Δελτίο τύπου | Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΠΟΛΚ του Γ. Λεονταρίτη - ΠΟΙΟΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΠΟΛΚ ; του Γιάννη Μαρή

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΗΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΠΟΛΚ

* 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΗΣ

ΠΟΙΟΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΠΟΛΚ ;

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Δεκέμβριος 2016

Αριθμός σελίδων: 224 , Τιμή: 13,90 Ευρώ

ISBN: 978-960-505-266-9

«Είναι σχεδόν βέβαιο ότι τα πράγματα δεν έγιναν όπως εμφανίστηκε ότι έγιναν.

Πώς όμως έγιναν» –ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΗΣ

ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΚ, η περίφημη «υπόθεση Πολκ », παραμένει εδώ και εξηνταοκτώ χρόνια, ένα από τα σκοτεινότερα μεταπολεμικά εγκλήματα. Η επίσημη άποψη, η επικυρωμένη με μια δικαστική απόφαση, όχι μόνο αμφισβητήθηκε, αλλά αποδείχθηκε διάτρητη. Μια «απόφαση» πολιτικής σκοπιμότητας. Οι ερμηνείες για τα αίτια της δολοφονίας και οι υποθέσεις για τους δράστες της, που έχουν γίνει από διάφορες πλευρές, αποτελούν συλλογισμούς περισσότερο η λιγότερο πειστικούς και « λογικούς».

Τον Φεβρουάριο του 1977, ο Γιάννης Μαρής, με αφορμή την αίτηση του Γρηγόρη Στακτόπουλου για αναψηλάφηση της δίκης του, δημοσίευσε στην Ακρόπολη μια μεγάλη έρευνα σε συνέχειες για την «υπόθεση Πολκ », έρευνα την οποία είχε ξεκινήσει το 1948 και μόλις είχε ολοκληρώσει. Η έρευνα αυτή, έδωσε μια άλλη « οπτική γωνία » στο αίνιγμα της δολοφονίας του Τζωρτζ Πολκ. Πλησίασε περισσότερο στο βάθος του μυστηρίου που είχε συγκλονίσει τότε την Ελλάδα και είχε προκαλέσει θόρυβο σε Ευρώπη και Αμερική.

Βρήκε νέα στοιχεία και, με την ικανότητα που είχε να εμβαθύνει στα πολύπλοκα μυστήρια, έριξε κάποιο φως σε όσα τότε φαίνονταν ακατανόητα. Ο κορυφαίος συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων θα μπορούσε θαυμάσια να κάνει όλη αυτή την ιστορία μυθιστόρημα με αστυνομικό και κατασκοπευτικό μυστήριο. Δεν το έκανε ποτέ. Ήταν ίσως η μόνη φορά που ο Μαρής δεν κατασκεύασε μια ιστορία μυστηρίου, αλλά την έζησε ο ίδιος.

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ συμμετείχε ως βοηθός στην έρευνα του Μαρή το 1977. Πήρε πρωτότυπες συνεντεύξεις και μαρτυρίες που καταγράφει στο παρόν βιβλίο. Ο Στακτόπουλος έσπασε τη σιωπή του και μίλησε σ’ αυτόν για την τραγωδία του. Ο Κ. Χατζηαργύρης, δημοσιογράφος, βοηθός του Πολκ, του είπε πολλά. Και αργότερα, ο Μάρκος Βαφειάδης, ο αρχηγός του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, τον οποίο το 1948 όλοι οι ξένοι απεσταλμένοι μεγάλων εφημερίδων επεδίωκαν να τον πλησιάσουν στον Γράμμο, του μίλησε ανοιχτά, χωρίς καμία επιφύλαξη.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Έχει μια ιδιαίτερη σημασία ο τόπος όπου διεπράχθη το έγκλημα. Η Θεσσαλονίκη εκείνη την εποχή ήταν η πόλη που «ένωνε» την υπόλοιπη Ελλάδα με την ανταρτοκρατούμενη από τους κομμουνιστές βόρεια περιοχή, με το Γράμμο και το Βίτσι. Είχε καταστεί το επίκεντρο του ενδιαφέροντος Αγγλοαμερικανών παραγόντων, και όχι μόνο. Θύμιζε Καζαμπλάνκα η μικρό Βερολίνο. Ο Αμερικανός δημοσιογράφος Ουίνστον Μπερντέτ είχε πει εύστοχα τον Αύγουστο του 1948 ότι : «Είτε οι κομμουνιστές σκότωσαν τον Πολκ, είτε οι ακροδεξιοί, επιλέγοντας το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, η κάθε πλευρά άφηνε το έγκλημα στην “αυλόπορτα” της άλλης !»

Από ελληνικής πλευράς, η Χωροφυλακή με διευθυντή τον Ξανθόπουλο και η Γενική Ασφάλεια με τον Μουσχουντή είχαν υπό τον έλεγχό τους και δεξιές παρακρατικές οργανώσεις. Με λίγα λόγια, η Θεσσαλονίκη εκείνη την εποχή ήταν μια επικίνδυνη περιοχή...

Όλες οι «πλευρές» –κομμουνιστές, Βρετανοί, δεξιοί , αλλά και Αμερικανοί– ήξεραν τις προθέσεις του Πολκ να φθάσει στο στρατηγείο του Μάρκου. Όλες είχαν την ευχέρεια να εκμεταλλευθούν αυτές τις προθέσεις του, για να τον σκοτώσουν. Και όλες θα μπορούσαν να έχουν λόγους να τον ξεφορτωθούν μ’ ένα έγκλημα. Το ερώτημα που ακόμα μένει αναπάντητο είναι ποιά απ’ όλες επραγματοποίησε αυτό το έγκλημα;

Με εντολή του Ηλία Τσιριμώκου, ο Γιάννης Μαρής (επιτελικό στέλεχος της σοσιαλιστικής Μάχης) πήγε στη Θεσσαλονίκη το 1948 για να παρακολουθήσει τη δίκη Στακτόπουλου, να ερευνήσει την υπόθεση Πολκ και να γράψει σχετικά στην εφημερίδα. Στη Θεσσαλονίκη ο Μαρής βρέθηκε μέσα σ’ ένα κλίμα τρομοκρατίας που είναι αδύνατο να το φανταστούμε στη σημερινή εποχή. Ο ίδιος δεν δυσκολεύτηκε να αντιληφθεί ότι τα όργανα του πανίσχυρου διοικητού Ασφαλείας, ταγματάρχου Μουσχουντή, τον « είχαν στο μάτι ». Ήταν ο μόνος δημοσιογράφος αριστερής εφημερίδας και οι κινήσεις του στη συμπρωτεύουσα, καθώς και οι επαφές που είχε με πρόσωπα που «κάτι ήξεραν», ενόχλησαν τις αστυνομικές αρχές.

Στο βιβλίο αυτό ο Γιώργος Λεονταρίτης μεταφέρει πρώτα όσα έγραψε τότε ο Μαρής στη Μάχη. Και προκαλούν εντύπωση οι επισημάνσεις του, ύστερα από τη μεθοδική του έρευνα, για όσα συνέβησαν εκείνο τον Μάιο του 1948.

ΕΙΚΟΝΑ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ: ΝΙΚΟΣ ΝΟΜΙΚΟΣ,  Ο Πολκ με τη μετέπειτα γυναίκα του Ρέα Κοκώνη, αεροσυνοδό στη ΤΑΕ, στην πτήση προς Αθήνα, τον Ιανουάριο του 1947. Σχέδιο για έρευνα της Απογευματινής το 1953.

Δελτίο τύπου | Ο ΜΑΙΓΚΡΕ ΣΤΟΥΣ ΦΛΑΜΑΝΔΟΥΣ του Georges Simenon

GEORGES SIMENON

O ΜΑΙΓΚΡΕ 

ΣΤΟΥΣ ΦΛΑΜΑΝΔΟΥΣ

Μετάφραση: ΑΡΓΥΡΩ ΜΑΚΑΡΩΦ

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Δεκέμβριος 2016

Αριθμός σελίδων: 208 , Τιμή: 12,00 Ευρώ

ISBN: 978-960-505-246-1

Βγαίνοντας από ένα στενό δρομάκι, ανακάλυπτες ξαφνικά τον ποταμό. Ήταν φαρδύς. Οι όχθες του ήταν ακαθόριστες. Σε πολλά σημεία, το καφετί ρεύμα είχε πλημμυρίσει χωράφια. Κάπου κάπου, ένα υπόστεγο έβγαινε από το νερό. Τουλάχιστον εκατό ποταμόπλοια, ρυμουλκά, βυθοκόροι ήταν εκεί, αραγμένα το ένα δίπλα στο άλλο, σχηματίζοντας ένα απέραντο ενιαίο σώμα. [...] Και ήταν περίεργο, από την πόλη, δηλαδή από τη γέφυρα που αποτελούσε το κεντρικό σημείο του Ζιβέ, να κοιτάζεις προς την πλευρά των Φλαμανδών. Επρόκειτο για μια καθαρά γαλλική πόλη. Με μικρούς δρόμους. Καφέ γεμάτα με λάτρεις του μπιλιάρδου η του ντόμινο. Μυρωδιές από απεριτίφ με γεύση γλυκάνισου και μια γενικευμένη οικειότητα. [...]

            Μετά, αυτό το τμήμα του ποταμού. Το κτίριο του τελωνείου. Τέλος, στην άκρη άκρη, στις παρυφές πριν από την εξοχή, το σπίτι των Φλαμανδών. Ήταν η ίδια ώρα που η Ζερμαίν Πιεντμπέφ είχε μπει στο μαγαζί, στις 3 Ιανουαρίου, και από τότε κανείς δεν την είχε ξαναδεί.

ΜΙΑ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ καλεί τον Μαιγκρέ στο Ζιβέ, μια παραποτάμια πόλη στα σύνορα Γαλλίας-Βελγίου, για να βοηθήσει μια οικογένεια Φλαμανδών στην υπόθεση εξαφάνισης μιας νεαρής κοπέλας. Η τοπική κοινωνία ρίχνει το φταίξιμο και ενοχοποιεί την οικογένεια Πήτερς. Ο Μαιγκρέ, χωρίς επίσημη αποστολή, δέχεται. Φτάνει σε μια πόλη με έντονη αντιπαλότητα Βαλλόνων και Φλαμανδών : ξεχωριστά καφενεία, διαφορετικές νοοτροπίες.

Η κακοκαιρία είναι έντονη και το κακό συνδυάζεται με αυτήν. Ο ποταμός Μεύσης έχει υπερχειλίσει, τα φράγματα στις γέφυρες έχουν κατέβει, ο απόπλους σκαφών και ποταμόπλοιων έχει απαγορευτεί. Ο κόσμος, ακινητοποιημένος στα καφενεία πίνοντας ζενιέβρ, το τοπικό ποτό, υποπτεύεται και κατηγορεί. Και ο Μαιγκρέ προσπαθεί να μπει στο κλίμα της πόλης και των ανθρώπων της, για να βρει μια λύση. Ένα από τα γνωστότερα μυθιστορήματα με τον επιθεωρητή Μαιγκρέ.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Ο Ζωρζ Σιμενόν, Βέλγος γαλλόφωνος συγγραφέας, γεννήθηκε στη Λιέγη το 1903.

Αποφάσισε από νωρίς να αφοσιωθεί στη συγγραφή. Στα δεκαέξι του χρόνια έγινε δημοσιογράφος στη La Gazette de Liege. Το πρώτο μυθιστόρημά του, που το υπέγραψε με το ψευδώνυμο Georges Sim, εκδόθηκε το 1921: Au pont des Arches, petite histoire liegeoise. Το 1922 εγκαταστάθηκε με τη σύζυγό του, τη ζωγράφο Ρεζ ιν Ρανσόν, στο Παρίσι, όπου έγραψε ιστορίες και μυθιστορήματα σε σειρές, κάθε λογοτεχνικού είδους.

Μεταξύ του 1923 και του 1933 δημοσιεύτηκαν σχεδόν διακόσια μυθιστορήματά του, πάνω από χίλιες ιστορίες και απειράριθμα άρθρα του.

Το 1929 ο Σιμενόν σχεδιάζει τον πρώτο Μαιγκρέ : Πιέτρ ο Λετονός. Το βιβλίο κυκλοφόρησε στις εκδόσεις Fayard το 1931 και ο επιθεωρητής Μαιγκρέ έγινε σύντομα εξαιρετικά δημοφιλής. Ο Σιμενόν έγραψε συνολικά εβδομηνταδύο περιπέτειες με τον Μαιγκρέ ( καθώς και πολλές συλλογές διηγημάτων – μέχρι τον τελευταίο Μαιγκρέ το 1972, Ο Μαιγκρέ και ο κύριος Σαρλ ).

Λίγο αργότερα, ο Σιμενόν άρχισε να γράφει αυτά που ονόμαζε «μυθιστορήματα-μυθιστορήματα» ή «σκληρά μυθιστορήματα»: πάνω από εκατόν δέκα τίτλους, από το Ξενοδοχείο της Αλσατίας (1931) μέχρι τους Αθώους (1972), με πιο γνωστά τα έργα Το σπίτι στο κανάλι (1933), Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν (1938 − Άγρα, 2004), Ο δήμαρχος της Φυρν (1939), Οι άγνωστοι μέσα στο σπίτι (1940 − Άγρα, 2011), Τρία δωμάτια στο Μανχάτταν (1946 − Άγρα, 2007 ), Γράμμα στον δικαστή μου (1947), Το χιόνι ήταν βρόμικο (1948 − Άγρα, 2011), Ο ανθρωπάκος από το Αρχαγγέλσκ (1956 − Άγρα, 2009), Η φυγή του κυρίου Μοντ (1945 − Άγρα, 2012), Ο θάνατος της Μπελλ (1952 − Άγρα, 2012), Ο Γάτος (1967 − Άγρα, 2010), Σεληνιασμός (1933 − Άγρα, 2013), Στριπτήζ (1958 − Άγρα, 2015), Ο άνθρωπος από το Λονδίνο (1933 − Άγρα, 2014), Μπέττυ (1961 − Άγρα, 2016) κ.α.

Παράλληλα με αυτή την εντατική λογοτεχνική δραστηριότητα, ταξιδεύει συνεχώς· εγκαταλείπει το Παρίσι και εγκαθίσταται στη Σαρέντ και κατόπιν, κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, στη Βαντέ. Το 1945 αφήνει την Ευρώπη για την Αμερική, όπου θα διαμείνει δέκα χρόνια. Επιστρέφει έπειτα στη Γαλλία και εγκαθίσταται οριστικά στην Ελβετία. Από το 1972 αποφασίζει να σταματήσει το γράψιμο. Με τη χρήση ενός μαγνητοφώνου αφοσιώθηκε έκτοτε στις εικοσιδύο Υπαγορεύσεις του και κατόπιν συνέταξε τα ογκώδη απομνημονεύματά του Memoires intimes (1981). Πέθανε στη Λωζάννη το 1989. Πολλά μυθιστορήματά του έχουν διασκευαστεί για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.

Δελτίο τύπου | ΤΖΕΡΟΝΙΜΟ - Η ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΤΖΕΡΟΝΙΜΟ

Η ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΙΝΔΙΑΝΩΝ ΑΠΑΤΣΙ — Η ΦΥΛΗ —  

Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ — Η ΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΜΕΞΙΚΑΝΩΝ

— Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΤΖΕΡΟΝΙΜΟ —

ΟΙ ΛΕΥΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ — Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΔΙΚΙΑ —

ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ ΚΑΙ ΣΤO ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

— Ο ΥΣΤΑΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ — ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΥ

— ΟΙ ΑΓΡΑΦΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΩΝ ΑΠΑΤΣΙ

ΜΕΤAΦΡAΣΗ : ΠΑΛΜΥΡΑ ΙΣΜΥΡΙΔΟΥ

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Δεκέμβριος 2016

Αριθμός σελίδων :  224 ,  Τιμή :  14,90  Ευρώ

ISBN: 978-960-505-259-1

ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ το 1829 του Τζερόνιμο (Gokhla yeh ήταν το αρχικό ινδιάνικο όνομά του), Ινδιάνου Τσιρικάουα της φυλής των Απάτσι, ώς το θάνατό του το 1909 στην αιχμαλωσία, εκπατρισμένου στη Φλόριντα, η αυτοβιογραφία του αφηγείται τον διαρκή αγώνα των διαφόρων φυλών των Απάτσι εναντίον των Μεξικανών, του αμερικανικού στρατού και του λευκού ανθρώπου, προκειμένου να διατηρήσουν την ελευθερία και την ανεξαρτησία τους.

Το όνομά του είναι συνώνυμο με την αντίσταση των Ινδιάνων, και η ιστορία του είναι η ιστορία ενός ηρωικού και συχνά φρικιαστικού πολέμου.

Ήταν σαμάνος του πολέμου, αρχηγός χάρη στην ασυνήθιστη έμφυτη νοημοσύνη του και στις πολεμικές του ικανότητες. Η αυτοβιογραφία του, ωστόσο, δεν αναφέρεται αποκλειστικά στη βίαιη δράση του. Προτού αφηγηθεί την προσωπική του ιστορία και την ιστορία της οριστικής ήττας της φυλής του, των αλλεπάλληλων προδοσιών και αθετήσεων των υποσχέσεων από τους λευκούς, ο Τζερόνιμο αρχίζει την αφήγησή του με την καταγωγή του κόσμου, μια υπέροχη ινδιάνικη κοσμογονία. Ακολούθως περιγράφει παραστατικά την ευτυχισμένη παιδική ηλικία του, την οικογένειά του, τη μετέπειτα ζωή του στερημένη από ελευθερία, αποκαλύπτει την προέλευση, τις παραδόσεις και τους άγραφους νόμους των Απάτσι, τη θρησκεία τους και, τέλος, το όραμά του για το μέλλον της φυλής του.

Αφού οι γηγενείς κάτοικοι της Αμερικής εξολοθρεύτηκαν από τους λευκούς, ο Τζερόνιμο έγινε ινδιάνικος θρύλος και παγκόσμιο σύμβολο της ελευθερίας και της περηφάνιας των γηγενών Αμερικανών. Αντιπροσωπεύει ταυτόχρονα το μεγαλείο και την παρακμή των Ινδιάνων. Ο Τζερόνιμο είναι μια μυθική φιγούρα της αμερικανικής ιστορίας.

«Τα γεγονότα, οι λαϊκές παραδόσεις, η οργή, το χιούμορ, η τραγωδία και η ιστορία αναμειγνύονται πλουσιοπάροχα σ’ αυτό το χρονικό». – WALL STREET JOURNAL

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

Μεξικανοί στρατιώτες μιας άλλης πόλης επιτέθηκαν στον καταυλισμό μας, σκότωσαν όλους τους φρουρούς, αιχμαλώτισαν τα άλογά μας, άρπαξαν τα όπλα μας, κατέστρεψαν τις προμήθειές μας και σκότωσαν πολλές γυναίκες και παιδιά. [...] Διαπίστωσα πως η γρια μάνα μου, η νεαρή σύζυγός μου και τα τρία μικρά παιδιά μου περιλαμβάνονταν στα θύματα της σφαγής. Ο καταυλισμός δεν είχε φως, κι έτσι, χωρίς να με αντιληφθούν, ξεμάκρυνα και πήγα να σταθώ πλάι στο ποτάμι. [...] Εκεί έφαγα λίγο και μίλησα με άλλους Ινδιάνους που είχαν χάσει τους δικούς τους στη σφαγή, όμως κανένας δεν είχε τις δικές μου απώλειες, γιατί εγώ τα έχασα όλα. [...]

Σε λίγες μέρες φτάσαμε στον καταυλισμό μας. Είδα τα στολίδια που είχε φτιάξει η Αλόπε και τα παιχνίδια των μικρών μας. Τα έκαψα όλα, ακόμα και τη σκηνή μας. Έκαψα επίσης τη σκηνή της μητέρας μου και κατέστρεψα όλα τα υπάρχοντά της. [...] Δεν μπορούσα πια να ζω ευτυχισμένος στον ήσυχο καταυλισμό μας. Είναι αλήθεια ότι μπορούσα να επισκέπτομαι τον τάφο του πατέρα μου, αλλά είχα ορκιστεί να εκδικηθώ τους Μεξικανούς στρατιώτες που μου είχαν προξενήσει τέτοιο κακό και κάθε φορά που ζύγωνα τον τάφο του η έβλεπα κάτι που μου θύμιζε τις παλιές ευτυχισμένες μέρες, η καρδιά μου λαχταρούσε εκδίκηση. [...]

Δεν άργησα να δώσω το σύνθημα της επίθεσης. Σε όλη τη διάρκεια της μάχης σκεφτόμουν τη σφαγμένη μητέρα μου, τη γυναίκα και τα μωρά μου, το μνήμα του πατέρα μου, τον όρκο για εκδίκηση, και πολεμούσα λυσσαλέα. Πολλοί έπεσαν νεκροί απ’ το χέρι μου και ορμούσα καταπάνω τους πρώτος στη γραμμή. Πολλοί γενναίοι σκοτώθηκαν. Η μάχη κράτησε σχεδόν δύο ώρες. [...]

Όταν ήμουν βρέφος, κυλιόμουν στο χωμάτινο δάπεδο της σκηνής του πατέρα μου· η μητέρα μου με έπαιρνε στην πλάτη της μέσα στο tsoch μου ή με κρεμούσε στο κλαρί ενός δέντρου. Ο ήλιος με ζέσταινε, ο άνεμος με λίκνιζε, τα δέντρα με προστάτευαν όπως όλα τα άλλα παιδιά των Απάτσι. [...]

Η μητέρα μου μού έμαθε να προσεύχομαι γονατιστός στον θεό Γιούσεν για να μου δίνει δύναμη, υγεία, σοφία, και προστασία. Ποτέ δεν προσευχόμαστε στον Γιούσεν για να τιμωρήσει τον εχθρό μας, κι αν είχαμε λόγους να εκδικηθούμε κάποιον, το αναλαμβάνουμε μόνοι μας. Μάς είχαν μάθει ότι ο Γιούσεν δεν ασχολείται με τις ανθρώπινες φαγωμάρες. [...]

Αν ένας Απάτσι άφηνε τους γέρους γεννήτορές του να υποφέρουν δίχως στέγη και τροφή, αν παραμελούσε ή κακομεταχειριζόταν τον άρρωστο, αν βεβήλωνε ή πρόδιδε την θρησκεία μας, ενδέχεται να τον έδιωχναν από τη φυλή. [...]

Οι Απάτσι δεν είχαν φυλακές όπως έχουν οι λευκοί. Αντί να κλείνουν τους εγκληματίες του στη φυλακή, τους απέπεμπαν από τη φυλή. Όποιοι από τα μέλη της φυλής αποδεικνύονταν άπιστοι, βάναυσοι, τεμπέληδες ή δειλοί όχι μόνο εκδιώκονταν από τη φυλή, αλλά δεν μπορούσαν να γίνουν δεκτοί σε καμιά άλλη. Οι άγραφοι νόμοι της φυλής δεν τους προστάτευαν πλέον. [...]

Μέχρι να ενηλικιωθώ, δεν  είχαμε δει ποτέ ιεραπόστολο ή ιερέα. Δεν είχαμε δει ποτέ λευκό άνθρωπο. Έτσι ήσυχα ζούσαν οι Απάτσι. [...]

Έχω δει πολλούς πεθαίνουν· έχω δει πολλά ανθρώπινα κουφάρια σε αποσύνθεση, μα δεν είδα ποτέ εκείνο το κομμάτι που ονομάζεται πνεύμα· δεν γνωρίζω τί είναι, ούτε έχω κατορθώσει ώς τώρα να καταλάβω αυτό το σημείο της χριστιανικής θρησκείας. [...]

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ήταν σύγκρουση ανάμεσα σ’ έναν πολιτισμό που φοβόταν τη φύση, έως ότου κατορθώσει να την υποτάξει, και την περιφρονούσε αφ’ ης στιγμής την υπέταξε, και σε πολιτισμούς που πίστευαν ότι αποτελούσαν κομμάτι του φυσικού κόσμου μέσα στον πελώριο κύκλο της ζωής. [...]

Οι Απάτσι διεξήγαν, στην ουσία, ανταρτοπόλεμο, είδος πολέμου όχι ιδιαίτερα αγαπητό στους κατακτητές, αλλά εντελώς απαραίτητο στους αντιπάλους τους. Ένας μεταγενέστερος αντάρτης ηγέτης, ο Τσε Γκεβάρα, θα μελετούσε και θα εμπνεόταν σε πολύ μεγάλο βαθμό από τη στρατηγική του Τζερόνιμο, ο οποίος διδάχτηκε από τους προπάτορές του την τέχνη του να εφορμά αστραπιαία κι αμέσως να εξαφανίζεται. [...]

Ακόμα και οι ενήλικοι ινδιάνοι, όταν τύχει να βρεθούν ξανά στον γενέθλιο τόπο τους, θα κυλιστούν προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα σε μια συμβολική επαφή με τον γιγάντιο τροχό που όλα τα παρασέρνει μαζί του, «του οποίου το κέντρο βρίσκεται παντού και η περιφέρεια πουθενά». Γι’αυτό και ο Τζερόνιμο αρχίζει την εξιστόρηση της ζωής του με μια ενδελεχή περιγραφή του τόπου όπου γεννήθηκε και τελειώνει λέγοντας ότι οι Απάτσι αργοπεθαίνουν, επειδή δεν τους άφησαν να επιστρέψουν στη γενέθλια γη τους. [...]

Οι επιδρομές και τα αντίποινα στο εξής θα σταματούσαν. Ο Τσιρικάουα έπρεπε να μεταμορφωθεί σε καρικατούρα του λευκού ανθρώπου, χωρίς να έχει τη δυνατότητα να μοιραστεί ισότιμα την κουλτούρα του. [...]

–Από την εισαγωγή του Frederick W. Turner, 1970

Δελτίο τύπου | ΟΤΑΝ ΤΟ ΡΗΜΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΝΟΜΑ του Παντελή Μπουκάλα

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

ΟΤΑΝ ΤΟ ΡΗΜΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΝΟΜΑ

Η « ΑΓΑΠΩ »

ΚΑΙ ΤΟ ΣΦΡΙΓΟΣ

ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ

ΠΙΑΝΩ ΓΡΑΦΗ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ...

ΔΟΚΙΜΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ — 1

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Δεκέμβριος 2016

Αριθμός σελίδων : 592,  Τιμή :  21,90 Ευρώ

ISBN: 978-960-505-231-7

ΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ υπέστησαν ό,τι και η αρχαιοελληνική κληρονομιά. Κινδύνεψαν να μαγαριστούν από τους ελληνοκάπηλους κιβδηλοποιούς, των δικτατορικών καθεστώτων συμπεριλαμβανομένων. Τα προστάτεψε όμως η υψηλή ποιητική τους αξία, το εσώτερο ήθος τους. Η ανάκτησή τους με τους τρόπους της ανοιχτόκαρδης αγάπης, αλλά και με τους όρους της ανοιχτόμυαλης ανάγνωσης, στηριγμένης στις μεθόδους και τα πορίσματα της

επιστήμης, μόνο να μας ωφελήσει μπορεί. Και να μας τέρψει.

Με τον ανά χείρας τόμο, αφιερωμένο στην εξαιρετική γλωσσική δημιουργικότητα της ποίησης, πρωτίστως της δημοτικής, ξεκινάει το ταξίδι της η σειρά : « Πιάνω γραφή να γράψω... Δοκίμια για το δημοτικό τραγούδι ». Όταν ολοκληρωθεί, θα έχουν διερευνηθεί περί τα είκοσι θέματα. Με την ανώνυμη ελληνική ποίηση πάντα στο κέντρο, αλλά με πυκνές επισκέψεις στην επώνυμη σε όλες τις φάσεις της, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, καθώς και στην ανώνυμη γειτονικων μας λαών. Συντροφοδότης ο κόσμος των παραδόσεων, των παραμυθιών και των παροιμιών, αλλά και της αρχαίας μυθολογίας.

Να πω ιστορίες, αυτό θέλω: την ιστορία μιας λέξης (όπως η λέξη αγαπώ και η μεταβολή της από ρήμα σε ουσιαστικό : η αγαπώ / ο αγαπώς), ενός μοτίβου (και το μουστάκι του έστριφτε...), ενός λογοτεχνικού τεχνάσματος (λ.χ. οι αδύνατες ευχές), συμβόλων που υπηρετήθηκαν συστηματικά από την ανώνυμη ποίηση (το μαντίλι, η ελιά σαν σημάδι του σώματος, ο αριθμός εννιά), ενός πάθους (το ενεπίγνωστο οιδιπόδειο στα δημοτικά), ενός τραγουδιού (« Κόκκιν’ αχείλι φίλησα », « Η μάνα η φόνισσα » η « Ο γυρισμός του ξενιτεμένου ») η μιας κατηγορίας τραγουδιών (της αγάπης, της ξενιτιάς η των μοιρολογιών)· τέλος, την ιστορία της σχέσης ορισμένων ποιητών μας (η συγκεκριμένων ποιημάτων τους) με τη δημοτική ποίηση.

Και να πω τις ιστορίες αυτές περίπου κατά τον τρόπο των παραμυθιών : με κλαδιά και κλαδάκια να ξεφυτρώνουν σχεδόν ατιθάσευτα πάνω στον κορμό, και δίχως τον φόβο της επανάληψης. Αλλά και με την παράθεση όσο το δυνατόν περισσότερων ακέραιων τραγουδιών, ώστε να αναμοχλεύεται αποτελεσματικότερα η μνήμη του αναγνώστη. Και να

φανερώνεται πλήρης στα μάτια του η ποιητική ωραιότητα.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Ο ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ γεννήθηκε το 1957 στο Λεσίνι του Μεσολογγίου. Αποφοίτησε από την Οδοντιατρική Σχολή Αθηνών. Την τριετία 1987-1990 είχε την επιμέλεια βιβλιοκριτικής σελίδας στην εφημερίδα Η Πρώτη. Από τον Δεκέμβριο του 1990 και για τα επόμενα είκοσι χρόνια επιμελούνταν την ανά Τρίτη σελίδα του βιβλίου στην Καθημερινή, στην οποία αρθρογραφεί καθημερινά.

Είναι διορθωτής και επιμελητής εκδόσεων. Υπήρξε μόνιμος συνεργάτης του περιοδικού Ο Πολίτης (καθώς και του Δεκαπενθήμερου Πολίτη ) από το 1978 και έως την παύση της έκδοσής του. Άρθρα και μεταφράσεις του αρχαίων ελληνικών ποιημάτων έχουν δημοσιευτεί και στα περιοδικά Η λέξη, Το δέντρο, Νέο Επίπεδο, Τεχνοπαίγνιο, Γαλέρα, The Book’s Journal, Ποιητική κ.α. Από το 1980 έχει δημοσιεύσει στις Εκδόσεις Άγρα τα βιβλία ποίησης : Αλγόρυθμος, Η εκδρομή της ευδοκίας, Ο μέσα πάνθηρας, Σήματα λυγρά, Ο μάντης, Οπόταν πλάτανος και Ρήματα ( Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2010 ), έναν τόμο δοκιμίων και βιβλιοκριτικών υπό τον τίτλο Ενδεχομένως – Στάσεις στην ελληνική και ξένη τέχνη του λόγου και δύο τόμους υπό τον τίτλο Υποθέσεις, με τις επιφυλλίδες του στην Καθημερινή της Κυριακής.

Μετέφρασε τον ελληνιστικό Επιτάφιο Αδώνιδος του Βίωνος του Σμυρναίου, τα ποιήματα του τόμου Επιτάφιος λόγος – Αρχαία ελληνικά επιτύμβια επιγράμματα και τα Συμποτικά επιγράμματα της Παλατινής Ανθολογίας, που έχουν εκδοθεί όλα από την « Άγρα ». Σε συνεργασία με τον Γιάννη Παπακώστα επιμελήθηκε και εξέδωσε την άγνωστη χειρόγραφη συλλογή του Ανδρέα Λασκαράτου Δημοτικά τραγουδάκια εθνικά μαζευμένα από τους τραγουδιστάδες εις το Ληξούρι ( Κεφαλληνία – Επαρχία Πάλης ) τους 1842, που κυκλοφόρησε το 2016 στις Εκδόσεις Άγρα.

Έχει επίσης μεταφράσει τους Αχαρνείς του Αριστοφάνη για το Εθνικό Θέατρο (2005), τον Αγαμέμνονα του Αισχύλου για το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου (2005) και τις Τρωάδες του Ευριπίδη για το Θέατρο του Νέου Κόσμου (2010).

Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα ιταλικά (σε σχετικό αφιέρωμα του περιοδικού Poesia του Μιλάνου, τον Νοέμβριο του 2014), τα ισπανικά, τα γαλλικά, τα πολωνικά ( η μετάφραση των Ρημάτων εκδόθηκε στο Γκντανσκ το 2014 ), τα αγγλικά, τα αλβανικά και τα αραβικά.

Το 2014, στο πλαίσιο της σειράς « Έλληνες ποιητές » της Καθημερινής, είχε την εκδοτική ευθύνη για τους τόμους με το έργο του Κ. Π. Καβάφη, του Γιώργου Σεφέρη, του Μανόλη Αναγνωστάκη, του Ανδρέα Εμπειρίκου και του Νίκου Εγγoνόπουλου (εισαγωγή και ανθολόγηση).

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ: Καστάνιανη Πωγωνίου, δεκαετία 1960

( Οικογενειακό αρχείο Μαρίνας Παπαχριστοδήμα - Καψάλη )

Δελτίο τύπου | Α. ΜΠ. [ ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΝΤΑΛ ] του Prosper Mérimée

PROSPER MÉRIMÉE

Α. ΜΠ.

[ ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΝΤΑΛ ]

ΠΡΟΛΟΓΟΣ - ΜΕΤAΦΡAΣΗ : ΝΙΚΟΣ ΑΛΙΦΕΡΗΣ

Ακολουθείται από

TA ΠΡΟΝΟΜΙΑ

του

STENDHAL

ΜΕΤAΦΡAΣΗ: ΑΛΟΗ ΣΙΔΕΡΗ

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Δεκέμβριος 2016

Αριθμός σελίδων :  72 ,  Τιμή :  8,90  Ευρώ

ISBN: 978-960-505-256-0

H σύντομη αυτή αφήγηση του Μεριμέ (1803-1870) δεν είναι ένα κείμενο κριτικής για το έργο του Σταντάλ. Είναι ένα αφιέρωμα, δίχως επιτήδευση ή ρητορικές κοινοτοπίες, στη ζωή και την προσωπικότητα του μυθιστοριογράφου. Είναι το πορτραίτο ενός μεγαλοφυούς φίλου.

Για τον Σταντάλ, η κατά κόσμον Ανρί Μπελ (1783 -1842), όπως μας τον παρουσιάζει ο Προσπέρ Μεριμέ, η αίσθηση δυσαρμονίας της ρομαντικής ψυχής με τον κόσμο, το μάταιο κυνήγι του απείρου, δεν γίνεται μαράζι ή αποστροφή για τη ζωή, που φθείρει την ψυχή και το σώμα (θυμόμαστε τους λογοτεχνικούς ήρωες Βέρθερο του Γκαίτε ή τον Ρενέ του Σατωβριάνδου). Μετατρέπεται αντιθέτως σε ηρωικό οίστρο τόσο στο πεδίο της μάχης όσο και στο σαλόνι, στις στρατιωτικές εφόδους αλλά και στο ρεσάλτο στην ποθητή γυναίκα. Ο Ανρί Μπελ, ιδωμένος με τα μάτια του Μεριμέ, παρ’ όλη τη μοναδικότητα και την ιδιαιτερότητά του, είναι, θα λέγαμε, η προσωποποίηση του ηρωικού ρομαντισμού της Αυτοκρατορίας.

Η έκδοση συμπληρώνεται με τα ευφυή και παιγνιώδη Προνόμια του Σταντάλ.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Ο ΠΡΟΣΠEΡ ΜΕΡΙΜE γεννήθηκε στο Παρίσι το 1803. Σπούδασε νομικά ενώ ταυτόχρονα μελέτησε πολλές ξένες γλώσσες. Ήταν άλλωστε και ένας από τους πρώτους μεταφραστές της ρωσικής λογοτεχνίας στα γαλλικά. Εκτός από δραματουργός και πεζογράφος υπήρξε διαπρεπής αρχαιολόγος και ιστορικός. Το 1834 διορίστηκε γενικός επιθεωρητής των ιστορικών μνημείων της Γαλλίας.

Λίγα χρόνια αργότερα, κατά τη διαμονή του στον πύργο ντε Μπουσσάκ (Chateau de Boussac) στην κεντρική Γαλλία, ανακάλυψε μαζί με τη φίλη του Γεωργία Σάνδη τις εκπληκτικές ταπισερί της Κυρίας με τον Μονόκερο, συμβάλλοντας σημαντικά με αυτόν τρόπο στην ανάδειξη της γαλλικής πρώιμης αναγεννησιακής τέχνης. Έγινε ευρύτερα γνωστός στο κοινό χάρη στη νουβέλα του Κάρμεν, η οποία αποτέλεσε τη βάση της πλοκής της ομώνυμης όπερας του Μπιζέ.

Πέθανε στις Κάννες το 1870.

Δελτίο τύπου | ΑΘΗΝΑ ΘΕΑ - ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ της Γιάννας Ανδρεάδη

ΓΙΑΝΝΑ ΑΝΔΡΕΑΔΗ 

ΑΘΗΝΑ ΘΕΑ

ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

ΚΕΙΜΕΝΑ:

Jean-Christophe Bailly,

Γιάννης ΤσιΩμης, Aude MathÉ,

 Ντένης ΖαχαρΟπουλος

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Νοέμβριος 2016

Σχήμα: 16 x 21 εκ.

180 έγχρωμες φωτογραφίες

ΔΙΓΛΩΣΣΗ ΕΚΔΟΣΗ

Τιμή : 25,00 Ευρώ

ISBN: 978-960-505- 267-6

  

Με την ευκαιρία της έκθεσης του συμμετοχικού φωτογραφικού έργου της ΓΙΑΝΝΑΣ ΑΝΔΡΕΑΔΗ στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138), που εγκαινιάζεται την Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου 2016, κυκλοφορεί το βιβλίο με τίτλο ΑΘΗΝΑ ΘΕΑ / Παράθυρα στην πόλη  από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΡΑ με 180 φωτογραφίες και κείμενα των Jean-Christophe Bailly, Γιάννη Τσιώμη,  Ντένη Ζαχαρόπουλου και Aude Mathé.

Το συμμετοχικό φωτογραφικό έργο της Γιάννας Ανδρεάδη ΑΘΗΝΑ ΘΕΑ / Παράθυρα στην πόλη  παρουσιάζει μία άγνωστη αλλά και οικεία όψη της Αθήνας μέσα από τα παράθυρα και τα διαφορετικά βλέμματα των κατοίκων της. Αποκαλύπτει τον ιδιαίτερο και πολύπλοκο χαρακτήρα της πόλης συνθέτοντας μία συλλογική εικόνα μακριά από τα αναμενόμενα κλισέ.

Η ματιά ενός ανθρώπου δεν θα μπορούσε να δει ποτέ, έτσι, μέσα από όλα αυτά τα παράθυρα. Αυτή η αλήθεια δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει αντιληπτή από το μάτι ενός. Αυτό είναι communal art. Το πλαίσιο το ορίζει ένας καλλιτέχνης αλλά μετέχουν ισότιμα πλήθος δημιουργοί που ενεργώντας συνεισφέρουν στο τελικό αποτέλεσμα που είναι χρωματισμένο από εκατοντάδες διαφορετικές προσωπικότητες. Λαμπρό έργο, εύθραυστο, ευαίσθητο, δημιουργικό, αληθινό, ευθύ, δραματικό, ονειροπόλο, δείχνει με τον καλύτερο τρόπο την Αθήνα αυτών των εποχών, που δεν είναι αρκετά καθαρή και γυάλινη για να είναι σύγχρονη, αλλά κάποτε προσπαθούσε να είναι, ούτε έχει την πατίνα της παρακμής για να είναι εξωτική-ρομαντική. Δυνατή, βρόμικη, βίαιη, όμορφη στο πέσιμό της και την παρακμή, και όλα αυτά είναι εύθραυστα-τόσο εύθραυστα σαν τις ευαισθησίες και ταμπεραμέντο των κατοίκων της. Η Γιάννα Ανδρεάδη ενορχηστρώνει τέλεια με το δικό της μάτι τις προσωπικές ευαισθησίες των πολλών φωτογράφων-σολίστ σε ένα χορωδιακό κομμάτι που δεν είναι ομαδική έκθεση (καθόλου) αλλά ένα ενιαίο συν-φωνικό έργο για την Αθήνα.

- ΜΑΝΩΛΗΣ ΧΑΡΟΣ

Μανώλης Καραταράκης (Εξάρχεια)

Νίκος Σταυρακαντωνάκης (Εξάρχεια)

Πόπη Σταυριανού (Γκάζι)

Γιάννα Ανδρεάδη (Ομόνοια)

Το έργο ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2013, μέσω του Facebook, https://www.facebook.com/AΘΗΝΑ-ΘΕΑ-233816666752996/ καλώντας τους Αθηναίους να φωτογραφήσουν τη θέα της πόλης μέσα από το παράθυρό τους. Βασική προϋπόθεση, το παράθυρο ή έστω τμήμα του να πλαισιώνει την εικόνα έτσι ώστε η σχέση εσωτερικού και εξωτερικού χώρου, ιδιωτικού και δημόσιου να είναι πάντα εμφανής. Η λήψη πρέπει να είναι κατά προτίμηση μετωπική, χωρίς προοπτική παραμόρφωση, σαν την «αρχιτεκτονική» φωτογραφία που αναδεικνύει αστικό τοπίο.

Από τις 10.000 φωτογραφίες που έχει λάβει μέχρι τώρα, έχει δημοσιεύσει μια επιλογή από 1.870 λήψεις από 520 συμμετέχοντες, μεταξύ των οποίων και πολλοί εικαστικοί και φωτογράφοι.

To ΑΘΗΝΑ ΘΕΑ καλύπτει όλο το πολεοδομικό συγκρότημα των Αθηνών που περιβάλλεται από το όρος Αιγάλεω, την Πάρνηθα, την Πεντέλη και τον Υμηττό και τον Σαρωνικό κόλπο.

Το παράθυρο είναι σαν ένα εικαστικό πλαίσιο, η θέα φαίνεται σαν «πίνακας ζωγραφικής» και ταυτόχρονα το παράθυρο λειτουργεί σαν τον φακό της φωτογραφικής μηχανής. Διπλή αναφορά στην ζωγραφική και φωτογραφία,

Ο πίνακας είναι ένα ανοικτό παράθυρο μέσα απ’ το οποίο μπορούμε να αντικρίσουμε την ιστορία… 

- ALBERTI, Περί ζωγραφικής (De Pictura), 1435.

«Επιλέγοντας να μην καδράρει υποκειμενικά, καταφεύγοντας στο «πραγματικό» κάδρο του παραθύρου, ο Niépce μας προσφέρει την πιο υποκειμενική εικόνα που υπάρχει: Την εικόνα που μονάχα εκείνος μπορεί να δει». 

- ANDREA DEL LUNGO, Το παράθυρο: Σημειολογία και ιστορία

της λογοτεχνικής αναπαράστασης, 2014

Κάθε προσωπική θέα είναι αποκλειστική και εκφράζει την προσωπική σχέση του καθενός με τη πόλη. Εκθέτοντας αυτές τις νέες απρόσμενες όψεις δημιουργείται μια νέα καταγραφή της πόλης και συμπληρώνεται ένα ανεξάντλητο μωσαϊκό όπου ο καθένας είναι ταυτόχρονα συνδημιουργός αλλά και θεατής.

Μετά την έκθεση στην Cité de l'Architecture et du Patrimoine στο Παρίσι, παρουσιάζεται στο Μουσείο Μπενάκη μια έκθεση 110 φωτογραφιών η οποία συμπληρώνεται με την προβολή 400 εικόνων  που αναδεικνύουν τον πλούτο και την ποίηση Αθήνας.

Φωτογραφία εξωφύλλου: Ειρήνη Γρατσία (Σύνταγμα)

Credits για τις 4 φωτογραφίες που εμφανίζονται στο δελτίο τύπου:

Μανώλης Καραταράκης (Εξάρχεια), Πόπη Σταυριανού (Γκάζι), Γιάννα Ανδρεάδη (Ομόνοια), Νίκος Σταυρακαντωνάκης (Εξάρχεια)

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Η Γιάννα Ανδρεάδη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960. Σπούδασε ζωγραφική και λιθογραφία στην École Nationale Supérieure des Beaux-Arts του Παρισιού. Zει στην Γαλλία από το 1978. Εικαστικός, εκφράζεται με τη ζωγραφική, το σχέδιο, τη φωτογραφία, τα βιβλία και τα συμμετοχικά έργα. Εκθέτει τακτικά ζωγραφικά ή φωτογραφικά της έργα στη Γαλλία και εκδίδει βιβλία φωτογραφίας ή σχεδίων στη Γαλλία, το Μεξικό και την Ινδία. Το 2015 πραγματοποιήθηκε αναδρομική έκθεση της δουλειάς της στη Lorient της Βρετάνης και παράλληλα εκδόθηκε ο κατάλογος με τίτλο Geographies. 

Μεταξύ των συμμετοχικών έργων ξεχωρίζουν Η ζωή συνεχίζεται (Θέα από παράθυρα του Αλγερίου), Espace Elektra, Παρίσι 2003 (επιμελητής Jean-Louis Pradel),  Ο  κόσμος γύρω από μία φλόγα (Φωτογραφίες από φλόγες σε όλο τον κόσμο),  Αθήνα, 2004, με παγκόσμια συμμετοχή, στο πλαίσιο του Athina by Art (επιμελήτρια Βασια Καρκαγιάννη- Καραμπελιά).

Η προηγούμενη παρουσία της στην Αθήνα ήταν τον Οκτώβριο 2012 όταν στην οικία Κατακουζηνού, στο πλαίσιο του Printfest, εξέθεσε την εκδοτική δουλειά των τελευταίων 19 χρόνων.

http://ianna.online.fr

Εκδόσεις Άγρα | Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2016