύο Υπαγορεύσεις του και κατόπιν συνέταξε τα ογκώδη απομνημονεύματά του Mémoires intimes (1981). Πέθανε στη Λωζάννη το 1989. Πολλά μυθιστορήματά του έχουν διασκευαστεί για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.

ΑΛΛΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΣΙΜΕΝΟΝ ΜΕ ΤΟΝ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗ ΜΑΙΓΚΡΕ ΣΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΡΑ

 

Δελτίο Τύπου | ΒΟΫΤΣΕΚ / ΟΥΡΑΝΟΣ ΑΟΥΣΒΙΤΣ του Κωνσταντίνου Χατζηνικολάου

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΒΟΫΤΣΕΚ

[ ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΜΠΥΧΝΕΡ ]

ΟΥΡΑΝΟΣ ΑΟΥΣΒΙΤΣ

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Ιούλιος 2021

Αριθμός σελίδων : 112, Τιμή : 9,00 Ευρώ

ISBN: 978-960-505-512-7

Aν ο Βόυτσεκ αποτελεί μια λαχανιασμένη, θραυσματική σύνοψη στο θεατρικό έργο του Μπύχνερ, κείμενο κατεξοχήν αποσπασματικό, τότε ο Ουρανός Άουσβιτς, που προέκυψε έπειτα από μια επίσκεψη στο στρατόπεδο συγκέντρωσης τον Σεπτέμβριο του 2007, δεν είναι παρά η μάταιη απόπειρα να διατηρηθεί η προσωπική μνήμη προτού κομματιαστεί, γίνει θραύσματα και εξαφανιστεί.

Τα δύο γραπτά παρουσιάστηκαν σε ισάριθμες εικαστικές εκθέσεις το 2017 και δουλεύτηκαν ξανά για την παρούσα έκδοση.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ γεννήθηκε το 1974 στην Αθήνα. Είναι συγγραφέας και κινηματογραφιστής. Η βασική του φιλμογραφία περιλαμβάνει τρίλεπτες βουβές ταινίες σε Σούπερ 8. Στο εικαστικό του έργο συνδυάζει σινεμά, κείμενο, φωτογραφία.

Έχει κυκλοφορήσει το μυθιστόρημα Ιάκωβος (αντίποδες, 2016). Το 2017 συμμετείχε στην documenta 14. Το 2019 ολοκλήρωσε το ντοκυμανταίρ μικρού μήκους Henrieta & Ivan. Υπήρξε μέλος της κινηματογραφικής ομάδας Κίνε. Αρθρογραφεί στην Καθημερινή. Άλλα βιβλία του : Σημειώσεις από τα βουνά, ποίηση (Loraini Alimantiri Gazonrouge, 2009) και Μίμοι, με τον Ανδρέα Ράγκναρ Κασάπη, ποίηση (εκδόσεις των μίμων, 2017).

ΕΙΚΟΝΑ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ

Καρέ από το υλικό της ταινίας Βόυτσεκ του Κ. Χατζηνικολάου (2017).

Δελτίο Τύπου | Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ του Francis Scott Fitzgerald

FRANCIS SCOTT FITZGERALD

Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ

Πρόλογος – Μετάφραση: ΑΡΗΣ ΜΠΕΡΛΗΣ

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Ιούλιος 2021

Σειρά «Βιβλίδια»

Αριθμός σελίδων : 64,  Τιμή : 6,50 Ευρώ 

ISBN: 978-960-505-513-4

Η Κατάρρευση (The Crack-up), που δημοσιεύτηκε το 1936 στο περιοδικό Esquire, είναι αυτοβιογραφικό δοκίμιο ωμής ειλικρίνειας, όπου συνυπάρχουν αυτοοικτιρμός και υπερηφάνεια. Κείμενο πικρό, που δεν του λείπει το χιούμορ, καταγράφει τη « σκοτεινή νύχτα της ψυχής, που είναι πάντα τρεις το πρωί, κάθε μέρα ». [...] 

Στην Κατάρρευση κυριαρχεί η αίσθηση της χρεοκοπίας, της αποτυχίας, της απογοήτευσης, της απομάγευσης του κόσμου, της πρόωρης ψυχολογικής γήρανσης (που είναι το άλλο όνομα της ωριμότητας), της πικρίας, της απελπισίας, αλλά και της νοσταλγίας, της απώλειας όχι του παραδείσου αλλά της πεποίθησης ότι ο παράδεισος είναι εφικτός.  

- ΑΡΗΣ ΜΠΕΡΛΗΣ 

 

Και βέβαια η ζωή όλη είναι μια διαδικασία κατάρρευσης αλλά τα πλήγματα που την κάνουν δραματική –τα μεγάλα, ξαφνικά πλήγματα που έρχονται, η φαίνεται να έρχονται, απ’ έξω, αυτά που θυμάσαι και τα θεωρείς αιτία όλων των δεινών και, σε στιγμές αδυναμίας, τα λες στους φίλους σου– δεν δείχνουν τις συνέπειές τους αμέσως. Υπάρχει κι ένα άλλο είδος πλήγματος που έρχεται από μέσα – που δεν το νιώθεις παρά μόνο όταν είναι αργά πια για να κάνεις κάτι, ωσότου συνειδητοποιήσεις κάτι ανέκκλητο – ότι από μια άποψη ποτέ δεν θα είσαι ξανά ο άνθρωπος που ήσουν. Τα πλήγματα του πρώτου είδους φαίνεται να συντελούνται γρήγορα, αλλά του δευτέρου είδους συντελούνται χωρίς να το καταλάβεις, μολονότι συνειδητοποιούνται ξαφνικά. 

Η δική μου ευτυχία στο παρελθόν έφτασε συχνά σε τέτοια έκσταση που δεν μπορούσα να τη μοιραστώ ακόμη και με το πιο αγαπημένο μου πρόσωπο [...] και νομίζω ότι η ευτυχία μου, η το ταλέντο μου για αυταπάτη ή ό,τι άλλο θέλετε, ήταν μια εξαίρεση. Δεν ήταν το φυσικό πράμα αλλά το αφύσικο – τόσο αφύσικο όσο και το Μπουμ της ευημερίας. Και η πρόσφατη εμπειρία μου είναι παράλληλη με το κύμα της απελπισίας που σάρωσε το έθνος όταν το Μπουμ κατέρρευσε.

ΣΧΕΔΙΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ: ΤULLIO PERICOLI, 1990

___________________

Η ζωή του ΦΡΑΝΣΙΣ ΣΚOΤΤ ΦΙΤΖΕΡΑΛΝΤ είναι ένα τραγικό παράδειγμα των δύο όψεων του Αμερικανικού Ονείρου : οι χαρές του έρωτα, του πλούτου και της επιτυχίας και η τραγωδία που είναι συνυφασμένη με τις ακρότητες και την αποτυχία. Γεννημένος το 1896 στο Σαιντ Πωλ της Μινεσότα σε καθολική και ευκατάστατη οικογένεια, άρχισε να γράφει από πολύ νωρίς. Όταν οι ΗΠΑ μπαίνουν στον πόλεμο το 1917 κατατάσσεται στο στρατό, υπηρετών τας τη διετή θητεία του στην Αμερική, και γνωρίζει τη Ζέλντα Σέαρ, η οποία αρνείται να τον παντρευτεί λόγω δικής του έλλειψης χρημάτων. Το 1920 όμως κυκλοφορεί το πρώτο του μυθιστόρημα (This Side of Paradise) που θα σημειώσει μεγάλη επιτυχία· ο γάμος με τη Ζέλντα γίνεται αμέσως. Ο Φιτζέραλντ, επαγγελματίας πλέον συγγραφέας, συνεργάζεται και με διάφορα περιοδικά, συνεργασία που θα ήταν επικερδής αν οι δαπάνες του ζεύγους δεν ήταν αυξημένες εξαιτίας της πολυτελούς ζωής τους. Το δεύτερο μυθιστόρημα του Φιτζέραλντ, The Beautiful and the Damned, περιγράφει ακριβώς ένα ζευγάρι που ζει μες στην τρυφηλότητα και στον ηδονισμό. Λίγο μετά τη γέννηση του μοναδικού τους παιδιού θα κυκλοφορήσει το σπουδαιότερο μυθιστόρημά του, Ο Μεγάλος Γκάτσμπυ. 

Η σπάταλη ζωή, οι συνεχείς μετακινήσεις (ταξίδευαν από πόλη σε πόλη της Ευρώπης και διέμειναν σε οκτώ πολιτείες των ΗΠΑ), καθώς και η θυελλώδης σχέση των Φιτζέραλντ επιβάρυναν την υγεία και των δύο : Ο Φιτζέραλντ αντιμετώπιζε ολοένα σοβαρότερο πρόβλημα αλκοολισμού και η Ζέλντα, μετά από αρκετούς νευρικούς κλονισμούς, διεγνώσθη εντέλει ότι πάσχει από σχιζοφρένεια. 

Ωστόσο ο Φιτζέραλντ κατόρθωσε να τελειώσει και να εκδώσει το 1934 το τέταρτο μυθιστόρημά του, Tender is the Night, με πληθώρα αυτοβιογραφικών στοιχείων· αποτελεί και αυτό χρονικό μιας αποτυχίας η πολλαπλών αποτυχιών. Ο Φιτζέραλντ πέθανε το 1940 στα σαραντατέσσερά του, από καρδιακή προσβολή. Μολονότι στον καιρό του ήταν κυρίως γνωστός ως εκκεντρικός μέθυσος και ενσαρκωτής των υπερβολών και ακροτήτων που χαρακτήριζαν την εποχή της τζαζ, η αποτύπωση αυτής της εποχής στα έργα του και το αναμφισβήτητο ταλέντο του του χαρίζουν σήμερα επάξια ξεχωριστή θέση στην ομάδα των νεωτερικών συγγραφέων. 

ΣΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΡΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΕΠΙΣΗΣ ΣΕ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΡΗ ΜΠΕΡΛΗ

  

Δελτίο Τύπου | ΣΚΥΦΤΟΙ ΠΕΡΑΣΑΝΕ του Γιάννη Ατζακά

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΤΖΑΚΑΣ

ΣΚΥΦΤΟΙ ΠΕΡΑΣΑΝΕ

ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Ιούλιος 2021

Αριθμός σελίδων : 192, Τιμή : 14,50 Ευρώ

ISBN: 978-960-505-502-8

Κυκλοφόρησε η νέα συλλογή επτά εκτενών διηγημάτων του Γιάννη Ατζακά.

Πώς θα ζήσουμε με μια κατάμαυρη σκιά στη θύμηση επάνω ;

Πλήθος ενέδρες της ζωής παραμονεύουν την πτώση σου.

Από το ποίημα του Μανόλη Αναγνωστάκη Σκυφτοί περάσανε…

AΡΚΕΙ ΜΙA ΜΙΚΡH ΡΩΓΜH και, όπως το πιο ακριβό αλάβαστρο, οι καρδιές ραγίζουν, τα σώματα διαλύονται και σέρνονται σαν σκυφτές σκιές, σαν ένας αόρατος θίασος, που οι μοιραίοι του ήρωες ψιθυρίζουν τα λιγοστά τους λόγια και αποσύρονται στη σιωπή.

Παρασκευάς : Η φωνή μου δεν βγαίνει, δεν ακούγεται, σαν ένα μουσικό όργανο που του έσπασαν τις χορδές, κι από τον έξω κόσμο μόνον ένα ασταμάτητο βουητό, σαν φτεροκόπημα από μακρινό μελίσσι, φτάνει στ’ αυτιά μου.

Φανούρης : Είμαι γητευτής φιδιών κι αυτός που με το ξόρκι του μπορεί να δένει ακόμη και τα όρνεα του ουρανού.

Αργυρός : Στου πιοτού τη ζάλη μουρμούριζα κάποια ασυνάρτητα λόγια, μπερδεμένα με κομμάτια από παλιούς δραματικούς μου ρόλους.

Ιάκωβος : Είχα φτάσει στο οροπέδιο της ζωής μου, χωρίς να έχω ποτέ αγγίξει καμιά κορφή, χωρίς ένα πέταγμα, ούτε ένα μικρό φτερούγισμα, μια ζήση τραχιά σαν πέτρα, όπως το ηπειρώτικο οροπέδιο, όπου γεννήθηκα.

Σπύρος : Είμαι « ο άρχοντας των τειχών ». Το ταπεινό παράπηγμα, όπου μεγάλωσα, το γαντζωμένο στο ανατολικό τείχος της πόλης, ήταν η δική μου βυζαντινή αυλίτσα.

Αστέριος : Αναρωτιόμουν πώς ξέφυγα από την τυραννική επικράτεια της μητέρας, πώς βγήκα από τη βαριά σκιά του πατέρα, πώς πέταξα σαν πουλί μέσα από κείνες τις φοβερές εφηβικές συμπληγάδες και έφτασα σ’ αυτό το ειρηνικό και γλυκό λυκόφως της ζωής μου.

Μωρίς : Πέρασα μια ζωή προσπαθώντας να ξεχάσω, να γίνω ο άνθρωπος που υπήρξα κάποτε. Δεν τα κατάφερα. Έμεινα για πάντα ο αριθμός που είχε χαράξει στο δέρμα μου το θηρίο.

 

ΕΡΓΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ: ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΧΡΗΣΤΙΔΗΣ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΤΖΑΚΑΣ γεννήθηκε το 1941 στον Θεολόγο της Θάσου. Αποφοίτησε το 1966 από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και από το 1975 εργάστηκε στην ιδιωτική και τη δημόσια Μέση Εκπαίδευση. Τα έργα του Διπλωμένα φτερά ( 2007), Θολός βυθός ( 2008) και Φως της Φονιάς (2013) αποτελούν τριλογία. Δημοσίευσε επίσης την πολιτική νουβέλα Κάτω από τις οπλές ( 2010 ), τη συλλογή διηγημάτων Λίγη φλόγα, πολλή στάχτη (2015) και τη νουβέλα Η σπηλιά (2018).
Όλα τα βιβλία του κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Άγρα.

Ο Θολός βυθός τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος 2009.

 

ΤΑ ΑΛΛΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΑΤΖΑΚΑ ΣΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΡΑ

 

Δελτίο Τύπου | ΛΑΤΙΝ ΝΟΥΑΡ του Ανδρέα Αποστολίδη

ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ 

ΛΑΤΙΝ ΝΟΥΑΡ

Η ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ 

ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥΣ

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Ιούνιος 2021

Αριθμός σελίδων : 184 + 16σελ. φωτογραφικό ένθετο

Τιμή : 13,90 Ευρώ

ISBN: 978-960-505-493-9

H ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ με την πρόσφατη ιστορία της παρουσιάζεται σε αυτό το βιβλίο όπως τη φαντάζονται οι συγγραφείς αστυνομικών μυθιστορημάτων : σε χώρες όπως το Μεξικό, η Κούβα, η Αργεντινή, το Περού, η Χιλή, η Κολομβία· συγγραφείς όπως ο Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ, ο Ρικάρντο Πίλια, ο Σαντιάγο Ρονκαλιόλο, ο Λεονάρδο Παδούρα, ο Χουάν Σαστουράιν, η Κλαούντια Πινιέιρο, ο Ραμόν Δίας Ετερόβιτς, ο Λουίς Σεπούλβεδα κ.ά.· αλλά και ως απόηχος των αστυνομικών ιστοριών στο έργο άλλων, όπως ο Χουάν Χοσέ Σάερ και ο Ρομπέρτο Μπολάνιο, που συνενώνουν δύο γενιές.

Στη στροφή του 20ου αιώνα και στην πορεία παγκοσμιοποίησης του αστυνομικού μυθιστορήματος, δύο τάσεις ξεχώρισαν: το Nordic και το Latin noir. Το λάτιν νουάρ έχει μεγαλύτερο λογοτεχνικό βάθος και εύρος. Κατάγεται από την έκρηξη της λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας, το «μπουμ» της δεκαετίας του 1960.

Το βιβλίο είναι παράγωγο της εργασίας για το ομώνυμο ντοκυμανταίρ διεθνούς παραγωγής. Οι βασικοί του εκπρόσωποι, συγγραφείς της γενιάς του 1970, έχουν αρχίσει να περνάνε στην τρίτη ηλικία, ενώ το είδος που δημιούργησαν έχει πλέον αναδειχθεί ως μια από τις πιο σημαντικές κατευθύνσεις του αστυνομικού μυθιστορήματος – μετά τον Χάμμετ και τον Τσάντλερ.

«Το μυθιστόρημα που δημιουργήθηκε νότια του Ρίο Γκράντε», συνοψίζει ο Χουάν Σαστουράιν, «είναι ποιοτικά διαφορετικό, ειδικά από εκείνο της Ευρώπης. Νότια του Ρίο Γκράντε είναι πολύ δύσκολο για τον ντετέκτιβ, για όσους επιχειρούν να αποδώσουν δικαιοσύνη, να σχετιστούν με την αστυνομία».

Δεν υπάρχει τελική αλήθεια σε αυτά τα μυθιστορήματα και πολύ συχνά οι έρευνες δεν καταλήγουν πουθενά. Οι εγκληματίες δεν αποκαλύπτονται, δεν τιμωρούνται ποτέ, ούτε καν προσάγονται στη δικαιοσύνη. Όμως ο ντετέκτιβ προσπαθεί τουλάχιστον. Παρότι ξεζουμισμένος η κυνικός, αποτελεί την ελπίδα ότι εκείνος θα συνεχίσει να ψάχνει για την αλήθεια…

ΓΡΑΦΙΣΜΟΣ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ

JORAN TABEAUD

Από την αφίσα του ομώνυμου κινηματογραφικού ντοκυμανταίρ, 2021.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Ο AΝΔΡΕΑΣ AΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ είναι συγγραφέας, σκηνοθέτης και μεταφραστής. Έχει γράψει έξι αστυνομικά μυθιστορήματα : Το χαμένο παιχνίδι, Εγκλήματα στην πανσιόν Απόλλων, Διαταραχές στα Μετέωρα, Το φάντασμα του μετρό, Λοβοτομή, Μονομαχία στην Ιερά Οδό, τις νουβέλες Βουντού και άλλες ιστορίες και Ένα φέρετρο για τη Σόφια (μαζί με τον Κώστα Καλφόπουλο), τρεις συλλογές διηγημάτων : Ζωγραφικοί πίνακες και ιδιότροπα ζώα, Αστυνομικές ιστορίες για πέντε δεκαετίες, Είσαι ο Παπαδόπουλος ; και τέσσερις μελέτες : Αρχαιοκαπηλία και εμπόριο αρχαιοτήτων, Τα πολλά πρόσωπα του αστυνομικού μυθιστορήματος, Ο κόσμος του Γιάννη Μαρή, Το μαύρο καρέ : οι αστυνομικές σειρές και η τηλεοπτική άνοιξη μετά το 2000.

Έχει μεταφράσει περισσότερα από ογδόντα μυθιστορήματα, μεταξύ των οποίων έργα των J. Ellroy, P. Highsmith, D. Hammett, R. Chandler, J. Charyn και V. Nabokov, και έχει σκηνοθετήσει πολλά ντοκυμανταίρ, όπως : Το κύκλωμα, Δύο φορές ξένος, Πόλεμος και ειρήνη στα Βαλκάνια, Ένας τόπος χωρίς ανθρώπους και Latin Noir.

 

Φωτογραφία συγγραφέα: ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΡΕΝΤΗ, 2021

ΑΛΛΕΣ ΜΕΛΕΤΕΣ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗ ΣΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΡΑ