Δελτίο Τύπου | «ΚΙ OΛΑ ΤA ΚΑΚA ΣΚΟΡΠA...» της Τζένης Μαστοράκη

ΤΖΕΝΗ ΜΑΣΤΟΡΑΚΗ

«ΚΙ OΛΑ ΤA ΚΑΚA ΣΚΟΡΠA...»

Τί σκέφτομαι και τί φοβάμαι

πριν να κοιμηθώ,

αφού κανένας δε σταυρώνει πια

το μαξιλάρι μου

ΕΠΙΜΕΤΡΟ : ΔΙΟΝYΣΗΣ ΚΑΨΑΛΗΣ

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Απρίλιος 2026

Αριθμός σελίδων : 48, Τιμή : 9,50 Ευρώ

ISBN : 978-960-505-717-6

Κυκλοφορεί από την «Άγρα» ένα σπουδαίο ξεχασμένο έργο του 2001 της ποιήτριας Τζένης Μαστοράκη, που προστίθεται στα τέσσερα βιβλία της που δημοσίευσε εν ζωή. Το έργο είχε πρωτοδημοσιευτεί το 2002 από τον Γιώργο Κορδομενίδη στο περιοδικό Εντευκτήριο της Θεσσαλονίκης.

Όπως όλη η σπουδαία ποίηση, έθαλλε και η δική της: χωρίς ίχνος ιδεολογική αδιακρισία και κατεβαίνοντας ακόμη πιο βαθιά μέσα στον άνθρωπο, ξαναπλασμένον τώρα ολόκληρο από το αμύθητο μισό του. Για μένα ( αλλά δεν πιστεύω πως ισχύει μόνο για μένα ), η Τζένη Μαστοράκη είναι η καλύτερη ποιήτρια της νεότερης Ελλάδας. – Δ.Κ.

KAI ΤO ΚΑΚΟ; Όταν κανένας δε σταυρώνει πια το μαξιλάρι σου και δεν υπάρχει ποιός θα σε φυλάξει. Το κακό δεν είναι έννοια, δεν είναι καν ιδέα, αλλά πράγμα, φόβος ακατέργαστος, που αναδύεται από τα βαθύτερα κοιτάσματα του ύπνου και της στέρησης και σέρνεται μέσα στα όνειρα, εκεί όπου έννοια και πράγμα δεν ξεχωρίζουν ακόμα. Εκεί πάλι βρίσκονται, αν σκύψεις να τα δεις και τα πιάσεις από χάμω, λόγια ξόρκια από παμπάλαιες διαθήκες, ψίχουλα και πετραδάκια που τ’ άφησαν πίσω τους όσοι πλανήθηκαν στο σκοτεινό δάσος και χάθηκαν στη νύχτα της ψυχής, σκόρπιες ψηφίδες μύθων. Μυθοποιός λοιπόν και ελευθερώτρια παγιδευμένων φαντασμάτων, νυχτερινή και φεγγαροντυμένη· μυθοποιός που άλλον τέτοιο ή άλλην τέτοια δεν έχουμε στην ελληνική ποίηση. Μυθοποιός, γιατί μονάχα ο μύθος μπορεί να πλαισιώσει το κακό, να το μιλήσει και να το σκορπίσει στον άνεμο. Όταν το κακό δεν χωράει σε μύθους, τότε νικά, τότε σε κατακυριεύει.

Ποιά έγκατα, ποιά βίωση βαθύτερη του φόβου, και ο λόγος πάντα άπεφθος ; Ο ρυθμός, ο ανεύρετος ρυθμός του κόσμου, αυτός φυλάγει απ’ το κακό αφού κανένας δε σταυρώνει πια το μαξιλάρι σου. Ο ρυθμός είναι το ξόρκι για όσα δεν εξαγοράζονται, το κέρμα που κρατάς σφιχτά στα δόντια για να φτάσεις στον βυθό, εκεί όπου μόνο οι τολμηροί αυτοδύτες κατεβαίνουν ασυνόδευτοι, κι ύστερα πάλι ν’ ανεβείς, αν είσαι από τους τυχερούς. Και ρυθμός είναι η ανθρώπινη ανάσα, ο μιλημένος μύθος, ο άλλος τρόπος ν’ αναπνέουμε που μας τον μάθαιναν τα ποιήματα, σχεδόν μια ευεργεσία. Αλλά οι ποιητές εκείνον τον καιρό ήταν αθάνατοι.

– ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΨΑΛΗΣ, από το Επίμετρο της έκδοσης

ΕΡΓΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ

HENRY FUSELI

Ο εφιάλτης (περ. 1781). Detroit Institute of Arts

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Η ΤΖΕΝΗ ΜΑΣΤΟΡΑΚΗ (1949-2024) ήταν ποιήτρια (της λεγόμενης γενιάς του ’70) και μεταφράστρια. Γεννήθηκε και έζησε στην Αθήνα. Εξέδωσε τέσσερις ποιητικές συλλογές (Διόδια, 1972, Το σόι, 1978, Ιστορίες για τα βαθιά, 1983, Μ’ ένα στεφάνι φως, 1989 ). Παράλληλα μετέφρασε έργα σημαντικών συγγραφέων της παγκόσμιας λογοτεχνίας, μεταξύ άλλων των J.D. Salinger, Elias Canetti, Heinrich Böll και C.S. Lewis. Το έργο της έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΤΖΕΝΗΣ ΜΑΣΤΟΡΑΚΗ ΣΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΡΑ

       

Δελτίο Τύπου | ΕΚΑΤΗ του Pierre Jean Jouve

PIERRE JEAN JOUVE

ΕΚΑΤΗ

Μετάφραση: ΣΟΦΙΑ ΛΕΩΝΙΔΗ

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Απρίλιος 2026

Αριθμός σελίδων : 224, Τιμή : 16,50 Ευρώ

ISBN : 978-960-505-435-9

Η Κατρίν χάνει τον μοναδικό της έρωτα...
Η Κατρίν ταπεινώθηκε με τη Φελίσιτας...
Η Φελίσιτας θέλει να σκοτώσει τον Πιέρ... Ο Γκουίντο σοκαρίστηκε...
Η Φελίσιτας μισεί την Κατρίν...
Η Κατρίν χάνει τον μοναδικό της έρωτα. Μίσος, ήττα και θάνατος.

Η ΕΚΑΤΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ από το δίπτυχο : Εκάτη και Ουαγκαντού – Περιπέτεια της Κατρίν Κρασά. Ο Ζουβ αφηγείται την ιστορία σε πρώτο πρόσωπο, ως γυναίκα και ως Εκάτη, την ουράνια θεά που ανοίγει την πύλη του ασυνειδήτου και του Άδη.

Μια σταρ του σινεμά αναζητά τη μοίρα της στους κοσμικούς χώρους της διανόησης, της τέχνης και του φεμινιστικού κύματος της δεκαετίας του 1920 στην Ευρώπη, μέσα από πολλαπλές ερωτικές περιπέτειες, είτε πρόκειται για τον άντρα σύντροφο ζωής είτε με μια γυναίκα είτε για την περιπέτεια μιας νύχτας. Οι γυναίκες προβάλλουν την ελευθερία τους και οι άνδρες ομολογούν τις αδυναμίες τους. Η πρωταγωνίστρια βρίσκει τον μεγάλο της έρωτα στο πρόσωπο του Πιέρ Ιντεμινί. Τον χάνει σ’ ένα κοσμικό κοκτέιλ και τον ξαναβρίσκει στη Βιέννη, στον κύκλο μιας παθιασμένης αριστοκράτισσας, της Φάννυ Φελίσιτας.

Οι δυναμικές και ταυτόχρονα ευάλωτες γυναίκες και οι άνδρες που πρωταγωνιστούν στις σελίδες του θυμίζουν ταινίες του βωβού κινηματογράφου με την Γκρέτα Γκάρμπο. Υπάρχει κάτι το μοιραίο στη ζωή τους, όπως υποδηλώνεται άλλωστε από τα αρχικά του ονόματος μιάς εξ αυτών, της Φάννυ Φελίσιτας (femme fatale). Ωστόσο, ο τίτλος Εκάτη μας παραπέμπει στην κόλαση ή στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, στην ταλάντευση των συναισθημάτων και στις ενορμήσεις της ζωής και του θανάτου.

ΕΡΓΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ

ANDRÉ ÉDOUARD MARTY

Με σκέφτεται ; – 1921.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Ο ΠΙΕΡ ΖΑΝ ΖΟΥΒ, Γάλλος ποιητής, μυθιστοριογράφος, μεταφραστής και κριτικός, γεννήθηκε στο Αρράς της Γαλλίας στις 11 Νοεμβρίου 1887 και πέθανε στο Παρίσι στις 8 Ιανουαρίου 1976. Η ζωή και το έργο του χαρακτηρίζονται από ρωγμές και συνεχείς αναζητήσεις.

Πριν από το 1914 ήταν ένας από τους συγγραφείς του ουμανισμού. Κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο έγινε ενεργό μέλος του κινήματος για την ειρήνη. Εκείνη την περίοδο υπάρχουν στα έργα του σαφείς επιρροές και αναφορές θρησκευτικού και μυστικιστικού χαρακτήρα.

Από το 1921 συντελείται μια καθοριστική τομή στη ζωή και στο έργο του, χάρη στη συνάντησή του με τη δεύτερη σύζυγό του Blanche Reverchon, μεταφράστρια ήδη από το 1923 του Ζίγκμουντ Φρόυντ και φίλη της Μαρίας Βοναπάρτη και του Ζακ Λακάν. Μέσα από την ανακάλυψη στην ψυχανάλυση ενός νέου ορίζοντα, ο Ζουβ καθίσταται ένας από τους πρώτους συγγραφείς που αναδεικνύουν, ήδη από τα μέσα του 1920, τη σημασία του ασυνειδήτου στην καλλιτεχνική δημιουργία. Στα έργα αυτής της περιόδου περιλαμβάνονται τα : Les Noces (1925-1931), Sueur de sang (1933-1935), Matière céleste (1937), Le Monde désert (1927), Hécate (1928), Vagadu (1931), La Scène capitale (1935), όπως και το Paulina 1880, που κυκλοφόρησε το 1952.

Από το 1938 και κατά τη διάρκεια της φυγής του στην Ελβετία συνέβαλε σημαντικά στην αντίσταση διανοουμένων εναντίον του ναζισμού (π.χ. με τα ποιήματά του La Vierge de Paris και Gloire).

Υπήρξε στενός φίλος πολλών καλλιτεχνών και συγγραφέων όπως των Stefan Zweig, Joë Bousquet, Jean Paulhan, Henry Bauchau, Romain Rolland, και αργότερα του Jean Starobinski, ζωγράφων όπως των André Masson, Balthus, Joseph Sima, φιλοσόφων, όπως του Jean Wahl, των ψυχαναλυτών Jacques Lacan, Laforgue κ.α., και μουσικών όπως του Michel Fano. Έγραψε σημαντικά κείμενα για τη μουσική (π.χ. για τον Ντον Τζοβάννι του Μότσαρτ ), καθώς η μουσική από πολύ νωρίς αποτέλεσε πολύ σημαντική πτυχή στη ζωή του, αλλά έγραψε και για την τέχνη και τη λογοτεχνία, όπως Το φέρετρο τού Μπωντλαίρ, κείμενα για τον Delacroix, τον Gérard de Nerval, τον Rimbaud, τον Mallarmé, τον Courbet, τον Shakespeare και τον Ungaretti.

Επειδή αρνούνταν να εισχωρήσει σε κινήματα, κάποιοι τον χαρακτήρισαν υπερφίαλο, περιθωριακό ποιητή και άνθρωπο · κατάφερε όμως να αγγίξει με τις υψηλές απαιτήσεις, το ήθος και την πρωτότυπη και διαχρονική γραφή του πολλούς συγγραφείς και καλλιτέχνες όπως οι Pierre Emmanuel, Salah Stétié και Yves Bonnefoy.

Στην Ελλάδα είχε κυκλοφορήσει παλαιότερα το μυθιστόρημά του Στα βαθιά χρόνια σε μετάφραση του Στρατή Τσίρκα.

ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ P. J. JOUVE

από τον FRANS MASEREEL