Δελτίο τύπου | Ο ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΣΟΦΑΣ του Edward Gorey

 EDWARD GOREY

Ο ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΣΟΦΑΣ 

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΣΩΤΗΡΗΣ ΚΑΚΙΣΗΣ 

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Δεκέμβριος 2015  

Αριθμός σελίδων: 72, Τιμή : 9,00  Ευρώ 

ISBN: 978-960-505-203-4

 

Ο Ogdred Weary, ο δημιουργός περισσοτέρων των ενενήντα μικρών βιβλίων, είναι ευρύτερα γνωστός ώς EDWARD GOREY.

Τί καλύτερο μπορεί να ευχηθεί κανείς από μια εύθυμη πορνογραφική ιστορία που συνδέει μοναδικά ασύλληπτους γρίφους με γέλιο που δύσκολα συγκρατείται;

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΕΦΟΡΜΗΣΕΙΣ

Με τα σκίτσα και τις απολογικοποιημένες αφηγήσεις του ο Edward Gorey είναι η χαρά των συλλεκτών των μικρών του βιβλίων. Σε περιβάλλον άνετο και κομψό, με ρετρό γοητεία ευχάριστα νοσταλγική, ο παράξενος σοφάς του μας σκλαβώνει. Με την πιο ελευθεριάζουσα και πιο τολμηρή ιστορία του^. με την αισθησιακή Άλις που τσιμ­πολογά επιμελώς ένα τσαμπί σταφύλια και δεν θα το αποχωριστεί παρά στην τε­λευταία σκηνή, δηλώνοντας ξεκάθαρα την ύστατη τραγωδία στην οποία κατα­βυθίζεται αυτή η ανέμελη κωμωδία. Η ξανθιά Άλις, λοιπόν, αφήνεται στη χώρα των θαυμάτων όπου οι άντρες είναι «άκρως χαρισματικοί», «εξαιρετικά γοητευτικοί», «Ιδιαιτέρως ευειδείς» και «αξιοσημείωτα προικισμένοι». Η ηδονή σταδιακά κλι­μακώνεται. Ενώ οι γυναίκες προσφέρουν «Ιδιαίτερα καινοφανείς εξυπηρετήσεις», οι άντρες διασκεδάζουν μεταξύ τους, με φωνές και γέλια. Σε πισίνες πού γίνονται κρεβατοκάμαρες και κήπους μυστικά δωμάτια, αυτή η αχαλιναγώγητη αλλά χαρι­τωμένη ελευθεριότητα υπόσχεται να μάς αποκαλύψει ανησυχαστικές πλευρές κα­θημερινών ασχολιών μας. Όπως και αυτός ο παράξενος σοφάς από κόκκινο βε­λούδο, με τα εννέα πόδια και τα επτά μπράτσα, κρυμμένος μέσα σε ένα κουκούλι από γούνα πολικής αρκούδας, που ο μηχανισμός του θα επιβεβαιώσει –αλίμονο, πολύ αργά!– την «απροσδιόριστη ανησυχία» που νιώθει η ηρωίδα όταν τον πρωτοβλέπει.

Δίπλα στις βινιέτες άκρας σεμνότητας, το κείμενο μάς κάνει να διαισθανόμαστε την πιο απροκάλυπτη πορνογραφία. Ένα αίνιγμα στο οποίο το καλό γούστο και το ανείπωτο ενώνονται για να μας αναστατώσουν. –Le Monde, 9.2.1996 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

O EDWARD GOREY γεννήθηκε στο Σικάγο το 1925. Λάτρης της Ιαπωνικής, της βικτωριανής και της υπερρεαλιστικής λογοτεχνίας, του nonsense, του μαύ­ρου χιούμορ και του γοτθικού, δημοσίευσε από το 1953 πάνω από ενενήντα έργα, εικονογράφησε απειράριθμα βιβλία και περιοδικά, σχεδίασε τα κοστούμια και τα σκηνικά για τον Δράκουλα το 1978. Έζησε στο Κέηπ Κόντ, στη Μασαχουσέτη, ανάμεσα σε γάτες, βιβλία και βιντεοταινίες. Δεν εγκατέλειψε τις Ηνωμέ­νες Πολιτείες παρά μόνο μία φορά για να πάει στα Νησιά Σέτλαντ. Συνεργάστηκε με το New Yorker και υιοθέτησε κατά περίπτωση ποικίλες ταυτότητες. Πέ­θανε τον Απρίλιο τού 2000.

«Αν σας αρέσει το χιούμορ του παραλόγου, που το εκτιμούν πολύ οι καλοί Αγγλοσάξονες συγγραφείς, εντρυφήστε στα έργα του Γκόρεϋ».

̶  Madame Figaro

«Τα σχέδια και οι χαρακτήρες εκτελούν μαζί μια άψο­γη χορογραφία... Στον Γκόρεϋ, το σύμπαν είναι πάνω απ' όλα ένα μπαλέτο, θεϊκά παράλογο και σκληρό».

̶  Le Monde

«Ό εξεζητημένος αισθητισμός και η γλυκιά απελπισία είναι ιδιότητες που συναντάμε αποκλειστικά στον Γκόρεϋ».

̶  L' Est republican

ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΣΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΡΑ

 

 

Δελτίο τύπου | ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ του Jean Genet

JEAN GENET

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ

Μετάφραση: ΣΠΥΡΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Δεκέμβριος 2015

Αριθμός σελίδων : 64, Τιμή : 8,50  Ευρώ

ISBN: 978-960-505-201-0

Οι Εκδόσεις Άγρα δημοσιεύουν ταυτόχρονα δύο βιβλία με σπουδαία κείμενα του Ζαν Ζενέ, άγνωστα στην Ελλάδα: το Ό,τι απέμεινε από έναν Ρέμπραντ πουσχίστηκε σε μικρά πολύ κανονικά τετραγωνάκια και πετάχτηκε στο αποχωρητήριο μαζί με την Παράξενη λέξη..., καθώς και Το παιδί εγκληματίας.

Αλλά κι εσείς οι ίδιοι πάνω σε τί στηρίζετε τους κανόνες της ηθικής σας; Ανεχτείτε λοιπόν έναν ποιητή, που είναι επίσης κι εχθρός, να σας απευθύ­νεται ως ποιητής και ως εχθρός.     ̶  J.G.

«Η RADIODIFFUSION FRANÇAISE με είχε προσκαλέσει σε μία από τις εκπομπές της, την οποία ονόμαζε “Carte blanche”. Αποδέχθηκα την πρόσκληση προκειμένου να μιλήσω για την παιδική εγκληματικότητα. Το κείμενο μου, το όποιο έγινε αρχικά δεκτό, στη συνέχεια απορρίφθηκε. Αντί οιουδήποτε αισθήματος περηφάνιας, αισθάνομαι μια κάποια ντροπή. Πρόθεσή μου ήταν να ακουστεί η φωνή του εγκληματία. Το ένδοξο τραγούδι του κι όχι τα γογγυτά του. Μια μάταιη αγωνία να φανώ ειλικρινής μ' εμποδίζει να το κάνω, αγωνία να φανώ όμως ειλικρινής, όχι τόσο μέσω της ακριβούς απόδοσης των γεγονότων, όσο με το να μην προδώσω μια ορισμένη τρα­χύτητα του τόνου, που είναι και ο μόνος ικανός να αποδώσει το συναίσθημά μου, την αλήθεια μου, το συναίσθημα και την αλήθεια των φίλων μου.

»Οι εφημερίδες έδειξαν εξαρχής να ξαφνιάζονται που ένα θέατρο τέθηκε στην υπηρεσία ενός διαρρήκτη  ̶  κι ενός ομοφυλόφιλου. Μου είναι λοιπόν αδύνατο να μιλήσω σ' ένα μικρόφωνο εθνικής εμβέλειας. Επαναλαμβάνω ότι νιώθω ντροπή. Είχα ωστόσο περάσει καιρό μέσα στη νύχτα, στο όριο όμως της μέρας, και τώρα υποχωρώ μες στα σκοτάδια απ' όπου καταβάλλω τόσες προσπάθειες για να αποσπαστώ».

Σήμερα, αφού ανατέθηκε, συνέπεια δεν ξέρω κι εγώ ποιου ολέθριου λά­θους, σε έναν ποιητή που υπήρξε κάποτε δικός τους να μιλήσει σε αυτό το μικρόφωνο, θέλω να επαναλάβω τη στοργή που αισθάνομαι για αυτούς τους χωρίς έλεος πιτσιρικάδες. Δεν τρέφω αυταπάτες. Μιλάω στο κενό και στο σκοτάδι, θέλω, ωστόσο, ακό­μα κι αν είναι για να τ' ακούσω εγώ ο ίδιος, θέλω να βρίσω τους υβριστές.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Ο ZAN ZENE (1910-1986), νόθο παιδί μιας πόρνης και ενός εργάτη, μεγάλωσε με φροντίδα από τους ανάδοχους γονείς του σε μια επαρχιακή πόλη της Γαλλίας. Καλός μαθητής στο σχολείο και φρόνι­μος αλλά συνεσταλμένος, εκδηλώνει στα σχολικά του χρόνια τα πρώτα ομοφυλο­φιλικά του αισθήματα, ενώ δέκα χρονών διαπράττει την πρώτη του κλοπή. Θέτει έτσι τις βάσεις της προσωπικής μυθολο­γίας του και εκφράζει τη βαθιά του αντι­κοινωνικότητα και τη σταθερή πλέον αντικανονικότητα του: Το σκάει διαδο­χικά από τη θετή του οικογένεια, από τη σχολή όπου μαθαίνει την τέχνη του τυπο­γράφου, από το σωφρονιστήριο για ανη­λίκους όπου εγκλείεται και όπου απο­κρυσταλλώνονται η ομοφυλοφιλία του κι η λατρεία του για την αρρενωπότητα και τις βίαιες και εξουσιαστικές εκφάνσεις της. Κατατάσσεται στη Λεγεώνα των Ξέ­νων και υπηρετεί στη Βόρεια Αφρική και στη Μέση Ανατολή. Μαγεύεται από τα πάθη των λαών τους και τον απλόχερο ανδρισμό τους. Επιστρέφει στο Παρίσι όπου ζει με μικροκλοπές, μεταξύ άλλων και βιβλίων, και μπαινοβγαίνει στις φυ­λακές. Εκεί γίνεται συγγραφέας.

Τα πρώτα του μυθιστορήματα λογο­κρίνονται ως πορνογραφικά και κυκλοφορούν παράνομα. Η Παναγία των Λου­λουδιών (Notre-Dame-des-Fleurs, 1943) αφηγείται τη ζωή της τραβεστί Ντιβίν και του φίλου της, τον κόσμο της νύχτας στη Μονμάρτη. Στο Θαύμα του ρόδου (Le Miracle de la rose, 1946) μιλάει για τα χρόνια του εγκλεισμού του σε αναμορ­φωτήρια και φυλακές ως τα δεκάξι του. Στον Καβγατζή της Βρέστης (Querelle de Brest, 1947 - γυρίστηκε ταινία από τον Ρ. Β. Φασμπίντερ το 1982) η ιστορία δια­δραματίζεται ανάμεσα στα πρόσωπα ενός μπορντέλου στο ομιχλώδες θαλασ­σινό τοπίο του λιμανιού της Βρέστης. Ακολουθούν οι Κηδείες (Pompes funèbres, 1948) και το Ημερολόγιο του κλέφτη (Le Journal du voleur, 1949), που κατά τον Σαρτρ δεν είναι απλή αυτοβιο­γραφία αλλά «μια ιερή κοσμογονία».

Ο Ζαν Κοκτώ ήταν ο πρώτος που ανακάλυψε τα έργα του Ζενέ, ακολούθη­σε ο Σαρτρ και στη συνέχεια έγινε το αγα­πημένο παιδί της γαλλικής διανόησης. Έγραψε έργα για το θέατρο: Οι υπηρέ­τριες (που έχει μεταφραστεί ως Οι δούλες) – 1947, Το μπαλκόνι - 1956, Οι νέ­γροι - 1958, Τα παραβάν - 1961 κ.ά.), ποίηση (Ο καταδικασμένος σε θάνατο - 1942 κ.ά.), δημοσίευσε πολλά άρθρα, σκηνοθέτησε μια ταινία, το ασπρόμαυ­ρο Ένα ερωτικό τραγούδι (Un chant d'amour, 1950). Η επίδραση του εκτεί­νεται σε όλα τα είδη τέχνης, στον κινημα­τογράφο, τη λογοτεχνία, τη φωτογραφία, το χορό, τη μουσική. Την πολιτική του στάση απέναντι στη ζωή και την κοινωνία διοχέτευσε και στην υποστήριξή του προς τους Μαύρους Πάνθηρες και το Παλαιστινιακό Κίνημα.

Συνέχισε την απρόβλεπτη και περιπετειώδη ζωή του μέχρι το θάνατό του το 1986 στο Παρίσι.

Δελτίο τύπου | Ό,ΤΙ ΑΠΕΜΕΙΝΕ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΡΕΜΠΡΑΝΤ ΠΟΥ ΣΧΙΣΤΗΚΕ ΣΕ ΜΙΚΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΤΕΤΡΑΓΩΝΑΚΙΑ ΚΑΙ ΠΕΤΑΧΤΗΚΕ ΣΤΟ ΑΠΟΧΩΡΗΤΗΡΙΟ και H ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΛΕΞΗ... του Jean Genet

JEAN GENET

Ό,τι απεμεινε απο εναν Ρεμπραντ που 

σχιστηκε σε μικρα πολυ κανονικα 

τετραγωνακια και πεταχτηκε 

στο αποχωρητηριο

       

H ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΛΕΞΗ...

Μετάφραση: ΒΙΚΤΩΡ ΑΡΔΙΤΤΗΣ

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Δεκέμβριος 2015

Αριθμός σελίδων : 48 , Σχήμα: 23 x 15 εκ.

Τιμή : 10,00  Ευρώ

ISBN: 978-960-505-208-9

Οι Εκδόσεις Άγρα δημοσιεύουν ταυτόχρονα δύο βιβλία με σπουδαία κείμενα του Ζαν Ζενέ, άγνωστα στην Ελλάδα: Το Ό,τι απέμεινε από έναν Ρέμπραντ... μαζί με το Η παράξενη λέξη... καθώς και το Παιδί εγκληματίας.

Το κείμενο Ό,τι απέμεινε από έναν Ρέμπραντ που σχίστηκε σε μικρά πολύ κανονικά τετραγωνάκια και πετάχτηκε στο αποχωρητήριο δημοσιεύτηκε πρώτη φόρα στο γαλ­λικό περιοδικό Tel Quel το 1967. Ο τίτλος πρέπει να εκληφθεί κυριολεκτικά: το 1964, ο Ζαν Ζενέ, μετά την αυτοκτονία του συντρόφου του, κατέστρεψε τα χειρόγραφα πάνω στα όποια δούλευε, ένα εκ των οποίων αφορούσε τον Ρέμπραντ. Ωστόσο, λίγο πριν, είχε εμπιστευθεί δύο αποσπάσματα του σε έναν μεταφραστή, κι έτσι αυτά σώθηκαν από την καταστροφή.

Για το περιοδικό Tel Quel ο Ζενέ έβαλε τα κείμενα αντικριστά σε δύο στήλες, μετατρέπον­τας το ένα σε σχόλιο του άλλου. Πρόκειται για μια ριζοσπαστική φόρμα που εξυπονοεί πως κάθε λόγος είναι διττός. Το πρώτο απόσπασμα αναφέρεται σε ένα θεμελιώδες περιστατικό της ζωής του: «Μια μέρα, σ' ένα βαγόνι, κοιτώντας τον ταξιδιώτη που καθόταν απέναντί μου, είχα την έκλαμψη ότι κάθε άνθρωπος αξίζει όσο κάθε άλλος». Αυτή η βαθιά ανθρώπινη εμπειρία πρέπει να ιδωθεί υπό το πρίσμα του δεύτερου αποσπάσματος, όπου ο Ζενέ μιλάει για τη γοητεία που του ασκεί η ζωγραφική του Ρέμπραντ.

H Παράξενη λέξη... δημοσιεύτηκε πρώτη φορά το 1967 στο γαλλικό περιοδικό Tel Quel. Αποτελείται από εικοσιμία παραγράφους, αποσπασματικές και άνισου μήκους, που χωρίζονται μεταξύ τους με αστερίσκους. Μια δομή «Σκέψεων» που συντο­νίζεται με τις δοκιμιακές αναζητήσεις του 20ού αιώνα.

Ο Ζενέ προτείνει μια παράδοξη ιδέα: «Στις σημερινές πόλεις, ο μόνος τόπος όπου θα μπορούσε να κατασκευαστεί ένα θέατρο είναι το νεκροταφείο. Η επιλογή εξυπηρετεί εξίσου το νεκροταφείο όσο και το θέατρο». Εκκινώντας από την πόλη και τον τόπο του θεάτρου, ο Ζενέ «με την ενεργητική νωχέλεια ενός παιδιού που ξέρει τη σπουδαιότητα του θεάτρου» μιλάει για όλες τις πλευρές του θεατρικού γεγονότος: τον συγγραφέα και το δράμα, τη γλώσσα, τον ηθοποιό και τον «επικήδειο μίμο», και πάνω απ' όλα για τον θεατή και την εμπειρία του. Σκιαγραφώντας τελικά την ιδιαιτερότητα του Θεάτρου, ενός θεάτρου ουτοπικού, «μνημειακού» και μελλούμενου.

Δικαιολογημένα ο Bernard Dort, στο επίμετρο του ειδικά για την ελληνική έκδοση των Μαριονετών του Κλάιστ (Εκδόσεις Άγρα, 1982), περιλαμβάνει το κείμενο αυτό του Ζενέ στα «σπάνια κείμενα που μιλάνε για το θέατρο  ̶  μαζί με την “Ομιλία στους ηθοποι­ούς” στον Άμλετ, ορισμένες Divagations του Μαλλαρμέ, το Θέατρο και το Είδωλό του τού Αρτώ (εύκολα θα προσθέταμε και τον “Πρόλογο στο θέατρο” στον Φάουστ του Γκαίτε) ». Και στα «ακόμη σπανιότερα που μας βάζουν μονομιάς μπροστά σε αυτό που στο θέατρο είναι σκανδαλώδες, ανήκουστο, είτε μάλιστα αδύνατο».

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Ο ZAN ZENE (1910-1986), νόθο παιδί μιας πόρνης και ενός εργάτη, μεγάλωσε με φροντίδα από τους ανάδοχους γονείς του σε μια επαρχιακή πόλη της Γαλλίας. Καλός μαθητής στο σχολείο και φρόνι­μος αλλά συνεσταλμένος, εκδηλώνει στα σχολικά του χρόνια τα πρώτα ομοφυλο­φιλικά του αισθήματα, ενώ δέκα χρονών διαπράττει την πρώτη του κλοπή. Θέτει έτσι τις βάσεις της προσωπικής μυθολο­γίας του και εκφράζει τη βαθιά του αντι­κοινωνικότητα και τη σταθερή πλέον αντικανονικότητα του: Το σκάει διαδο­χικά από τη θετή του οικογένεια, από τη σχολή όπου μαθαίνει την τέχνη του τυπο­γράφου, από το σωφρονιστήριο για ανη­λίκους όπου εγκλείεται και όπου απο­κρυσταλλώνονται η ομοφυλοφιλία του κι η λατρεία του για την αρρενωπότητα και τις βίαιες και εξουσιαστικές εκφάνσεις της. Κατατάσσεται στη Λεγεώνα των Ξέ­νων και υπηρετεί στη Βόρεια Αφρική και στη Μέση Ανατολή. Μαγεύεται από τα πάθη των λαών τους και τον απλόχερο ανδρισμό τους. Επιστρέφει στο Παρίσι όπου ζει με μικροκλοπές, μεταξύ άλλων και βιβλίων, και μπαινοβγαίνει στις φυ­λακές. Εκεί γίνεται συγγραφέας.

Τα πρώτα του μυθιστορήματα λογο­κρίνονται ως πορνογραφικά και κυκλοφορούν παράνομα. Η Παναγία των Λου­λουδιών (Notre-Dame-des-Fleurs, 1943) αφηγείται τη ζωή της τραβεστί Ντιβίν και του φίλου της, τον κόσμο της νύχτας στη Μονμάρτη. Στο Θαύμα του ρόδου (Le Miracle de la rose, 1946) μιλάει για τα χρόνια του εγκλεισμού του σε αναμορ­φωτήρια και φυλακές ως τα δεκάξι του. Στον Καβγατζή της Βρέστης (Querelle de Brest, 1947 - γυρίστηκε ταινία από τον Ρ. Β. Φασμπίντερ το 1982) η ιστορία δια­δραματίζεται ανάμεσα στα πρόσωπα ενός μπορντέλου στο ομιχλώδες θαλασ­σινό τοπίο του λιμανιού της Βρέστης. Ακολουθούν οι Κηδείες (Pompes funèbres, 1948) και το Ημερολόγιο του κλέφτη (Le Journal du voleur, 1949), που κατά τον Σαρτρ δεν είναι απλή αυτοβιο­γραφία αλλά «μια ιερή κοσμογονία».

Ο Ζαν Κοκτώ ήταν ο πρώτος που ανακάλυψε τα έργα του Ζενέ, ακολούθη­σε ο Σαρτρ και στη συνέχεια έγινε το αγα­πημένο παιδί της γαλλικής διανόησης. Έγραψε έργα για το θέατρο: Οι υπηρέ­τριες (που έχει μεταφραστεί ως Οι δούλες) – 1947, Το μπαλκόνι - 1956, Οι νέ­γροι - 1958, Τα παραβάν - 1961 κ.ά.), ποίηση (Ο καταδικασμένος σε θάνατο - 1942 κ.ά.), δημοσίευσε πολλά άρθρα, σκηνοθέτησε μια ταινία, το ασπρόμαυ­ρο Ένα ερωτικό τραγούδι (Un chant d'amour, 1950). Η επίδραση του εκτεί­νεται σε όλα τα είδη τέχνης, στον κινημα­τογράφο, τη λογοτεχνία, τη φωτογραφία, το χορό, τη μουσική. Την πολιτική του στάση απέναντι στη ζωή και την κοινωνία διοχέτευσε και στην υποστήριξή του προς τους Μαύρους Πάνθηρες και το Παλαιστινιακό Κίνημα.

Συνέχισε την απρόβλεπτη και περιπετειώδη ζωή του μέχρι το θάνατό του το 1986 στο Παρίσι.

Βινιέτα εξωφύλλου:

Ο Ζαν Ζενέ σε σχέδιο του JEAN COCTEAU

Δελτίο τύπου | ΠΟΥΣΙ του Νίκου Καββαδία | ΦΩΤΟΛΙΘΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΝΑΤΥΠΩΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ 1947 ΜΕ ΞΥΛΟΓΡΑΦΙΕΣ 7 ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ

ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

ΠΟΥΣΙ

ΦΩΤΟΛΙΘΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΝΑΤΥΠΩΣΗ

ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ 1947 ΜΕ ΞΥΛΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΕΠΤΑ ΦΙΛΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ-ΧΑΡΑΚΤΩΝ

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Δεκέμβριος 2015

Αριθμός σελίδων : 64 , Τιμή : 16,50  Ευρώ

ISBN: 978-960-505-212-6

Με τη συμπλήρωση 40 χρόνων από τον θάνατο του Νίκου Καββαδία, οι Εκδόσεις Άγρα τιμούν τη μνήμη του ποιητή με την φωτολιθογραφική ανατύπωση της πολυτελούς καλλιτεχνικής έκδοσης της συλλογής Πούσι του 1947 από τις Εκδόσεις Α. Καραβία, με τις ξυλογραφίες σε όρθιο ξύλο που φιλοτέχνησαν λόγω της «αγάπης τους για το έργο του ποιητή» οι ζωγράφοι-χαράκτες Γ. Βακαλό, Γ. Βελισσάρης, Δ. Γιαννουκάκης, Ι. Μόραλης, Γ. Μόσχος, Α. Τάσος, Α. Κορογιαννάκης.

Το καθένα από τα δεκατέσσερα ποιήματα της συλλογής φιλοτεχνήθηκε από έναν από τους καλλιτέχνες σε τετρασέλιδο με ξυλογραφίες, κοσμήματα και πρωτογράμματα με ειδικά επιλεγμένα χρώματα.

    

Δελτίο τύπου | ΧΟΝΟΛΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ του Somerset Maugham

SOMERSET MAUGHAM

ΧΟΝΟΛΟΥΛΟΥ

ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ

Μετάφραση: ΠΑΛΜΥΡΑ ΙΣΜΥΡΙΔΟΥ

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Δεκέμβριος 2015

Αριθμός σελίδων : 336, Τιμή : 17,50  Ευρώ

ISBN: 978-960-505-211-9

Από τις απαρχές της ιστορίας, οι άνθρωποι συγκεντρώνονταν γύρω από υπαίθριες φωτιές ή στην αγορά για να ακούσουν ιστορίες. Αυτή η επιθυμία μοιάζει βαθιά ριζωμένη στην ανθρώ­πινη ύπαρξη. Ουδέποτε αποκρίθηκα ότι ήμουν κάτι άλλο πέρα από παραμυθάς. Χαίρομαι να αφηγούμαι ιστορίες και έχω πει πολλές. Δυστυχώς για μένα, η αφήγηση μιας ιστορίας χάριν της ιστορίας και μόνο αποδοκιμάζεται από τη διανόηση. Προσπαθώ να υπομείνω σθεναρά την κακοτυχία μου.  -- ΣΟΜΕΡΣΕΤ ΜΩΜ

Από τον πρόλογο του βιβλίου

Τίποτα δεν με είχε προετοιμάσει για τη Χονολουλού. Απέχει τόσο πολύ από την Ευρώπη, το ταξίδι από το Σαν Φρανσίσκο είναι τόσο μακρινό, το όνομά της εμπνέει τόσο παράξενους και τόσο σαγηνευτικούς συνειρμούς, ώστε, αρχικά, δεν πίστευα στα μάτια μου. Δεν ξέρω αν είχα σχηματίσει νοερά ακριβή εικόνα του τί περίμενα, αλλά αυτό που συνάντησα ήταν για μένα μεγάλη έκπληξη. [...] Μολονότι ο ιθαγενής τροχονόμος στη γωνία, όρθιος πάνω στην εξέδρα, ρυθμίζοντας την κυκλοφορία με το λευκό ραβδί, προσδίδει στη σκηνή έναν αέρα ευπρέπειας, νιώθεις ότι η ευπρέπεια αγγίζει μονάχα την επιφάνεια -- λίγο παρακάτω, επικρατεί σκότος και μυστήριο. Σου δημιουργεί την ανατριχίλα, το ανεπαίσθητο σκίρτημα στην καρδιά που αισθάνεσαι τη νύχτα στο δάσος, όταν ο σιγανός, επίμονος χτύπος ενός τυμπάνου ταράζει ξάφνου τη σιωπή. Δεν έχεις ιδέα τί περιμένεις. [...] Αν επέμεινα στις αντιφάσεις της Χονολουλού, το έκανα επειδή αποτελούν, κατά τη γνώμη μου, το επίκεντρο της ιστορίας που θέλω να διηγηθώ. Είναι μια ιστορία σχετικά με τις πρωτόγονες προλήψεις, και με εκ­πλήσσει το γεγονός ότι κάτι τέτοιο κατόρθωσε να επιβιώσει σ' έναν πολιτισμό ο οποίος, αν και όχι τόσο διακεκριμένος, είναι αναντίρρητα εξαιρετικά σύνθετος.

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ τα υπέροχα «διηγήματα της Ανατολής» που βρίσκον­ται συγκεντρωμένα σ’ αυτόν τον τόμο, είναι αδύνατον να μη μας σαγη­νεύσουν στο τέλος οι άγριες εσχατιές μιας βρετανικής αυτοκρατορίας πού προαισθάνεται το τέλος της. "Ένας νοσταλγικός και τεχνητός κόσμος, σε αέναη αντίστιξη με μια ζούγκλα η οποία παρουσιάζεται φευγαλέα αλλά και ώς προάγγελος επικείμενων συμφορών --ένας κόσμος στον όποιο διεισδύου­με με την καθαρή ματιά αλλά και την ακόρεστη περιέργεια του Μωμ, που μας οδηγεί κάθε φορά σ' ένα αναπόδραστο τέλος -- συχνά τραγικό αλλά σχεδόν ποτέ καθαρτήριο. Στο αναμεταξύ θα έχουμε δει να διαλύεται η φαινομενική ταυτότητα των πρωταγωνιστών οι οποίοι είναι παγιδευμένοι σε καταστρο­φικές και γεμάτες εχθρότητα ιεραρχικές σχέσεις, σε έξαλλους και διασταυ­ρούμενους εκβιασμούς, σε ένοχα ειδύλλια πού ξεπλένονται με αίμα. Ακόμη μια φορά τα σοφά αφηγηματικά επινοήματα του Μωμ, αδιόρατα μέσα στο υποβλητικό σκηνικό της Μαλαισίας, του Βόρνεο ή της Χαβάης, συνθέτουν μια τέλεια πλοκή και μια σκληρή ιστορία που μας επιτρέπουν να δοκιμάσουμε, εκ του ασφαλούς, τα πιο σκοτεινά ανθρώπινα πάθη.

Έσκυψε και αναποδογυρίζοντάς τα, στο άψε σβήσε, διάβασε τους τίτλους. Περιλαμβάνονταν κάθε λογής βιβλία. Τόμοι με ποίηση, μυθιστορήματα, φιλοσοφικά έργα, κριτικές μελέτες (λένε ότι τα βιβλία με θέμα το βιβλίο είναι ασύμφορα, ωστόσο, αναμφίβολα, αποτελούν ευχάριστο ανάγνωσμα), βιογραφίες, ιστορία· υπήρχαν βιβλία που διαβάζεις όταν είσαι άρρωστος και βιβλία πού διαβάζεις όταν ο εγκέφαλός σου, σε πλήρη εγρή­γορση, διψάει για ερεθίσματα, υπήρχαν βιβλία που ανέκαθεν ήθελες να διαβάσεις, αλλά ο ρυθμός της ζωής στην πατρίδα δεν σου το επέτρεπε, υπήρχαν βιβλία για να διαβάζεις ταξιδεύοντας στη θάλασσα, με το ατμόπλοιο της γραμμής που αρμενίζει στα στενά, και βιβλία για περιπτώσεις κακοκαιρίας, όταν η καμπίνα σου τρίζει και πρέπει να κρατιέσαι γερά, για να μην πέσεις απ' την κουκέτα σου· υπήρχαν βιβλία επιλεγμένα αποκλειστικά λόγω της έκτασής τους, τα οποία παίρνεις μαζί σου σε μια εκστρατεία, όταν είσαι υποχρεωμένος να ταξιδέψεις με ελαφριές αποσκευές, και υπήρχαν βιβλία που διαβάζονται όταν δεν μπορείς να δια­βάσεις τίποτ' άλλο. Στο τέλος, ο Φέδερστοουν διάλεξε μια βιο­γραφία του λόρδου Βύρωνα, μια πρόσφατη έκδοση.

Από το διήγημα «Ο σάκος των βιβλίων»

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Ο OYIΛΛIAM ΣOMEPΣET MΩM (1874-1965), Άγγλος συγγραφέας από τους δημοφιλέστε­ρους και πιο καλοπληρωμένους της δεκαετίας του 1930, γνώρισε μεγάλη επιτυχία με τα θεα­τρικά του έργα και έγινε πασίγνωστος για τα διηγήματά του. Γεννήθηκε στο Παρίσι. Έχασε τους γονείς του σε ηλικία δέκα ετών και μεγά­λωσε με έναν συναισθηματικά απόμακρο θείο. Η εμπορική επιτυχία της πρώτης του νουβέ­λας Η Λίζα του Λάμπεθ, που εκδόθηκε το 1897, τον ώθησε να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη συγγραφή.

Κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτη­σε στον Ερυθρό Σταυρό και αργότερα στη Βρετανική Μυστική Υπηρεσία. Ταξίδεψε πολύ, μεταξύ άλλων στην Ινδία και στη Νοτιοανατο­λική Ασία. Τα ταξίδια του αυτά εμπλούτισαν τα διηγήματά του και τα μυθιστορήματά του, αλλά και τα καθαρά ταξιδιωτικά του έργα.

Από τα μυθιστορήματα τα σημαντικότερα είναι η Ανθρώπινη δουλεία (1945), το Φεγγά­ρι και οι έξι πένες (1919) και η Κόψη του ξυραφιού (1945). Από τα διηγήματά του ξεχω­ρίζουν αυτά πού αναφέρονται στη ζωή των Δυτικών, κυρίως Βρετανών, αποικιοκρατών στην Άπω Ανατολή. Η «Βροχή», τα «Χνάρια στη ζούγκλα», ο «Απομακρυσμένος σταθ­μός», από τις καλύτερες αυτού του είδους, εκφράζουν το συναισθηματικό φορτίο των ηρώων τους εξαιτίας της απομόνωσής τους.

Ο Μωμ έγραψε σε μια περίοδο κατά την οποία η μοντερνιστική γραφή του William Faulkner, του Thomas Mann, του James Joyce και της Virginia Woolf κέρδιζε συνεχώς έδα­φος και υποστηρικτές. Για αυτόν το λόγο τού ασκήθηκε κριτική για το απλό πεζογραφικό του ύφος. Ωστόσο, η μεγάλη απήχηση του έργου του τον καθιστά χαρισματικό και, κατά τούς Times, τον «μοναδικό συγγραφέα της γενιάς του που χάρισε καταξίωση και λάμψη στην αγγλική λογοτεχνία». Πέθανε στη Νίκαια της Νότιας Γαλλίας το 1965.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ

© Burt Glinn / Magnum Photos -- Λιμάνι Σιγκαπούρης, 1965