KICA KOLBE
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
KICA KOLBE
« Το ενδέκατο μυθιστόρημα της Στράουτ είναι το πρώτο σημαντικό λογοτεχνικό έργο για την προεδρία του Τραμπ. […] Πρόκειται για ένα βαθιά υπαρξιακό μυθιστόρημα που πραγματεύεται την απόκρυψη, τη μοναξιά και τα όρια της κατανόησης. Η Στράουτ είναι έξοχη στο να ξεσκεπάζει όσα βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια ».–The Times
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:
Ο Άρτι είχε παρακολουθήσει τον νέο Πρόεδρο να εξευτελίζει με χαιρεκακία τον ηγέτη της Ουκρανίας στο Οβάλ Γραφείο. Είχε ακούσει με φρίκη τον άνθρωπο αυτόν να λέει πως θα ήθελε να κάνει τη Γάζα « μια νέα γαλλική Ριβιέρα ». Είχε δει τον Πρόεδρο να απελαύνει ανθρώπους σε φυλακές στο εξωτερικό και να συλλαμβάνει φοιτητές που καταφέρονταν ενάντια στον πόλεμο στη Γάζα, φοιτητές που θα μπορούσαν να ήταν μαθητές του Άρτι πριν από λίγα χρόνια, να τους συλλαμβάνουν μέσα στο δρόμο. Είχε δει τον Πρόεδρο να κρεμάει μια θεόρατη φωτογραφία του έξω από το κτίριο του υπουργείου Γεωργίας, και να οργανώνει στρατιωτική παρέλαση την ημέρα των γενεθλίων του. Είχε δει τα εγκαίνια μιας φυλακής στη Φλόριντα με την ονομασία «Αλκατράζ του Αλιγάτορα », όπου οι άνθρωποι κλείνονταν σε κλουβιά και τα κουνούπια ήταν τόσο φοβερά που παραιτούνταν ακόμα και οι φρουροί. Είδε τους ανθρώπους στη Γάζα να λιμοκτονούν και οι Ήνωμένες Πολιτείες να μην κάνουν το παραμικρό.Κάθε μέρα και κάτι καινούργιο. Κι έτσι πήγαινε διαρκώς. Ο Άρτι τα παρακολουθούσε όλα αυτά, και σιγά σιγά κατάλαβε ότι αυτό που είχε διαισθανθεί την ημέρα των εκλογών ήταν αλήθεια : Η χώρα του αυτοκτονούσε.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Η ΕΛΙΖΑΜΠΕΘ ΣΤΡΑΟΥΤ γεννήθηκε το 1956 στο Πόρτλαντ του Μέην. Από μικρή της άρεσε να γράφει : Κρατούσε ημερολόγιο καταγράφοντας τις λεπτομέρειες της καθημερινότητας. Όταν ήταν παιδί, τους καλοκαιρινούς μήνες, έπαιζε έξω στη φύση, μόνη της πιο συχνά, η με τον αδελφό της, και έτσι αναπτύχθηκε η βαθιά και σταθερή αγάπη της για τον φυσικό κόσμο: τα καλυμμένα με φύκια βράχια στις ακτές του Μέην και το δάσος του Νιου Χάμσαιρ με τα κρυμμένα αγριολούλουδα.
Σπούδασε στο Bates
College και αποφοίτησε με πτυχίο στην αγγλική
φιλολογία το 1977. Δύο χρόνια αργότερα, πήρε πτυχίο νομικής από το Syracuse University College of Law.
Μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου έγινε βοηθός στο Τμήμα Αγγλικών Σπουδών του
Κοινοτικού Κολεγίου του Μανχάτταν. Πλέον δημοσιεύονταν περισσότερα διηγήματά
της σε λογοτεχνικά περιοδικά, καθώς και στα Redbook
και Seventeen.
Βιβλία της στις Εκδόσεις Άγρα: Το όνομά μου είναι Λούσυ Μπάρτον (2019), Όλιβ Κίττριτζ (2020), Όλα γίνονται (2021), Όλιβ, ξανά (2022), Αχ, Ουίλλιαμ! (2023), Η Λούσυ δίπλα στη θάλασσα (2024) και Πες μου τα πάντα (2025), όλα σε μετάφραση της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου. Έχει τιμηθεί με το βραβείο Πούλιτζερ το 2009 για το βιβλίο της Όλιβ Κίττριτζ και με πλήθος άλλα σημαντικά βραβεία.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ: © DARIO LASAGNI



« [...] Θέλω να μιλήσω γι’αυτές τις γυναίκες που υφαίνουν και ξηλώνουν, με τα ντελικάτα τους δάχτυλα, την απατηλή έννοια του ιερού, αυτές οι υπάρξεις που είναι ανώτερες από τη γυναίκα και φαίνεται να τις συναντάει κανείς μόνο ανάμεσα στους τοίχους ενός μπορντέλου. Θέλω να μιλήσω γι’αυτές, επειδή υπάρχουν· κι επειδή, όταν πια φύγουν απ’το μπορντέλο, αφήνουν μέσα σ’αυτό το άδειο καράβι τη στοιχειωμένη, τρελή μυρωδιά από χίλιους δύο διαφορετικούς έρωτες, από τρυφερότητες που αναζητήθηκαν και βρέθηκαν, η καθεμιά με τον τρόπο της, μια μυρωδιά κορεσμού που τη μυρίζουν κάθε μέρα και την κυνηγούν κάθε πρωί. Δεν υπάρχει τίποτα το αριστοκρατικό εκεί μέσα, υπάρχουν όμως αλήθειες συγκλονιστικές, απ’αυτές που δε βρίσκει κανείς πουθενά αλλού, μαρτυρίες ευτυχίας και υποσχέσεις πιστότητας – και πρέπει οπωσδήποτε κάποιος να μιλήσει γι’αυτές ».
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Η EMΜΑ ΜΠΕΚΕΡ γεννήθηκε το 1988 στο Ω-ντε-Σεν. Έχοντας ήδη πτυχίο φιλολογίας, σπουδάζει ψυχολογία στο Paris V, πριν αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στη συγγραφή. Το πρώτο κείμενό της, με τη μορφή ερωτικής νουβέλας, δημοσιεύεται το 2008 στο περιοδικό Stupre. Το 2011 κυκλοφορεί το βιβλίο της Mr., που προσελκύει αμέσως το ενδιαφέρον των κριτικών και του κοινού και μεταφράζεται σε δεκατέσσερις γλώσσες. Ακολουθεί το δεύτερο βιβλίο της, Alice, το 2015, το La maison (Το Σπίτι), το 2019, το L’inconduite, το 2022, το Odile l’été, το 2023, και το Le Mal joli, το 2024.



«Μέρα και νύχτα. Καλοκαίρι και χειμώνας, παιδιά. Σπορά και θερισμός. Ζωή και θάνατος. Αυτό ακριβώς είναι το Χάλλοουην σε όλες τις εποχές και είναι πάντα το ίδιο. Μεσημέρι και μεσάνυχτα. Το να γεννιέσαι. Να κυλιέσαι στο χώμα και να το παίζεις ψόφιος κοριός. Και μετά να σηκώνεσαι, να ουρλιάζεις, και να διατρέχεις χιλιάδες χρόνια θανάτου κάθε μέρα και κάθε νύχτα τού Χάλλοουην. Να τρέχεις κάθε νύχτα, κάθε θεοσκότεινη, φοβερή νύχτα, μέχρι που στο τέλος να τα καταφέρνεις και να κρύβεσαι στα χωριά και στις πόλεις για να πάρεις μια ανάσα από την τρεχάλα.» Και μετά, τα όρια της ζωής σου μεγαλώνουν και έχεις περισσότερο χρόνο, και αποδιώχνεις το θάνατο και βάζεις στην άκρη το φόβο, και στο τέλος, έχεις μόνο κάποιες ξεχωριστές μέρες κάθε χρόνο για να θυμάσαι τη νύχτα και το ξημέρωμα, την άνοιξη και το φθινόπωρο, τη γέννηση και το θάνατο ».*
» Τέσσερις χιλιάδες χρόνια πριν, εκατό χιλιάδες χρόνια πριν, φέτος, τώρα, εδώ ή κάπου αλλού, μα η γιορτή πάντοτε η ίδια ... »
« Η Γιορτή του Σαμαίην... »
« Η Ώρα των Νεκρών... »
« Η Νύχτα των Ψυχών ».
« El Dίa de los Muertos ».
« Των Αγίων Πάντων ».
« Χάλλοουην ».
Οι αδύναμες ψυχές των αγοριών ταξίδευαν ψηλά, σε όλα τα επίπεδα του χρόνου, σε όλες τις χώρες, σε όλες τις εποχές, ονοματίζοντας όλες τις γιορτές, που ήταν μία και μοναδική.
![]() |
Ο Ρέυ Μπράντμπερυ καθώς ζωγραφίζει το Δένδρο των Αγίων Πάντων. |
