Δελτίο τύπου | ΣΤΟ ΕΔΩΛΙΟ: Καταθέσεις στην επιστροπή αντιαμερικανικών ενεργειών

DASHIELL HAMMETT

ΣΤΟ ΕΔΩΛΙΟ

ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

ΑΝΤΙΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΟΥΒΙΤΣΑΣ

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Ιούλιος 2013

Αριθμός σελίδων: 108, Τιμή :9,40 Ευρώ

ISBN: 978-960-505-078-8

 

Κος ΧΑΜΜΕΤ: Αρνούμαι να απαντήσω, δεδομένου ότι η απάντησή μου θα μπορούσε ενδεχομένως να με καταστήσει ένοχο, ασκώντας τα δικαιώματά μου που απορρέουν από την Πέμπτη Τροπολογία στο Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η ΕΔΡΑ: Σας διατάσσω να απαντήσετε στην ερώτηση.

Κος ΧΑΜΜΕΤ: Αξιότιμε κύριε δικαστά, αρνούμαι να απαντήσω στην ερώτηση, για τους ίδιους λόγους.

Έχοντας στο ενεργητικό του πέντε μυθιστορήματα και πάνω από πενήντα διηγήματα, ο συγγραφέας του Γερακιού της Μάλτας άλλαξε για πάντα το τοπίο της αστυνομικής λογοτεχνίας με την επινόηση του αποκαλούμενου σήμερα νουάρ μυθιστορήματος. Ο Χάμμετ δεν ήταν απλώς μεγάλος συγγραφέας· ήταν και ενεργός μαχητής στο πλευρό της αμερικανικής Αριστεράς. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1930 συμμετείχε σε κάθε εμβληματικό αγώνα της εποχής, από την παραχώρηση πολιτικών δικαιωμάτων στους Μαύρους έως την πάλη ενάντια στο φρανκισμό και το ναζισμό. Από το 1947 όμως, ο Ψυχρός Πόλεμος δημιούργησε ένα κλίμα γενικευμένης καχυποψίας απέναντι στους κομμουνιστές ή σε όσους θεωρούνταν κομμουνιστές. Έτσι άρχισε το «κυνήγι των μαγισσών», με εξέχοντα ανθρωποκυνηγό την Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών που εξαπέλυσε επίθεση, όπως γνωρίζουμε, στους κύκλους των διανοουμένων και κυρίως στο χώρο του κινηματογράφου.

Ως πρόεδρος του Συμβουλίου Πολιτικών Δικαιωμάτων (Civil Rights Congress) της Νέας Υόρκης, ενεργητικότατης αριστερής οργάνωσης, ο Χάμμετ ήταν αναπόφευκτα εκτεθειμένος. Δύο φορές κλήθηκε να καταθέσει, πρώτα τον Ιούλιο του 1951, οπότε καταδικάστηκε σε εξάμηνη φυλάκιση, και έπειτα το 1953, στην ανάκριση που διηύθυνε ένας γερουσιαστής με υπέρμετρο ζήλο, ο Joseph McCarthy, το όνομα του οποίου θα μείνει για πάντα συνδεδεμένο με εκείνη τη ζοφερή εποχή.

Παραθέτοντας τα πρακτικά των τριών καταθέσεων, η μία εκ των οποίων έγινε κεκλεισμένων των θυρών και δεν είχε δοθεί στη δημοσιότητα έως σχετικά πρόσφατα, οι Καταθέσεις... φωτίζουν την ηθική στάση του Χάμμετ, ενός ανθρώπου ελεύθερου, που αρνήθηκε να γίνει καταδότης. Ο Ντάσιελ Χάμμετ με την επίμονη άρνησή του να απαντήσει στις ερωτήσεις των κριτών του (δικαστών, ανακριτών, ρεπουμπλικάνων και δημοκρατικών γερουσιαστών) γελοιοποιεί την ανακριτική διαδικασία που επιβλήθηκε στα χρόνια του μακαρθισμού. Με τον τρόπο του θυμίζει τον Μπάρτλμπυ, τον γνωστό λογοτεχνικό ήρωα του Χ. Μέλβιλ, με την επαναλαμβανόμενη άρνησή του «θα προτιμούσα όχι». Πρόκειται για την απόλυτη αξιοπρέπεια του ανθρώπου απέναντι στην πολιτική υστερία.

Ο Χάμμετ πλήρωσε τη στάση του αυτή με φυλάκιση, απόσυρση των βιβλίων του από τις δημόσιες βιβλιοθήκες και το εμπόριο για κάποια χρόνια, διακοπή των σχέσεών του με το Χόλλυγουντ, φορολογική τιμωρία και απομόνωση μέχρι το θάνατό του.

Η ΕΔΡΑ: Με την άρνησή σας να απαντήσετε δεν παραβιάζετε απλώς τους όρους της εγγύησης που αναλάβατε, την οποία εθελουσίως αποδεχτήκατε όταν ενεργήσατε ως διαχειριστής αυτού του ταμείου, αλλά παρεμποδίζετε επίσης το έργο αυτού του Δικαστηρίου. Είναι πρόθεση του Δικαστηρίου, εάν επιμείνετε στην άρνησή σας να απαντήσετε σε αυτές τις ερωτήσεις που σας έχουν τεθεί, να σας αντιμετωπίσει με τον αυστηρότερο τρόπο που ορίζει ο νόμος. Ευελπιστώ ότι κάτι τέτοιο δεν θα καταστεί αναγκαίο.

[...]

Η ΕΔΡΑ: Κύριε Χάμμετ, σας κρίνω ένοχο προσβολής δικαστηρίου, για την αποτυχία και την άρνησή σας να συμμορφωθείτε προς τις υποδείξεις του Δικαστηρίου και να παράσχετε απαντήσεις στις ερωτήσεις που σας τέθηκαν και στα αιτήματα που σας τέθηκαν από το Δικαστήριο.

Η ΕΔΡΑ: Πείτε μας, κύριε Χάμμετ, πότε γράψατε το πρώτο σας βιβλίο που έχει εκδοθεί;

Κος ΧΑΜΜΕΤ: Το πρώτο μου βιβλίο ήταν Ο κόκκινος θερισμός. Εκδόθηκε το 1929. Έχω την εντύπωση ότι το έγραψα το 1927, ή το 1927 ή το 1928.

Κος ΚΟΝ: Την εποχή που γράφατε αυτό το βιβλίο, ήσασταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος;

Κος ΧΑΜΜΕΤ:  Αρνούμαι να απαντήσω, επικαλούμενος τα δικαιώματά μου που  απορρέουν από την Πέμπτη Τροπολογία του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών, δεδομένου ότι η όποια απάντησή μου θα μπορούσε ενδεχομένως να με καταστήσει ένοχο.

Δελτίο τύπου | Η ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ της Edith Wharton

EDITH WHARTON

Η ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ

Μετάφραση: Ευαγγελία Ανδριτσάνου 

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Ιούλιος 2013 

Αριθμός σελίδων : 32, Τιμή : 8,00 Ευρώ 

ISBN: 978-960-505-067-2

Κυκλοφορεί στη βιβλιοφιλική σειρά της «Άγρας»: Ο ΑΤΑΚΤΟΣ ΛΑΓΟΣ το ιδιοφυές δοκίμιο της Αμερικανίδας μυθιστοριογράφου Ήντιθ Ουώρτον (1862-1937) όπου δηκτικά καταρρίπτει τους αυτονόητους κοινούς τόπους γύρω από τις «αρετές» της ανάγνωσης.

Η λεγόμενη «διάδοση της γνώσης», που συνήθως την κατατάσσουμε στην κατηγορία των σύγχρονων προόδων, μαζί με την κεντρική θέρμανση και την καθολική ψήφο, έχει συμπτωματικά οδηγήσει στη γέννηση μιας νέας διαστροφής – της διαστροφής της ανάγνωσης.

Απ’ όλες τις διαστροφές οι πιο δύσκολες να ξεριζωθούν είναι εκείνες που από τον πολύ κόσμο θεωρούνται αρετές. Ανάμεσά τους η ανάγνωση κατέχει την πρώτη θέση. Ότι το να διαβάζεις σκουπίδια αποτελεί διαστροφή είναι γενικά παραδεκτό· το διάβασμα όμως καθεαυτό –το διάβασμα ως συνήθεια, παρότι πρόσφατη– συναγωνίζεται ήδη φτασμένες αρετές όπως η αποταμίευση, η εγκράτεια, το πρωινό ξύπνημα και η τακτική άσκηση. Υπάρχει ωστόσο κάτι το παράξενα επιθετικό στην αρετή του αναγνώστη από αίσθηση καθήκοντος.

[...] Όταν ο μηχανικός αναγνώστης, οπλισμένος με αυτή τη μεγάλη ιδέα για το καθήκον του, εισβάλλει στην επικράτεια των γραμμάτων –συζητά, κριτικάρει, καταδικάζει ή, ακόμα χειρότερα, επαινεί– τότε είναι που η διαστροφή της ανάγνωσης γίνεται απειλή για τη λογοτεχνία.

[...] Το να διαβάζεις δεν είναι αρετή· το να διαβάζεις καλά όμως είναι τέχνη, μια τέχνη που μόνο ο γεννημένος αναγνώστης μπορεί να την κατακτήσει.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Δημιουργός και τέκνο των Χρόνων της Αθωότητας, η ΗΝΤΙΘ ΟΥΩΡΤΟΝ γεννήθηκε το 1862 στους κόλπους της μεγαλοαστικής νεοϋορκέζικης οικογένειας Τζόουνς. Στα τέσσερά της χρόνια η οικογένεια αναχώρησε για την Ευρώπη σε αναζήτηση υψηλότερου πολιτιστικού επιπέδου από αυτό που προσέφερε η «άξεστη» και «επαρχιακή» Αμερική· στη Νέα Υόρκη επέστρεψαν το 1874. «Στα μάτια της επαρχιώτικης κοινωνίας μας», έλεγε αργότερα η ίδια, «η συγγραφή θεωρείται κάτι μεταξύ μυστηριακής δύναμης και χειρωνακτικής εργασίας» – δύο πράγματα εξίσου απεχθή στον κοινωνικό της περίγυρο. Η Ήντιθ δεν αποθαρρύνθηκε και το 1899 εξέδωσε για πρώτη φορά ορισμένα από τα διηγήματά της, έχοντας εν τω μεταξύ αποκτήσει τη φιλία και την εκτίμηση του Henry James. Τo 1905 κυκλοφόρησε το πρώτο μπεστ-σέλλερ της, Το σπίτι της ευθυμίας (The House of Mirth), και ακολούθησαν, μεταξύ πολλών άλλων, το μυθιστόρημα Ήθαν Φρομ το 1911 –«η τελευταία μεγάλη αμερικανική ιστορία αγάπης» κατά τους κριτικούς– και το περίφημο Τα χρόνια της αθωότητας το 1920, που της χάρισε το βραβείο Πούλιτζερ , διάκριση η οποία απονεμόταν πρώτη φορά σε γυναίκα. Πέθανε στη Γαλλία το 1937, σε ηλικία εβδομηνταπέντε ετών.

Δελτίο τύπου | ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΡΑΪΧ του Roberto Bolano

ROBERTO BOLAÑO

ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΡΑΪΧ 


ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΚΡΙΤΩΝ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ 



Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Ιούλιος 2013 
Αριθμός σελίδων: 408, Τιμή :19,50  Ευρώ 
ISBN: 978-960-505-075-7

Ο Ούντο Μπέργκερ, εικοσιπέντε χρονών, έχει παθιαστεί σε βαθμό εθισμού με τα παιχνίδια στρατηγικής. Συνοδευόμενος από την αρραβωνιαστικιά του πηγαίνει για μερικές μέρες στην Κόστα Μπράβα. Είναι η πρώτη φορά που κάνουν διακοπές μαζί. Στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, ο Ούντο ψάχνει να βρει νέες στρατηγικές παιξίματος για το Τρίτο Ράιχ, ένα επιτραπέζιο παιχνίδι στο οποίο έχει γίνει δεξιοτέχνης. Το ζευγάρι δεν αργεί να συναντήσει δύο άλλους Γερμανούς καθώς και κάποιους μυστηριώδεις ντόπιους, τον Λύκο, το Αρνί και τον Καμένο. Για τον τελευταίο, κανείς ακριβώς δεν ξέρει πώς παραμορφώθηκε. Αφού πρώτα τον μυήσει ο Ούντο, ο Καμένος θα αποδειχτεί τρομερός αντίπαλος στο Τρίτο Ράιχ. Ποιο είναι όμως το πραγματικό διακύβευμα αυτής της παρτίδας;

Με το μυθιστόρημα αυτό, γραμμένο το 1989, ο Μπολάνιο μας χαρίζει ένα έργο συναρπαστικό , με δηλητηριώδη γοητεία. Ο συγγραφέας του 2666 εξερευνά τις μορφές που παίρνουν το κακό και η τρέλα και στοχάζεται πυρετικά πάνω στη σχέση της κουλτούρας –ως παιχνιδιού ή ως λογοτεχνίας– με την πραγματικότητα.

 Ένας γοητευτικός τρόπος να γνωρίσετε τον Μπολάνιο… Το Τρίτο Ράιχ είναι ανάλαφρα αστείο, είναι όμως, ταυτόχρονα, αρκετά αιχμηρό και παράξενο ώστε να συγκαταλέγεται στα καλύτερα έργα του συγγραφέα.

–The Economist

Το τέλειο μυθιστόρημα… Συμπονετικό, ενοχλητικό, βαθιά συγκινητικό, είναι ένα δώρο του συγγραφέα προς εμάς.

–NPR

Σκεφτείτε τον Κάφκα σε παραθαλάσσιο θέρετρο… Για όσους ζητάνε από τη λογοτεχνία να τους εμπνέει το φόβο και την καχυποψία ακόμη και μπροστά στα πιο πεζά πράγματα, Το Τρίτο Ράιχ σας περιμένει.   

–The Cleveland Plain Dealer

Ο Μπολάνιο είναι ειδικός στο να δημιουργεί ατμόσφαιρα… στην παράδοση των ζοφερών romans durs του Georges Simenon… ή των απόλυτα ελεγχόμενων παραισθήσεων του Alain Robbe-Grillet. 

–The Wall Street Journal

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Ο Ρομπέρτο Μπολάνιο (Σαντιάγο της Χιλής, 1953 – Βαρκελώνη 2003), πεζογράφος και ποιητής, έχει επιβληθεί ως ένας από τους σημαντικότερους Λατινοαμερικανούς συγγραφείς του καιρού μας. Γεννήθηκε στη Χιλή, αλλά σε ηλικία 13 ετών μετανάστευσε με την οικογένειά του στο Μεξικό. Το 1973 αποφάσισε να επιστρέψει στη Χιλή προκειμένου να στηρίξει το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα του Αλλιέντε, έφτασε όμως λίγες μέρες μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του Πινοσέτ. Συνελήφθη για τη συμμετοχή του στην αντίσταση ενάντια στη δικτατορία, ενώ μετά την απελευθέρωσή του επέστρεψε στο Μεξικό, απ’ όπου αργότερα μετανάστευσε στην Ισπανία (1978) για να εγκατασταθεί οριστικά στην Blanes, μια μικρή παραθαλάσσια πόλη της Καταλωνίας. Πέθανε στη Βαρκελώνη το 2003 από μια δυσλειτουργία του ήπατος, η οποία τον ταλαιπωρούσε για περισσότερο από μία δεκαετία.

Η πρώτη του ποιητική συλλογή εκδόθηκε το 1975. Ωστόσο, αν και ξεκίνησε από την ποίηση, γρήγορα στράφηκε στην πεζογραφία· έγραψε συλλογές διηγημάτων, νουβέλες και μυθιστορήματα. Για το μυθιστόρημά του Los detectives salvajes τιμήθηκε με τα βραβεία Herralde (1998) και Rómulo Gallegos (1999), ενώ για το Llamadas telefonicas (Τηλεφωνήματα, 2009, Εκδόσεις Άγρα) τού απονεμήθηκε το 1998 το Premio Municipal de Santiago de Chile, η ανώτατη λογοτεχνική διάκριση στη Χιλή. Το τελευταίο του μυθιστόρημα, 2666 (εκδ. Άγρα, 2011), θεωρείται η κορύφωση της μυθοπλαστικής του ικανότητας, κέρδισε το 2004, έναν χρόνο μετά το θάνατο του συγγραφέα, το βραβείο Salambó για το καλύτερο ισπανόφωνο μυθιστόρημα. Έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και η επιρροή του θεωρείται από τις σημαντικότερες στη σύγχρονη ισπανόφωνη λογοτεχνία.

ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΣΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΡΑ:

Δελτίο Τύπου | ΜΑΠΟΥΤΣΕ του Caryl Férey

CARYL FÉREY

ΜΑΠΟΥΤΣΕ

Μετάφραση: Αργυρώ Μακάρωφ

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Ιούλιος 2013

Αριθμός σελίδων : 480, Τιμή: 19,50 Ευρώ

ISBN: 978-960-505-076-4

 

Ένα νουάρ μυθιστόρημα όπου πρωταγωνιστές είναι 

μια χώρα και η κρίση της – οικονομική και πολιτική

«Για τα βιβλία μου, επιλέγω χώρες που η ιστορία τους τις βαραίνει. Ο καθείς και οι εμμονές του, και οι δικές μου εμμονές είναι ο καθημερινός φασισμός και η σχέση του με τον νεοφιλελευθερισμό. [...] Οι ίδιοι δεν αυτοαποκαλούνται ποτέ Ινδιάνοι, δεν σημαίνει τίποτε για κείνους αυτή η λέξη. Σφαγιάστηκαν κατά τον 19^ο αιώνα. [...] Στην Αργεντινή, είναι σα να μην υπήρξαν ποτέ. Μαπού, σημαίνει γη. Τσέ, σημαίνει άνθρωποι».

Στο σύγχρονο Μπουένος Άιρες, το πτώμα μιας τραβεστί ονόματι Λους εντοπίζεται γυμνό, ευνουχισμένο, με τα γεννητικά όργανα στον πισινό, και μια νεαρή γυναίκα εξαφανίζεται. Η Ζανά, μια πεισματάρα καλλιτέχνις με καταγωγή από τη φυλή των Μαπούτσε, και ο Ρουμπέν, ένας οργισμένος ντετέκτιβ, ερευνούν από μία υπόθεση ο καθένας τους. Η συνάντησή τους τους οδηγεί στα φαντάσματα της δικτατορίας.

Η Ζανά είναι Μαπούτσε, κόρη ενός λαού Ινδιάνων που όταν οι άλλοι τους έβλεπαν στην αργεντίνικη πάμπα τους πυροβολούσαν χωρίς δεύτερη σκέψη. Αφού επιβίωσε από την οικονομική κρίση του 2001-2002, έγινε γλύπτρια και έκτοτε μένει μόνη της στο Μπουένος Άιρες. Τώρα, στα 28 της χρόνια, υπολογίζει πως δεν χρωστά πλέον τίποτε και σε κανέναν. Ο Ρουμπέν Καλδερόν είναι κι αυτός από τους επιβιώσαντες – ένας από τους ελάχιστους «υπονομευτές» που βγήκαν ζωντανοί από τις λαθραίες φυλακές, όπου χάθηκαν ο πατέρας του και η μικρή αδελφή του. Τριάντα χρόνια πέρασαν μέχρι να ξανάρθει η δημοκρατία. Ιδιωτικός ερευνητής στην υπηρεσία των Γιαγιάδων της Πλατείας του Μάη, ο Ρουμπέν αναζητά ακατάπαυστα τα παιδιά των εξαφανισθέντων που δόθηκαν για υιοθεσία επί δικτατορίας Βιντέλα, καθώς και τους εκτελεστές τους... Τίποτε δεν προμηνύει τη συνάντηση της Ζανά και του Ρουμπέν, που τόσα τους χωρίζουν. Ένα πτώμα όμως ανασύρεται από τα νερά του λιμανιού της Λα Μπόκα: είναι η «Λους», μια τραβεστί που έκανε πιάτσα στην προκυμαία με την «Πάουλα», τη μοναδική φίλη της γλύπτριας. Ο Ρουμπέν, από τη μεριά του, ερευνά την εξαφάνιση μιας φωτογράφου, της Μαρία Βικτόρια Καμπάλλο, κόρης ενός από τους σημαντικότερους επιχειρηματίες στη χώρα. Μολονότι η πολιτική των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εφαρμόζεται εδώ και δέκα χρόνια, τα φαντάσματα των καταπιεστών πλανιώνται ακόμα στην Αργεντινή – και μαζί τους ρίχνουν τη σκιά τους οι καραμπινιέροι, που έδιωξαν την κοινότητα της Ζανά από τα πατρογονικά εδάφη...

Το Μαπούτσε έχει βραβευτεί με το Βραβείο Landerneau Polar 2012, το Βραβείο του καλύτερου αστυνομικού της χρονιάς 2012 της σύνταξης του περιοδικού Lire, το Βραβείο των αναγνωστών Goutte de sang d’encre, Βιέννη 2012.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Ο Καρύλ Φερέ γεννήθηκε στην Καέν το 1967. Μεγάλωσε στη γη της Βρετάνης, περιοχή που την αγαπά για τις απότομες όχθες της, τις συναυλίες στα μπιστρό και τις καταιγίδες της. Σε μια από τις πόλεις της, τη Ρεν, εμπνεύστηκε τα πρώτα πρόσωπα των μυθιστορημάτων του, προτού το σκάσει για να ξεκινήσει τις περιπλανήσεις του. Στην αρχή γύρισε την Ευρώπη με μοτοσικλέτα, έπειτα έκανε το γύρο του κόσμου και έτσι τον κατέκτησε, στα είκοσί του χρόνια, η Νέα Ζηλανδία.

Για να βγάλει τα προς το ζην, άρχισε να δουλεύει σε οικοδομές, σε εργοστάσια, σε διάφορες επιχειρήσεις αλλά και να συνεργάζεται με έντυπα ως δημοσιογράφος, χωρίς να σταματά να ταξιδεύει – Μέση Ανατολή, Ινδία, Αφρική… Επηρεασμένος από τον Godard, τους Clash, τον Jacques Brel, τον René Char, τον J.P. Manchette, τον Ellroy ή τους Noir Désir, η προτίμησή του στρέφεται στην έκρηξη, στους καταπιεσμένους, στις γυναίκες, στην ομορφιά του κόσμου…

Το 1994 κυκλοφόρησε το πρώτο του μυθιστόρημα, Avec un ange sur les yeux. Την ίδια χρονιά εξέδωσε και το πρώτο αστυνομικό μυθιστόρημα, Plutôt crever, ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε το Haka, έργο που προκάλεσε αίσθηση. Γράφει επίσης έργα για παιδιά, για μουσικούς, για το θέατρο και το ραδιόφωνο. Σήμερα έχει αφοσιωθεί πλήρως στη λογοτεχνία. Το τελευταίο διάστημα δουλεύει το καινούργιο μυθιστόρημά του (Ταξίδι στη Χιλή, φθινόπωρο 2014) και συγγράφει το σενάριο για την ταινία Μαπούτσε (με σκηνοθέτη τον Guillaume Ivernel).