Δελτίο Τύπου | ΜΕΦΙΣΤΟ του Klaus Mann

KLAUS MANN

ΜΕΦΙΣΤΟ

Μετάφραση: ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΖΑΧΑΡΙΑΔΟΥ

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Ιούλιος 2020

Αριθμός σελίδων : 448

ΜΕ 16ΣΕΛΙΔΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΕΝΘΕΤΟ

Τιμή : 21,00 Ευρώ

ISBN: 978-960-505-430-4

Η ορχήστρα έπαιζε ακόμα φανφάρες, εκκωφαντικά και με ζήλο· ακόμα δεν είχαν καταλαγιάσει οι ζητωκραυγές του πλήθους. Στο μεταξύ, η Λόττε και ο χοντρός [ Γκαίρινγκ ] βρίσκονταν πια δίπλα στον υπουργό Προπαγάνδας και τον Χέφγκεν. Οι τρεις άνδρες ύψωσαν στα γρήγορα το χέρι, σε μια χαλαρή εκδοχή του επίσημου χαιρετισμού. Έπειτα ο Χέφγκεν, με σοβαρό, διακριτικό χαμόγελο, έσκυψε πάνω από το χέρι της μεγάλης κυρίας. Ιδού, οι τέσσερίς τους, έρμαια της φλογερής περιέργειας ενός επιλεγμένου κοινού: τέσσερις ισχυροί αυτής της χώρας, τέσσερις φορείς εξουσίας, τέσσερις θεατρίνοι – το αφεντικό της πληροφόρησης, ο ειδικός στις θανατικές καταδίκες και στους αεροπορικούς βομβαρδισμούς, η ευαίσθητη σύζυγος και ο χλομός ραδιούργος. Και το διαλεχτό κοινό να παρατηρεί πώς ο χοντρός χτύπησε φιλικά στον ώμο τον διευθυντή του θεάτρου με τόση θέρμη που αντήχησε παντού, και πώς, γελώντας τραχιά, τον ρώτησε : « Λοιπόν, πώς πάει, Μεφίστο ; »

*

Το μυθιστόρημα ΜΕΦΙΣΤΟ διηγείται την ιστορία του ηθοποιού Χέντρικ Χέφγκεν, από το ξεκίνημά του στο Θέατρο Τέχνης του Αμβούργου το 1926 μέχρι το 1936 που ο Χέφγκεν αναδείχθηκε λαμπρό αστέρι του νέου Ράιχ.

Όταν οι ναζί καταλαμβάνουν την εξουσία στη Γερμανία, εκείνος απαρνείται το κομμουνιστικό παρελθόν του και εγκαταλείπει σύζυγο και ερωμένη για να συνεχίσει να παίζει στο θέατρο. Ο πτέραρχος πρωθυπουργός και ο υπουργός Προπαγάνδας τον πρόσεξαν στην παράσταση του Μεφίστο και ο Χέφγκεν έγινε διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου. Συνάπτει λοιπόν συμφωνία με τον Διάβολο προδίδοντας τις αξίες που άλλοτε υποστήριζε. Στο τέλος γίνεται «μαϊμού της εξουσίας», «παλιάτσος που διασκεδάζει δολοφόνους». Αλλά οι ηθικές συνέπειες της προδοσίας του αρχίζουν να τον κυνηγούν, μετατρέποντας τον κόσμο των ονείρων του σε εφιάλτη.

Το βιβλίο είναι ένα πανόραμα της κοινωνίας στο Γ’  Ράιχ – με σαφή στοιχεία σάτιρας. Ο Κλάους Μανν βλέπει τον ηθοποιό Χέφγκεν ως το σύμβολο «ενός εξ ολοκλήρου αναληθούς, ανήθικου καθεστώτος», όπως έγραψε στην αυτοβιογραφία του.

Το Μεφίστο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1936 στο Άμστερνταμ, στον εκδοτικό οίκο Querido, που εξέδιδε βιβλία εξόριστων γερμανόφωνων συγγραφέων, όπως του Alfred Döblin, του Heinrich Mann, του Joseph Roth και της Anna Seghers. Μετά την πρώτη του έκδοση, δημοσιεύτηκε σύντομα σε 19 χώρες. Το 1966, η κυκλοφορία του στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας απαγορεύτηκε με δικαστική απόφαση. Το 1981, παρά την απαγόρευση, κυκλοφόρησε μια νέα έκδοσή του και το βιβλίο απέκτησε φανατικό κοινό .

« Σε αυτή την απόπειρα απεικόνισης της συγκεκριμένης περιόδου, το ουσιώδες δεν είναι το πρόσωπο του πρωταγωνιστή αλλά ο ανθρώπινος τύπος. Κάλλιστα θα μπορούσα να είχα επιλέξει κάποιον άλλο ως πρότυπο. 

Ο κλήρος έπεσε στον Γκούσταφ Γκρύντγκενς – όχι επειδή έχω ιδιαίτερα κακή άποψη γι’ αυτόν (θα έλεγα ότι ήταν και καλύτερος από πολλούς άλλους αξιωματούχους του Τρίτου Ράιχ), αλλά πολύ απλά επειδή έτυχε να τον έχω γνωρίσει από πολύ κοντά. Και έχοντας υπόψη ακριβώς αυτή την παλιά μας γνωριμία, μου φάνηκε η μεταμόρφωσή του, η ηθική του κατάπτωση, τόσο απίστευτη, τόσο αλλόκοτη, τόσο μυθική ώστε να γράψω ένα μυθιστόρημα γι’ αυτήν. »

– ΚΛΑΟΥΣ ΜΑΝΝ, Το σημείο καμπής

*

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Ο ηθοποιός προχωρά με συστολή αλλά με βήμα σταθερό. Παραδεχτείτε το : Ταιριάζει μια χαρά σ’ αυτό το περιβάλλον, έχει την ίδια κάλπικη αξιοπρέπεια, την ίδια υστερία, τον ίδιο ματαιόδοξο κυνισμό και τη φτηνιάρικη, δήθεν δαιμονική φύση. Ο ηθοποιός σηκώνει ψηλά το σαγόνι και τα πετράδια στα μάτια του λαμπυρίζουν. Και τώρα ο Χοντρομπαλάς [ Γκαίρινγκ ] απλώνει σχεδόν με αγάπη τα δυό του χέρια της το μέρος του. Ο ηθοποιός έχει σχεδόν φτάσει πια δίπλα στην ομάδα των θεοτήτων.
Η λάμψη της ήδη λούζει και αυτόν. Και τότε, με την τέλεια χάρη του αριστοκράτη αυλικού, σκύβει το κεφάλι και κλίνει το γόνυ μπροστά στον παχύσαρκο γίγαντα. [...]Ο πολυμήχανος Χέντρικ μπορεί πλέον να βαδίσει με αυτοπεποίθηση στο 1934. Είναι πια σίγουρος για την προστασία των ισχυρών. Ο Μεγάλος βλέπει τον Χέφγκεν-Μεφιστοφελή σαν ένα είδος γελωτοποιού της Αυλής, σαν έναν ιδιοφυή απατεώνα, σαν ένα χαριτωμένο παιχνιδάκι. Το ύποπτο παρελθόν του έχει ήδη συγχωρηθεί – ήταν ένα καλλιτεχνικό καπρίτσιο.

*

Αλίμονο – ο ουρανός πάνω από τη χώρα έχει σκοτεινιάσει. Ο Θεός απέστρεψε το πρόσωπό του, ένα ποτάμι από αίμα και δάκρυα κυλά ορμητικό μέσα στους δρόμους, σε κάθε πόλη.Αλίμονο – η χώρα έχει βεβηλωθεί, και κανείς δεν ξέρει πότε θα καθαρθεί και πάλι–, ποιά μετάνοια, ποιά τεράστια συνεισφορά στην ευτυχία της ανθρωπότητας θα μπορέσει να την εξιλεώσει από το πελώριο τούτο όνειδος ; Ό,τι ήταν κάποτε όμορφο τώρα έχει κηλιδωθεί, ό,τι ήταν αληθινό πνίγεται μέσα στις κραυγές του ψεύδους. Το βρομερό ψεύδος έχει πάρει την εξουσία σ’ αυτή τη χώρα. Βρυχιέται μέσα στις αίθουσες, μέσα από μεγάφωνα, μέσα από τις στήλες των εφημερίδων, μέσα από τις οθόνες των κινηματογράφων. Ανοίγει το φρικτό του στόμα, κι από μέσα βγαίνει η μπόχα της μόλυνσης και της σήψης· μια μπόχα που διώχνει τόσους και τόσους από τη χώρα, ενώ για εκείνους που είναι αναγκασμένοι να μείνουν η χώρα γίνεται φυλακή – ένα βρομερό μπουντρούμι.Αλίμονο – οι Ιππότες της Αποκαλύψεως είναι ήδη καθ’ οδόν. Και τώρα ξεπέζεψαν εδώ και οικοδόμησαν ένα φρικτό καθεστώς. Ξεκινώντας από εδώ, θέλουν να κατακτήσουν τον κόσμο· γιατί αυτές είναι οι προθέσεις τους. Παντού να δοξάζεται και να λατρεύεται το δύσμορφο είδωλό τους. Η ασκήμια τους να θαυμάζεται σαν να είναι η νέα ομορφιά.Έπεσε η νύχτα στην πατρίδα μας. Άνθρωποι κακοί διασχίζουν τις επαρχίες της με μεγάλα αυτοκίνητα, με αεροπλάνα και με τραίνα. Ταξιδεύουν παντού. Πάνε στις αγορές και διαδίδουν την απάτη τους. Παντού, όπου κι αν βρεθούν οι ίδιοι και τα τσιράκια τους, σβήνει το φως της λογικής και όλα σκοτεινιάζουν.

ΕΙΚΟΝΑ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ:

Από την ομώνυμη ταινία του István Szabó, 1981.

Ο Κλάους Μαρία Μπραντάουερ υποδύεται τον Χέφγκεν στο ρόλο του Μεφιστοφελή.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Ο ΚΛΑΟΥΣ ΜΑΝΝ (1906-1949), ο πρωτότοκος γιος του Τόμας Μανν, του διασημότερου Γερμανού συγγραφέα εκείνης της εποχής, εξόριστος, χωρίς μόνιμη κατοικία, έζησε μια ζωή εξαιρετικά δύσκολη και μελαγχολική, σε μια ταραγμένη εποχή. Διακεκριμένος συγγραφέας από νεότατη ηλικία, διέτρεξε τον κόσμο με συντροφιά τη μεγαλύτερη αδελφή του Έρικα και δημοσίευσε μια σειρά έργα που συχνά αμφισβητήθηκαν : γνωστότερο το Μεφίστο (1936), που αναφέρεται στον κόσμο του θεάτρου κάτω από την εξουσία των ναζί.

Το 1933 εγκατέλειψε τη Γερμανία. Το 1936 αναχώρησε για την Αμερική. Έπειτα από μικρό χρονικό διάστημα του αφαιρέθηκε η γερμανική ιθαγένεια. Ο Λούντβιχ (Vergittertes Fenster), το προτελευταίο μυθιστόρημά του στα γερμανικά, θεωρείται από πολλούς το αριστούργημά του. Τελευταίο βιβλίο του στα γερμανικά το Ηφαίστειο (Der Vulkan, 1939), για τον κόσμο των εξόριστων Γερμανών διανοουμένων και των Εβραίων ανά τον κόσμο, που μαζί με τον Έβδομο σταυρό της Άννας Ζέγκερς θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά μυθιστορήματα για το θέμα της εξορίας.

Απέκτησε την αμερικανική ιθαγένεια το 1943. Η αυτοβιογραφία του, Το σημείο καμπής (The Turning Point, 1941-1945), γράφτηκε στα αγγλικά. Έδωσε τέλος στη ζωή του στις 21 Μαΐου 1949 στις Κάννες, στη Γαλλία.

Στην « Άγρα » κυκλοφορούν το σύντομο μυθιστόρημά του Λούντβιχ – Το σιδερόφραχτο παράθυρο (με θέμα τη ζωή και το θάνατο του Λουδοβίκου Β΄ της Βαυαρίας) και το δοκίμιο Ομοφυλοφιλία και φασισμός, και τα δύο σε μετάφραση του Αλέξανδρου Ίσαρη.

ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΣΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΡΑ

  

Δελτίο Τύπου | ΟΝΕΙΡΑ του Franz Kafka

FRANZ KAFKA

ΟΝΕΙΡA

Πρόλογος – Μετάφραση

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΡΑΣΙΔΑΚΗ

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Μάιος 2020

Αριθμός σελίδων : 144,  Τιμή : 13,50 Ευρώ

ISBN: 978-960-505-437-3

  

«Από ένα όνειρο ξυπνάς μονάχα αφού έχει ολοκληρωθεί,

δεν μπορείς να απεμπλακείς νωρίτερα, σε έχει γραπώσει από τη γλώσσα»

Θυμήθηκα ποιός είμαι, στα μάτια σου δεν διάβαζα πλέον καμία πλάνη, είχα τον ονειρικό τρόμο (του να συμπεριφέρεσαι σαν στο σπίτι σου κάπου όπου δεν ανήκεις), αυτόν τον τρόμο τον είχα στην πραγματικότητα, έπρεπε να επιστρέψω στο σκοτάδι, δεν άντεχα τον ήλιο.

Προς τη Μιλένα Γεσένσκα, 14 Σεπτεμβρίου 1920

Το παράθυρο ήταν ανοιχτό, στο ανήσυχο μυαλό μου έπεφτα επί ένα τέταρτο της ώρας ακατάπαυστα από το παράθυρο, μετά εμφανίστηκαν πάλι σιδηρόδρομοι και ένας μετά τον άλλο πέρασαν πάνω από το ξαπλωμένο στις ράγες κορμί μου, βαθαίνοντας και διευρύνοντας τις δύο τομές στο λαιμό και στα πόδια.

Επιστολή στη Φελίτσε Μπάουερ, 28 Μαρτίου 1913

Τα ΟΝΕΙΡΑ που απαρτίζουν την παρούσα συλλογή προέρχονται από τα ημερολόγια και τις επιστολές του Φραντς Κάφκα, πρόκειται δηλαδή για καταγραφές ονείρων εν είδει υπενθύμισης ή και εξορκισμού: «Μη στραφείτε εναντίον μου. Μόνο στα όνειρα είμαι τόσο αλλόκοτος».

Ο Κάφκα, όπως μαρτυρούν τα ημερολόγιά του, βασανίζεται από αϋπνίες και ιδιαίτερα ανήσυχο ύπνο, παρακολουθεί δε και καταγράφει με κάθε λεπτομέρεια τις νυχτερινές αυτές εμπειρίες, συχνά ως ολονύχτια πάλη που τον αφήνει εξουθενωμένο. Στο πλαίσιο αυτής της δυσκολίας με τον ύπνο, γίνεται κατανοητή η βαθύτατα αμφίθυμη σχέση που αναπτύσσει με το ονειρεύεσθαι, καθώς συχνά συνεπάγεται τη στέρηση του αναζωογονητικού ύπνου: «Άλλωστε δεν πρόκειται να κοιμηθώ, παρά μόνο να ονειρευτώ».

Τα όνειρα παρουσιάζονται ως βάσανος αλλά και έμπνευση και πλήρωση, πηγή ευτυχίας αλλά και φόβου – «αν και πολύ πιο σπάνια το πρώτο από το δεύτερο».

Ταυτόχρονα, πρόκειται για περίτεχνες, εκ των υστέρων εξιστορήσεις, στις οποίες συχνά το όνειρο καθαυτό γίνεται αντικείμενο αναστοχασμού: «Όταν ξυπνώ, βρίσκω όλα τα όνειρα συγκεντρωμένα γύρω μου, αλλά αποφεύγω να τα ξανασκεφτώ».

Είναι προφανές ότι με τη συλλογή αυτή δεν παρουσιάζονται «τα όνειρα του Κάφκα» καθαυτά, αλλά προσεχτικές αφηγηματολογικές κατασκευές στις οποίες ο αναγνώστης θα αναγνωρίσει τη δημιουργική φαντασία που καθιέρωσε τον Κάφκα ως έναν από τους πλέον σημαντικούς συγγραφείς του 20ού αιώνα.

*

Η ανθολόγηση αυτή σημαίνει ότι η εξιστόρηση των ονείρων αποσπάται από τα εκάστοτε συμφραζόμενα, είτε πρόκειται για ημερολογιακές καταχωρίσεις είτε για επιστολές. Έτσι, αντί να μετριάζονται οι συχνά βασανιστικές και σχεδόν πάντοτε αλλόκοτες και ανησυχητικές ονειρικές εικόνες από το κείμενο που περικλείει τα όνειρα, π.χ. την υπόλοιπη επιστολή, προσφέρονται στον αναγνώστη όχι μόνο χωρίς ένα πλαίσιο που θα τα απαλύνει αλλά και απανωτά. Το αποτέλεσμα είναι πράγματι εντυπωσιακό αλλά και, συχνά, βαθύτατα ανοικειωτικό. Το μεγαλειώδες της γραφής του Κάφκα όμως οφείλεται όχι τόσο στην καταγραφή της εμπειρίας μιας βασανισμένης ύπαρξης, αλλά στην ικανότητα να λειτουργεί, όσο αλλόκοτες κι αν είναι οι παραστάσεις που προβάλλει, ως κάτι το αναγνωρίσιμο, αν όχι οικείο, για τον εκάστοτε αναγνώστη. Με τον όρο «καφκικὸ» άλλωστε δεν χαρακτηρίζουμε τα ίδια τα κείμενα του Κάφκα αλλά μια περίσταση ή ατμόσφαιρα που απαντά και εκτός μυθοπλασίας, στην καθημερινή ζωή του καθενός μας. Η ιδιαιτερότητα και ίσως και αξία της συλλογής συνίσταται στο ότι προ(σ)καλεί τον αναγνώστη να εκτεθεί στα όνειρα αυτά και να αφουγκραστεί τις τυχόν απηχήσεις τους μέσα του.

- Από τον πρόλογο της μεταφράστριας

*

Αν κρίνω από το φως στο δωμάτιο αυτό, η οροφή του ήταν όπως και στα υπόλοιπα δωμάτια. Εγώ ασχολήθηκα κυρίως με την πόρνη που είχε κρεμασμένο το κεφάλι της έξω, ο Μαξ με εκείνη που ξάπλωνε στα αριστερά της. Ψηλάφησα τα πόδια της και κατέληξα να πιέζω ρυθμικά τους μηρούς της. Η ευχαρίστησή μου ήταν τόση που μου έκανε εντύπωση ότι δεν χρέωναν ακόμα τίποτα για τη διασκέδαση αυτή, που ήταν, όπως μου φαινόταν, η ωραιότερη. [...]

Όταν ήμουν ξαπλωμένος σήμερα το απόγευμα στο κρεβάτι και κάποιος γύρισε γρήγορα το κλειδί στην κλειδαριά, βρέθηκα να έχω για μια στιγμή κλειδαριές σε όλο μου το σώμα, σαν να βρίσκομαι σε αποκριάτικο χορό, και σε τακτά χρονικά διαστήματα ανοίγει και κλείνει, μια εδώ, μια εκεί, κάποια κλειδαριά.

Επιστολή στη Φελίτσε Μπάουερ, 17 Νοεμβρίου 1912

Προκειμένου να είμαι όσο το δυνατόν πιο βαρύς, το οποίο θεωρώ χρήσιμο για να αποκοιμηθώ, κρατώ τα μπράτσα σταυρωμένα πάνω από το στήθος με τις παλάμες στους ώμους, ξαπλωμένος σαν φορτωμένος στρατιώτης. Μου στέρησε τον ύπνο και πάλι η δύναμη των ονείρων μου, που εισβάλλουν ήδη στην ώρα που είμαι ξύπνιος, πριν να αποκοιμηθώ. Η συνείδηση των ποιητικών μου ικανοτήτων είναι το βράδυ και το πρωί αχανής. Αισθάνομαι χαλαρωμένος ώς τα βάθη του είναι μου και μπορώ να ανασύρω από μέσα μου οτιδήποτε επιθυμήσω.

Ημερολόγιο, 3 Οκτωβρίου 1911

Με ένα σκοινί τυλιγμένο γύρω από το λαιμό να με μπάζουν από το παράθυρο του ισογείου σε ένα σπίτι και χωρίς την παραμικρή προσοχή, σαν να μη νοιάζονται, να με σέρνουν προς τα πάνω, ματωμένο και ξεσκισμένο, διαπερνώντας το ένα μετά το άλλο τα ταβάνια των δωματίων, τα έπιπλα, τους τοίχους και τις σοφίτες, ώσπου να ξεπροβάλει ψηλά στη στέγη η άδεια θηλιά που τελικά έχασε τα κατάλοιπά μου καθώς άνοιγε δρόμο σπάζοντας τα κεραμίδια. [...]

Αυτή η τροχαλία εντός μου. Ένα γρανάζι μετακινείται, κάπου στα κρυφά, ούτε που το καταλαβαίνεις την πρώτη στιγμή, και νά που τίθεται όλος ο μηχανισμός σε κίνηση. Υποκύπτοντας σε μια ασύλληπτη δύναμη, όπως υποτάσσεται το ρολόι στο χρόνο, ένα τρίξιμο εδώ κι εκεί, και όλες οι αλυσίδες κροταλίζουν κατεβαίνοντας η μια μετά την άλλη την καθορισμένη για την καθεμιά απόσταση.

Ημερολόγιο, 21 Ιουλίου 1913

ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΕΠΙΣΗΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΡΑ

  

Δελτίο τύπου | ΕΙΜΑΙ Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΗΣ ΧΧ της Fleur Jaeggy

FLEUR JAEGGY

ΕΙΜΑΙ Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΗΣ ΧΧ

Μετάφραση: ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Μάρτιος 2020

Αριθμός σελίδων : 152,  Τιμή : 13,50 Ευρώ

ISBN: 978-960-505-424-3

Μετά από πολλά χρόνια, κυκλοφορεί στην Ελλάδα νέο βιβλίο της ΦΛΕΡ ΓΙΕΓΚΥ,

της σπουδαίας συγγραφέως των βιβλίων Τα μακάρια χρόνια της πειθαρχίας, Προλετέρκα, κ.ά.

ΤΟ ΕΙΜΑΙ Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΗΣ XX της Φλερ Γιέγκυ συγκεντρώνει εικοσιμία ιστορίες, διηγήματα, προσωπογραφίες και βιογραφικές συνθέσεις. Στις σελίδες του συναντάμε τον Όλιβερ Σακς, που ζεσταίνεται πάντα και κρατά τα παράθυρα διάπλατα ανοιχτά・ τον Ιωσήφ Μπρόντσκυ στο σπίτι του στη Νέα Υόρκη, που βλέπει κάθε τόπο ως Negde, ως «Πουθενά», στα ρωσικά・ έναν νεκρό αδελφό που εξηγεί στην αδελφή του ότι σφάλλει σχετικά με τους λόγους της αυτοκτονίας του・ μια γάτα που αφαιρείται τη στιγμή ακριβώς που ετοιμάζεται να πιάσει τη λεία της・την Άντζελα ντα Φολίνιο να κατεβαίνει από τον καμβά που την απεικονίζει. Εικοσιένα θραύσματα στα οποία η σιωπή, το κρύο και ο θάνατος, αλλά και τα ζώα, επιστρέφουν τακτικά για να σχηματίσουν έναν κόσμο που ξεφεύγει από τις συμπτώσεις του χρόνου και του τόπου.

Συλλογή ιδιόμορφων, εκλεπτυσμένων και φιλόδοξων κειμένων, το Είμαι ο αδελφός της XX μας βυθίζει στη μοναδική φαντασία της συγγραφέως και επιβεβαιώνει ότι η Φλερ Γιέγκυ είναι μια σημαντική φωνή της σύγχρονης ιταλικής λογοτεχνίας.

Η κοφτή, τηλεγραφική γραφή της δημιουργεί ένα εντυπωσιακό παράδοξο : παρότι απουσιάζει εντελώς κάποιο αφετηριακό σημείο, η μυθοπλασία της προκαλεί βαθιά συγκίνηση. Όπως σχολίασε η April Bernard στο Newsday, «αποτελεί αίνιγμα το πώς γίνεται να είναι ένα έργο τόσο ψυχρό και τόσο παθιασμένο ταυτόχρονα· κι όμως, η παγωμένη / καυτή ποιότητά του είναι μόνο ένα από τα χαρακτηριστικά του».

Εδώ, στις ιστορίες της πρόσφατης συλλογής της, πρωταγωνιστούν διάσημοι συγγραφείς (Ίταλο Καλβίνο, Ίνγκεμποργκ Μπάχμαν, Ιωσήφ Μπρόντσκυ , Όλιβερ Σακς), βαρόνες, οραματιστές του 13ου αιώνα, αλλά και βασανισμένα αδέλφια που μεγάλωσαν σε ελβετικά οικοτροφεία για τις ελίτ. Η Γιέγκυ με κάποιον τρόπο καταφέρνει να κυριαρχήσει ολοκληρωτικά στο μυαλό μας. Οι γοτθικοί κόσμοι της σφύζουν από βουβή βία – και γι’ αυτό είναι ανεξίτηλοι.

ΕΓΚΩΜΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Αριστουργήματα οργής και συγκράτησης. 

Τα περισσότερα διηγήματα του Είμαι ο αδελφός της XX είναι ολιγοσέλιδα, 

και οι σύντομες, δηλωτικές προτάσεις τους 

τρυπώνουν στις πιο καλά κρυμμένες κόχες στην ψυχή των χαρακτήρων τους, 

με μοναδικό σκοπό να ανατρέψουν τις όποιες προσδοκίες. 

Αυτές οι ανατριχιαστικές, μαγευτικές ιστορίες φέρνουν στην επιφάνεια σκέψεις 

για τη μοναξιά, τη μετάνοια, μερικές φορές ακόμα και για την αγάπη. 

Είναι συναρπαστική η ζωή στους κόσμους που πλάθει η Γιέγκυ, 

που γίνονται τόσο έντονοι ώστε κινδυνεύουν να ξεχειλίσουν· 

τραβιούνται ωστόσο την τελευταία στιγμή κρατώντας τα μυστικά τους. 

– KIRKUS REVIEWS

Μια υπέροχη, εκθαμβωτική, άγρια συγγραφέας.

– SUSAN SONTAG

Η πένα της Φλερ Γιέγκυ είναι η ακίδα του χαράκτη 

που απεικονίζει τις ρίζες, τους βλαστούς και τα κλωνάρια του δέντρου της τρέλας · εξαιρετική. 

– JOSEPH BRODSKY

Η πεζογραφία της αστράφτει σαν κομμένα πολύτιμα πετράδια. 

– THE RIVETER

Οι φανταστικές ιστορίες του Είμαι ο αδελφός της XX 

ασχολούνται με τα ήδη γνωστά στο έργο της συγγραφέως μοτίβα : 

εμπρησμοί, κακή υγεία, αυπνία, αυτοκτονία, απομόνωση, βεντέτες και δολοφονίες. 

Μερικές είναι γοτθικά παραμύθια του υπερφυσικού, με φαντάσματα, αγίους και μανδραγόρες ... 

– MARGARET DRABBLE, New Statesman

Ένα δαιδαλώδες, υπνωτιστικό βιβλίο.

H ανάγνωσή του είναι σαν να βουτάς γυμνός, με το κεφάλι, σε έναν βάτο με μαύρα τριαντάφυλλα – 

τόσο δελεαστική είναι η ομορφιά του .

–DANIEL JOHNSON, The Paris Review

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Η ΦΛΕΡ ΓΙΕΓΚΥ (Ζυρίχη, 31 Ιουλίου 1940) είναι Ελβετή συγγραφέας. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της στην Ελβετία, έζησε στη Ρώμη. Εκεί γνώρισε την Ίνγκεμποργκ Μπάχμαν και τον Τόμας Μπέρνχαρτ. Το 1968 πήγε στο Μιλάνο, όπου εργάστηκε για τις Εκδόσεις Adelphi. Παντρεύτηκε τον Ρομπέρτο Καλάσσο.

Γράφει στα ιταλικά. Το Times Literary Supplement ανέδειξε το μυθιστόρημά της Proleterka (2001) ως το καλύτερο βιβλίο της χρονιάς όταν εκδόθηκε στις ΗΠΑ (2003).

Το πρώτο της βιβλίο I beati anni del castigo (1989 – Τα μακάρια χρόνια της πειθαρχίας) κέρδισε τα βραβεία Bagutta και Speciale Rapallo.

Βιβλία της έχουν πρωτοεκδοθεί στην Ελλάδα από τις Εκδόσεις Χατζηνικολή και τώρα ετοιμάζονται στις Εκδόσεις Άγρα. Το Είμαι ο αδελφός της XX (2014) είναι το πιο πρόσφατο βιβλίο της και εκδίδεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

ΕΙΚΟΝΑ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ

© OLIVER MUNDAY

Από την αμερικανική έκδοση του βιβλίου των εκδόσεων New Directions, 2016.

Δελτίο τύπου | ΦΡΑΟΥΛΕΣ του Joseph Roth

JOSEPH ROTH

ΦΡΑΟΥΛΕΣ


Μετάφραση: ΜΑΡΙΑ ΑΓΓΕΛΙΔΟΥ


Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Φεβρουάριος 2020
Αριθμός σελίδων : 104,  Τιμή : 10,50 Ευρώ
ISBN: 978-960-505-431-1

Ο πόλεμος και η πείνα την ξεκλήρισαν τη μικρή μας πόλη. Και σήμερα βόσκουν γελάδια εκεί που πριν έπαιζαν παιδιά.

Είναι παράξενο να χάνεις την πόλη όπου γεννήθηκες. Νιώθεις σαν να 'σαι εκατό φορές εκατό χρονών, σαν να ξαναγυρίζεις από τον τάφο. Όταν με ρωτούν πού γεννήθηκα δεν ξέρω τί ν' απαντήσω. Κι επειδή ο τόπος μου δεν υπάρχει πια, δεν έχω πατρίδα πουθενά, πουθενά δεν είμαι σπίτι μου.

Στην ίδια κατάσταση είναι κι ο φίλος μου Ναφτάλι Κρόυ, αλλά αυτός δεν δίνει σημασία. Ο Ναφτάλι Κρόυ είναι όπου γη και πατρίδα και σίγουρα σήμερα νιώθει εκεί που είναι σαν στο σπίτι του, σαν να 'ταν γέννημα θρέμμα του Μπουένος Άιρες.

✤

Τα εφτά αδέρφια μου έφυγαν από το σπίτι, από τον τόπο. Ο πρώτος έγινε μποξέρ στην Αμερική, ο δεύτερος λιμενεργάτης στην Οδησσό, ο τρίτος πήγε στρατιώτης – και σκοτώθηκε –, ο τέταρτος έγινε παραγιός στον σιδερά κάποιου χωριού, ο πέμπτος πήγε στην Αγία Πετρού­πολη, κατασκεύαζε βόμβες, φαίνεται πως μία έσκασε στα χέρια του, ο έκτος τουφεκίστηκε για παραδειγματισμό το 1917, ο έβδομος είναι οδοντοτεχνίτης στο Μεξικό. Τον λένε Γκάμπριελ, είναι παντρεμένος και μου γράφει δύο φορές το χρόνο. Εγώ κράτησα ένα άλογο, ένα αμάξι, το έλκηθρο και το ωραίο καμουτσίκι.

Η ΓΑΛΙΚΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ο Γιόζεφ Ροτ σ' ετούτο το μακρο­σκελές μυθιστορηματικό σπάραγμα είναι η μυθική Γαλικία, στα ιστορικά σύνορα της παλαιάς ανατολικής επαρχίας της Αυστρο-Ουγγαρίας, που δεν έχει πάψει να τον στοιχειώνει από το Hotel Savoy (1924) και μετά. Οι κάτοικοί της παρελαύνουν εμπρός μας, σοφοί και τρελοί, ντόπιοι, πρόσφυγες και περαστικοί, όλη η λαθραία πανίδα των συνόρων, φτωχοί και μικροκτηματίες ευγενείς της επαρ­χίας, ταλαντευόμενοι ανάμεσα στο απλό και γεμάτο δεισιδαιμονίες σύμπαν της παράδοσης από τη μια και στο άνοιγμα προς τον δυτικό μοντερνισμό από την άλλη. Βασικός πρωταγωνιστής του, ωστόσο, παραμένει αναμφισβήτητα η ίδια η Φύση: τα μελαγχολικά τοπία, που τους επιτίθενται οι απότομες αλλαγές των εποχών· οι μυρωδιές του καπνού· το συναισθητικό παιχνίδι των εικόνων και των χρωμάτων (από το χρυσό στο ασημί, περνώντας από το μπλε, το μαύρο, το γκρίζο και το άσπρο)· τα αινιγματικά πουλιά – αυτή ή ατμοσφαιρική ποίηση στο σύνολό της, η πεμπτουσία της γραφής του Ροτ. Για τον Ντέηβιντ Μπρόνσεν η Γαλικία που βλέπουμε στις Φράουλες είναι ένα «Πουθενά», ένας ου-τόπος στο περιθώριο των συσπάσεων της Ιστο­ρίας. Και το ειδυλλιακό του πρόσωπο, αν μπορούμε να το πούμε έτσι, προβάλλει ανάγλυφο στις ετήσιες εξορμήσεις στα γύρω δάση, σ'αυτό το ψάξιμο για θαυμάσιες, μαγι­κές, άγριες φράουλες.

✤

Εδώ έβγαιναν οι ωραιότερες φράουλες. Δεν κοί­ταζαν να κρυφτούν διακριτικά, όπως το συνη­θίζουν αλλού. Έκοβαν το δρόμο αυτών που τις έψαχναν. Έτρεμαν βαριές απ’τα λεπτά αλλά ανθεκτικά κοτσανάκια τους. Ήταν μεγάλες και φύτρωναν τόσο χαμηλά, τόσο κοντά στο χώμα, όχι από ταπεινοσύνη αλλά από περηφάνια. Έπρεπε να σκύψεις για να τις μαζέψεις. Τα μήλα, τα κεράσια και τ’ αχλάδια τεντώνεσαι για να τα φτάσεις. Σε αναγκάζουν να σκαρφαλώσεις.

Μικρά σβολαράκια χώμα ήταν κολλημένα στις φράουλες, τόσο μικρά που δεν φαίνονταν με γυμνό μάτι – κι έτσι τα ‘βαζες στο στόμα σου. Έτριζαν ανάμεσα στα δόντια, αλλά ο χυμός της φράουλας τα παράσερνε και η απαλή ψίχα του φρούτου σου χάιδευε τον ουρανίσκο.

Όλοι μάζευαν φράουλες, κι ας απαγορευόταν. ο δασοφύλακας, άμα τύχαινε να περάσει, έπαιρνε τα καλάθια από τα χέρια των γυναικών, άδειαζε καταγής τις όμορφες κόκκινες φράουλες και τις ποδοπατούσε.

Τί μπορούσε όμως να κάνει σ’ εμάς που τρώ­γαμε τις φράουλες εκεί, επιτόπου; Μας κοίταζε αγριεμένος και σφύριζε στο σκυλί του.

Κανένας δεν φοβόταν τον δασοφύλακα. Όσο περισσότερες φράουλες ποδοπατούσε τόσο περισσότερες έβγαιναν στο δάσος.

✤

Το δικό μου όνομα δεν έχει σημασία. Κανείς δεν το ξέρει, ζω με ψεύτικη ταυτότητα. Ειρή­σθω εν παρόδω, λέγομαι Ναφτάλι Κρόυ.

Είμαι αυτό που λένε απατεώνας. ‘Έτσι λένε στην Ευρώπη όσους παριστάνουν κάτι άλλο απ’ αυτό που είναι στ’ αλήθεια. Αυτό κάνουν όλοι οι Δυτικοευρωπαίοι. Άλλα δεν είναι απατεώνες: έχουν χαρτιά, διαβατήρια, ταυτότητες, πιστοποιητικά βάφτισης. Κάποιοι έχουν ακόμα και οικογενειακό δέντρο. Εμένα, όμως, το διαβατήριό μου είναι πλαστό, δεν έχω πιστοποιητικό βάφτισης, δεν έχω οικο­γενειακό δέντρο. Μπορούμε, λοιπόν, να πούμε: Ο Ναφτάλι Κρόυ είναι απατεώνας.

Στον τόπο μου δεν χρειαζόμουν χαρτιά. Με ήξεραν όλοι. Από έξι χρονών λούστραρα τις μπότες του δημάρχου. Στα δώδεκα έγινα παραγιός σ’ έναν μπαρμπέρη. Εκεί άπλωνα σαπουνάδα στα μάγουλα του δημάρχου. Στα δεκαπέντε έγινα αμαξάς και τις Κυριακές πήγαινα βόλτα τον δήμαρχο. Αστυφύλακες είχαμε δεκατρείς. Με όλους έπινα σναπς. Τί να τα κάνω τα χαρτιά;

Στα νιάτα μου, λοιπόν, τα πήγαινα μια χαρά με τις Αρχές. Αργότερα το πράγμα άλλαξε. Ήρθαν άλλοι καιροί, άλλες Αρχές.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Ο ΓΙΟΖΕΦ ΡΟΤ γεννήθηκε το 1894 από Εβραίους γονείς στην Ανατολική Γαλικία. Σπούδασε φιλοσοφία και γερμανική φιλο­λογία στο Λέμπεργκ και στη Βιέννη. Το 1916 κατετάγη στον αυστριακό στρατό. Πήρε μέρος στον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο. Στο διάστημα του Μεσοπολέμου εργάστηκε ώς δημοσιογράφος στη Βιέννη και στο Βερο­λίνο, όπου έζησε δώδεκα χρόνια. Ήδη από το 1922 εντοπίζει και στηλιτεύει από τους πρώτους τον Χίτλερ. Εβραίος ο ίδιος, ασκεί έντονη κριτική στη συμβιβαστική στάση της εβραϊκής κοινότητας. Από το 1932 δηλώνει σ' έναν φίλο του: «Πρέπει να φύγουμε. Θά κάψουν τα βιβλία μας και θά είμαστε εμείς ο στόχος... Πρέπει να φύγουμε ώστε μόνο τα βιβλία μας να παραδοθούν στην πυρά». Στις 30 Ιανουαρίου του 1933, τη μέρα που ο Χίτλερ γίνεται καγκελάριος του Ράιχ, ο Ροτ μεταναστεύει οριστικά στο Παρίσι, όπου και πεθαίνει το 1939, σε ηλικία μόλις σαρανταπέντε ετών. «Είναι η εγκαθίδρυση της βαρβα­ρότητας και η βασιλεία της κόλασης. Μόνο το αληθινό Ρήμα θα μπορέσει να σώσει την εποχή, προσφέροντας πατρίδα σ' αυτούς που δεν έχουν πλέον».

Άφησε έργο εκτεταμένο και ποικίλο: δε­κατρία μυθιστορήματα, οχτώ μεγάλα αφηγή­ματα, τρεις τόμους δοκιμίων και ανταποκρί­σεων, αμέτρητα άρθρα. Κυριότερα μυθιστορήματά του και χρονογραφήματα: Ο θρύλος του Άγιου Πότη (Άγρα, 2006), Hotel Savoy (Άγρα, 2007), Τοεμβατήριο του Ραντέτσκυ (Άγρα, 2009), Η ομολογία ενός δολοφόνου μέσα σε μια νύχτα (Άγρα, 2011), Ιώβ - Η Ιστο­ρία ενός απλού ανθρώπου (Άγρα, 2013), Η κρύπτητων Καπουτσίνων (Άγρα, 2014), Βε­ρολινέζικα χρονικά 192ο-1933 (Άγρα, 2016), Το κάλπικο ζύγι. Η ιστορία ενός επιθεωρητή επί των μέτρων και σταθμών (Άγρα, 2017), Τα χρόνια των ξενοδοχείων. Περιπλανώμε­νος στην Ευρώπη ανάμεσα στους πολέμους (Άγρα, 2019).

ΑΛΛΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ JOSEPH ROTH ΣΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΡΑ

Δελτίο τύπου | ΧΑΡΡΑΓΚΑ - ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΚΑΙΝΕ ΤΑ ΧΑΡΤΙΑ ΤΟΥΣ του Mahi Binebine

MAHI BINEBINE

ΧΑΡΡΑΓΚΑ

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΚΑΙΝΕ ΤΑ ΧΑΡΤΙΑ ΤΟΥΣ

Μετάφραση : ΕΛΓΚΑ ΚΑΒΒΑΔΙΑ

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Δεκέμβριος 2019

Αριθμός σελίδων : 184,  Τιμή : 14,00 Ευρώ

ISBN: 978-960-505-415-1

Ήταν νύχτα. Μια σκοτεινή νύχτα με ελαφριά ομίχλη. Κρυμμένοι πίσω από έναν βράχο, ακούγαμε τον ήχο από τα κύματα και τον αέρα. Ο Μοράντ είχε πει ότι αυτή την εποχή η θάλασσα ήταν ήρεμη. Τον είχαμε πιστέψει. Ήμαστε έτοιμοι να πιστέψουμε οτιδήποτε, φθάνει να καταφέρναμε να φύγουμε. Όσο πιο μακριά ήταν δυνατό. Για πάντα.

Μια σκοτεινή σκιά υψωνόταν κοντά στη βάρκα. Ήταν ο διακινητής που θα βοηθούσε στη διαφυγή. Δεν γνωρίζαμε το όνομά του. Τον φωνάζαμε «Αφεντικό» με έναν σεβασμό γεμάτο φόβο, όπως θα αποκαλούσαμε έναν δάσκαλο που κραδαίνει τη βέργα, έναν ύποπτο χωροφύλακα με σκληρό βλέμμα, έναν μάγο που μπορεί να σου ρίχνει ευχές ή κατάρες, κάθε άνθρωπο που βαστάει το μέλλον σου στα χέρια του.

ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ που προέρχονται από διάφορα μέρη της Αφρικής έχουν συγκεντρωθεί στην Ταγγέρη και περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να μπαρκάρουν μ’ έναν διακινητή και να διασχίσουν τη θάλασσα για το Γιβραλτάρ : ο Αζούζ, ο αφηγητής, και ο ξάδερφός του ο Ρεντά απ’ το Μαρακές, η Νουαρά, μια νέα γυναίκα με το μωρό της, ένας Αλγερινός που έχει σωθεί από μια σφαγή, ο Γιουσέφ και δύο άντρες απ’ το Μάλι. Όλοι ενωμένοι από την επίμονη δύναμη της ίδιας αναζήτησης : Να αποσπάσουν από τη μοίρα τους μια καινούργια ζωή, μια δεύτερη ευκαιρία.

Η αναμονή τους είναι σημαδεμένη με μνήμες απ’ το παρελθόν, με διηγήσεις από βιώματα, πορτραίτα και παθητικές φιγούρες : Ο Μοράντ έχει ζήσει πολύ καιρό στη Γαλλία και είναι περήφανος για τον τίτλο του «ο Απελαθείς της Ευρώπης». Η νέα γυναίκα θέλει να συναντήσει τον άντρα της που δουλεύει στη Γαλλία και δεν δίνει πια σημεία ζωής. Ο Αζούζ έχει λάβει κλασική παιδεία χάρη στις καλόγριες, αλλά ο θάνατος εκείνης που τον προστάτευε τσάκισε την ορμή του· όσο για τον ξάδερφό του τον Ρεντά, αυτός κατόρθωσε να ξεφύγει από μια συντεχνία των ζητιάνων που τον είχε στρατολογήσει.

Τρέμοντας από το κρύο και το φόβο, όλοι περιμένουν το σημάδι της αναχώρησης και προσπαθούν να εξηγήσουν τα φώτα που λάμπουν στον ορίζοντα : Δείχνουν τη γη της επαγγελίας ή μήπως είναι κάποια παγίδα ;

Χαρράγκα : Αραβική λέξη (حراقة). Χρησιμοποιείται στην Αλγερία για να χαρακτηρίσει τους πρόσφυγες και μετανάστες που προσπαθούν να φτάσουν στην Ευρώπη με βάρκα και καίνε τα χαρτιά τους μόλις φτάσουν σε ευρωπαϊκό έδαφος ή τα πετάνε στη θάλασσα ή τα αφήνουν σε όσους μένουν πίσω για να τα καταστρέψουν όταν καταφέρουν να μεταναστεύσουν και να πάρουν άσυλο. Χαρράγκα είναι τα καμένα χαρτιά αλλά και οι άνθρωποι που τα καίνε, και κατ’ επέκταση χαρράγκα σημαίνει τους ανθρώπους που διασχίζουν παράνομα τα σύνορα, αλλά και οποιονδήποτε κάνει κάποια πράξη που δεν σέβεται τους νόμους.

Από τις ακτές της Βόρειας Αφρικής, οι Αλγερινοί, Μαροκινοί και Τυνήσιοι χαρράγκα προσπαθούν να φτάσουν σε ισπανικό έδαφος (Ανδαλουσία, Θέουτα, Μελίγια, διασχίζοντας το Γιβραλτάρ), στη Μάλτα ή στο ιταλικό νησί της Λαμπεντούζα, και από εκεί να συνεχίσουν το δρόμο τους για άλλες περιοχές της Ευρώπης.

Οι Σενεγαλέζοι και οι Μαυριτανοί κατευθύνονται προς τα Κανάρια Νησιά, χρησιμοποιώντας τις «πατέρα», μικρές επίπεδες βάρκες, ή φουσκωτά σκάφη.

Τα ποσοστά θανάτου των χαρράγκα είναι πολύ υψηλά και το εγχείρημα του διάπλου σε αυτές τις μικρές βάρκες πολύ επικίνδυνο. Ωστόσο, η βαθιά φτώχεια και οι ακραίες πολιτικές συνθήκες που επικρατούν στις βορειοαφρικανικές χώρες ωθούν τους χαρράγκα να το αποτολμούν

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Ο ΜΑΧΙ ΜΠΙΝΜΠΙΝ, ζωγράφος, γλύπτης και μυθιστοριογράφος, γεννήθηκε το 1959 στο Μαρακές, όπου και ζει. Αρχικά σπούδασε μαθηματικά στο Παρίσι. Στη συνέχεια αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία και τη ζωγραφική. Οι πίνακές του ανήκουν στη μόνιμη συλλογή του Μουσείου Γκούγκενχαϊμ στη Νέα Υόρκη. Το πρώτο του μυθιστόρημα Le sommeil de l’esclave (Ο ύπνος του σκλάβου, 1992) βραβεύτηκε με το Prix Mediterranée. Τα έργα του Cannibales, 1999, Pollens, 2001 (βραβείο γαλλοαραβικής φιλίας), Terre d’ombre brulée, 2004, και Τα Aστέρια του Σίντι Μουμέν μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες.

Το 2010 Τα Αστέρια του Σίντι Μουμέν τιμήθηκαν με το βραβείο του καλύτερου αραβικού μυθιστορήματος.

Έχει διακριθεί στη χώρα του το Μαρόκο ως πρόσωπο που συμβάλλει με το έργο του στην ανάδειξη της χώρας διεθνώς.

Οι Εκδόσεις Άγρα εξέδωσαν το 2016 Τα Αστέρια του Σίντι Μουμέν και ετοιμάζουν τα δύο τελευταία βιβλία του : Ο τρελός του βασιλιά και Ο Δρόμος της Συγχώρεσης.

Δελτίο τύπου | ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ του G.K. Chesterton

G.K. CHESTERTON

ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ

ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ

Μετάφραση : ΠΑΛΜΥΡΑ ΙΣΜΥΡΙΔΟΥ

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Χριστούγεννα 2019

Αριθμός σελίδων : 32,  Τιμή : 4,90 Ευρώ

ISBN: 978-960-505-425-0

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΒΑΣΙΛΗ

ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΡΟΛΟ ΝΤΙΚΕΝΣ, ΤΟΝ ΡΟΜΠΕΝ ΤΩΝ ΔΑΣΩΝ, ΤΟΝ ΜΠΕΝ ΤΖΟΝΣΟΝ κ.ά.,

ΣΤΟ ΜΠΑΤΤΕΡΣΗ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ

ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΑΙΩΝΑ

Χριστουγεννιάτικο βιβλίδιο των Εκδόσεων Άγρα.

Δελτίο τύπου | ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΛΟΥΣΥ ΜΠΑΡΤΟΝ της Elizabeth Strout

ELIZABETH STROUT

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ

ΛΟΥΣΥ ΜΠΑΡΤΟΝ

Μετάφραση : ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΖΑΧΑΡΙΑΔΟΥ

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Νοέμβριος 2019

Αριθμός σελίδων : 192,  Τιμή : 15,00 Ευρώ

ISBN: 978-960-505-416-8

Ως συγγραφέας δεν ενδιαφέρομαι για το «καλό» η το «κακό» 

άλλα για τη σκοτεινιά της ανθρώπινης εμπειρίας 

και τις σταθερές ατέλειες της ζωής μας. 

 – ELIZABETH STROUT

Το μυθιστόρημα αυτό ξεχειλίζει από τη δύναμη του καθαρού συναισθήματος. Χωρίς ίχνος αυτολύπησης, η Στράουτ αιχμαλωτίζει τον πόνο της μοναξιάς που όλοι μας νιώθουμε κάποτε, που «σε γεμίζει λαχτάρες τόσο πελώριες που δεν μπορείς ούτε καν να κλάψεις». – Time

Ένα σύντομο μυθιστόρημα με θέμα την αγάπη, ιδίως την περίπλοκη αγάπη ανάμεσα στη μητέρα και την κόρη, αλλά και για τους πιο απλούς, πιο απροσδόκητους δεσμούς... Και μιλά για τις σχέσεις αυτές με ένα ύφος τόσο λιτό, καθαρό και βαθύ, που θυμίζει σχεδόν ιερό κείμενο, αλλά τόσο, μα τόσο γήινο και ανεπιτήδευτο. – Newsday

Σ' αυτό το πυκνό μυθιστόρημα που ξεχειλίζει από ιδέες και συναίσθημα, η Στράουτ αφηγείται, τρυφερά, λυπημένα, πως οι οικογενειακοί δεσμοί μας πλάθουν και μας διαλύουν επίσης. - Booklist

Το μυθιστόρημα ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΛΟΥΣΥ ΜΠΑΡΤΟΝ είναι από τα σπουδαιότερα βιβλία της πολυβραβευμένης Αμερικανίδας συγγραφέως Ελίζαμπεθ Στράουτ (Πούλιτζερ  Λογοτεχνίας, Πρέμιο Μπανκαρέλλα κ.ά.). Το βιβλίο ήταν πρώτο στις λίστες των ευπώλητων του New York Times. Η Στράουτ έχει κατακτήσει το ευρύ κοινό αλλά είναι επίσης ιδιαίτερα αγαπητή σε συγγραφείς και διανοούμενους.

ΚΑΤΑ ΤΗ ΝΟΣΗΛΕΙΑ ΤΗΣ μετά από μια εγχείρηση, η Λούσυ Μπάρτον δέχεται την αναπάντεχη επίσκεψη της μητέρας της, με την οποία έχει χάσει κάθε επαφή εδώ και πολύ καιρό. Η μητέρα της, ενώ μένει μαζί της στο δωμάτιο του νοσοκομείου, αρχίζει να μιλάει για ανθρώπους από την πόλη τους, μια μικρή πόλη στο Ιλλινόι, και να διηγείται ιστορίες για τις οικογένειές τους. Έτσι όμως προσκαλούνται τα φαντάσματα του παρελθόντος και η Λούσυ βυθίζεται στις αναμνήσεις της παιδικής της ηλικίας : την ακραία, ντροπιαστική φτώχεια, τη σκληρότητα του πατέρα της και τέλος την αναχώρησή της για τη Νέα Υόρκη, η οποία την απομάκρυνε οριστικά από την οικογένειά της. Σιγά σιγά, η Λούσυ αρχίζει να μιλάει διστακτικά για τον δικό της γάμο, τις δύο κόρες της και τα πρώτα της συγγραφικά βήματα στη λογοτεχνική σκηνή της μητρόπολης τη δεκαετία του 1980. Ολόκληρη η ζωή της ξεδιπλώνεται μέσα από τη διαυγή και γεμάτη ανθρωπιά αφήγησή της, φωτίζοντας τη σχέση μητέρας και κόρης, μια σχέση φτιαγμένη από έλλειψη κατανόησης, αδυναμία επικοινωνίας αλλά και βαθιά ταύτιση.

Το Όνομά μου είναι Λούσυ Μπάρτον χαρακτηρίστηκε αριστούργημα από τη λογοτεχνική κριτική στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι ένα σπουδαίο σύγχρονο μυθιστόρημα για τη μοναξιά, την επιθυμία και την αγάπη. Το βιβλίο κέρδισε το βραβείο Malaparte το 2016.

Ένα χαμηλόφωνο, υπέροχα συμπονετικό σύγχρονο μυθιστόρημα για την αγάπη, τη νοσταλγία και την αντοχή, σε μια οικογένεια με ασήκωτο φορτίο από τραύματα. – The Boston Globe

Αυτό το ολιγοσέλιδο, στοχαστικό μυθιστόρημα κλείνει μέσα στην αμείλικτα ειλικρινή και ευθύβολη πρόζα του περισσότερο συναίσθημα και οδύνη απ' όσο άλλα, δυό και τρεις φορές μεγαλύτερα σε έκταση. Όπως πάντα, προξενεί δέος η ικανότητα της Στράουτ να βάζει σε λέξεις τους αινιγματικούς, μυστηριώδεις τρόπους που έχουν οι άνθρωποι να αγαπούν ο ένας τον άλλο. – Chicago Tribune

Τέτοιας ποιότητας γραφή απαιτεί να αφουγκράζεσαι με αφοσίωση, να έχεις τις κεραίες σου συντονισμένες τέλεια στην ανθρώπινη κατάσταση, να είναι τόσο εμβριθής η προσοχή σου στην πραγματικότητα ώστε να ξεφεύγει από τα όρια της απλής ικανότητας και να φτάνει στο ύψος της αρετής. – HILARY MANTEL

Η Στράουτ χαρτογραφεί το περίπλοκο τοπίο των ανθρώπινων σχέσεων εστιάζοντας σε ό,τι συχνά αποσιωπάται, σε ό,τι παραμένει πάντα σιωπηρή νύξη. – The Seattle Times

Το Όνομά μου είναι Λούσυ Μπάρτον – όπως και όλα τα μυθιστορήματα της Στράουτ- είναι πιο περίπλοκο απ' όσο φαίνεται στην αρχή, και γι' αυτό ακριβώς πολύ πιο πειστικό συναισθηματικά.    – San Francisco Chronicle

Ο αναγνώστης καλό είναι να διαβάσει το τρυφερό και συγκινητικό αυτό μυθιστόρημα της Στράουτ με αργό ρυθμό, ώστε να απολαύσει το βάθος του κάτω από την εκ πρώτης όψεως απλή ιστορία συμφιλίωσης ανάμεσα σε μια μητέρα και μια κόρη. Η αφηγηματική φωνή της είναι μετρημένη κι ωστόσο εκφραστική. Το μήνυμα του αριστοτεχνικού αυτού μυθιστορήματος, όπως φανερώνεται στο συγκινητικό του κλείσιμο, είναι ότι καμιά φορά, για να εκφραστεί η αγάπη, πρώτα είναι αναγκαία η συγχώρεση. – Publisher's Weekly

Στο πανέμορφο, οδυνηρά ευαίσθητο νέο της μυθιστόρημα... η Ελίζαμπεθ Στράουτ παρουσιάζει ένα μεγάλο έργο σε μινιμαλιστικό ύφος... Μέσα από τον χαρακτήρα της Λούσυ, η Στράουτ έχει πλάσει μια από τις πιο σπουδαίες και πιο ανθεκτικές σύγχρονες ηρωίδες. – Portland Press Herald

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

© Dario Lasagni

Η ΕΛΙΖΑΜΠΕΘ ΣΤΡΑΟΥΤ γεννήθηκε το 1956 στο Πόρτλαντ του Μέην. Από μικρή της άρεσε να γρά­φει: κρατούσε ημερολόγια καταγράφοντας τις λε­πτομέρειες της καθημερινότητας. Της ασκούσαν επίσης έλξη τα βιβλία και έχει περάσει άπειρες ώρες από τη ζωή της στην τοπική βιβλιοθήκη, στους διαδρόμους με τη λογοτεχνία. Όταν ήταν παιδί, τους καλοκαιρινούς μήνες, έπαιζε έξω στη φύση μόνη της, πιο συχνά, ή με τον αδελφό της, και έτσι αναπτύχθηκε ή βαθιά και σταθερή αγάπη της για τον φυσικό κόσμο: τα καλυμμένα με φύκια βράχια στις ακτές του Μέην και το δάσος του Νιου Χάμσαιρ με τα κρυμμένα αγριολούλουδα.

Στην εφηβεία της η Στράουτ συνέχισε να γράφει με απληστία, και από πολύ νωρίς είχε φανταστεί τον εαυτό της ως συγγραφέα. Διάβασε βιογραφίες συγγραφέων και μελέτησε – μόνη της – τον τρόπο που οι Αμερικανοί συγγραφείς, ειδικότερα, έλεγαν τις ιστορίες τους. Της άρεσε να διαβάζει και να απομνημονεύει ποίηση. Από τα δεκαέξι έστελνε διηγήματά της σε περιοδικά. Το πρώτο της δι­ήγημα δημοσιεύθηκε όταν ήταν είκοσιέξι.

Σπούδασε στο Bates College και αποφοίτησε με πτυχίο στην αγγλική φιλολογία το 1977. Δύο χρόνια αργότερα, πήρε πτυχίο νομικής από το Syracuse University College of Law. Μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου έγινε βοηθός στο Τμήμα Αγγλικών Σπουδών του Κοινοτικού Κολεγίου του Μανχάτταν. Πλέον δημοσιεύονταν περισσότερα διηγήματά της σε λογοτεχνικά περιοδικά, καθώς και στα Redbook και Seventeen. Κρατώντας ισορροπία ανάμεσα στις οικογενειακές και διδασκαλικές υποχρεώσεις της, κατάφερε να βρίσκει λίγες ώρες κάθε μέρα για να γράφει.

Άλλα βιβλία της: Olive Kitteridge, Olive, again, Anything is Possible, Amy and Isabelle, τα οποία έχουν λάβει πλήθος σημαντικών βραβείων.