Για τον Έκτορα Κακναβάτο
Ομιλία στην κηδεία του ποιητή στον Κόκκινο Μύλο, στις 11 Νοεμβρίου 2010
Σύντροφε, φίλε, ποιητή
Δεν σε αποχαιρετώ, εσύ μας χαιρετάς αγέρωχα. Τώρα, κυριολεκτικά, μπορείς να επαναλαμβάνεις με την βροντερή φωνή σου ράτσα υψικάμινου, τους στίχους σου
Είδα την αιωνιότητα
να μηρυκάζει την χαοτική εξίσωση
Η πανουργία του Λόγου της Ιστορίας μας έκανε να γνωριστούμε πριν 20 χρόνια μιλώντας κι οι δυο, πάλι μπροστά σε ένα φέρετρο, αυτό του φίλου μας μεγάλου ποιητή Νίκου Καρούζου που πέθανε καταδιωγμένος από μια Πολιτεία που την τελευταία στιγμή, προ του θανάτου, του έδωσε τιμητική σύνταξη και του έκανε την κηδεία «δημοσία δαπάνη», για να ξεμπερδεύει μ’ αυτόν κι όλους τους ποιητές…
Ξέρουμε καλά πόσο περιφρονούσες κι εσύ τέτοιες τιμές, όσους από τις αξίες προτιμούν τα αξιώματα, όπως έγραφες.
Στέκομαι τώρα κι εγώ μπροστά σου, όπως τότε μπροστά στον Νίκο, αμετανόητος, όπως κι εσύ μας δίδαξες, πάντα Post Thermidor.
Έμεινες πάντα ακλόνητος και ασυμβίβαστος στη ποίηση, στη ζωή, στον αγώνα, στο όραμα της καθολικής ανθρώπινης χειραφέτησης.
Ακλόνητος κι ασυμβίβαστος πρόμαχος μέχρις εσχάτων της υπερρεαλιστικής φωνής, «αυτής που συνεχίζει να κηρύττει την παραμονή του θανάτου και πάνω από τις θύελλες».
Ακλόνητος κι ασυμβίβαστος στην ΕΑΜική Αντίσταση, στα νησιά της εξορίας, την Ικαρία και το Μακρονήσι, και τους αντικομμουνιστικούς διωγμούς της λευκής τρομοκρατίας. Αλλά κι ανυπόταχτος σε οποιαδήποτε γραφειοκρατία που σφετερίζεται την υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης, πάντα Post Thermidor, στο πλευρό των αθάνατων Ροβεσπιέρων κι ενάντια σ’ όλους τους θερμιδωριανούς.
Ακλόνητος και ασυμβίβαστος στο προμηθεϊκό εγχείρημα μιας σύνθεσης της Ποίησης με τις ιλιγγιώδεις πτήσεις της σύγχρονης Επιστήμης στο χάος και τα σύμπαντα, για να δημιουργηθεί το Ποίημα-Μάθημα της τρίτης χιλιετηρίδας του Νέου Ανθρώπου.
Όταν οι διαβολικές δυνάμεις πέφτανε από τον ουρανό, εσύ σαν τον Αρχάγγελο Μιχαήλ φώναζες Στώμεν καλώς, να μείνουμε σταθεροί, ακλόνητοι και προσηλωμένοι στο κομμουνιστικό όραμα της απόλυτης ελευθερίας και της δικαιοσύνης.
Σε χαιρετίζω κι εγώ τώρα με το ποίημά σου Στώμεν, ποίημα προφητικό ενάντια σε κάθε αυτόκλητο «σωτήρα», από την χούντα έως την τρόϊκα
ΣΤΩΜΕΝ
( Βλ. Συγκεντρωτική έκδοση της ΄Αγρας 2010 σελ. 337-338)
Έκτορα Κακναβάτο, χαιρετίζω την ενενηντάχρονη οργή σου!
¡Hasta la victoria siempre!
Σάββας Μιχαήλ
Κόκκινος Μύλος, 11/11/10
Ομιλία στην κηδεία του ποιητή στον Κόκκινο Μύλο, στις 11 Νοεμβρίου 2010
Σύντροφε, φίλε, ποιητή
Δεν σε αποχαιρετώ, εσύ μας χαιρετάς αγέρωχα. Τώρα, κυριολεκτικά, μπορείς να επαναλαμβάνεις με την βροντερή φωνή σου ράτσα υψικάμινου, τους στίχους σου
Είδα την αιωνιότητα
να μηρυκάζει την χαοτική εξίσωση
Η πανουργία του Λόγου της Ιστορίας μας έκανε να γνωριστούμε πριν 20 χρόνια μιλώντας κι οι δυο, πάλι μπροστά σε ένα φέρετρο, αυτό του φίλου μας μεγάλου ποιητή Νίκου Καρούζου που πέθανε καταδιωγμένος από μια Πολιτεία που την τελευταία στιγμή, προ του θανάτου, του έδωσε τιμητική σύνταξη και του έκανε την κηδεία «δημοσία δαπάνη», για να ξεμπερδεύει μ’ αυτόν κι όλους τους ποιητές…
Ξέρουμε καλά πόσο περιφρονούσες κι εσύ τέτοιες τιμές, όσους από τις αξίες προτιμούν τα αξιώματα, όπως έγραφες.
Στέκομαι τώρα κι εγώ μπροστά σου, όπως τότε μπροστά στον Νίκο, αμετανόητος, όπως κι εσύ μας δίδαξες, πάντα Post Thermidor.
Έμεινες πάντα ακλόνητος και ασυμβίβαστος στη ποίηση, στη ζωή, στον αγώνα, στο όραμα της καθολικής ανθρώπινης χειραφέτησης.
Ακλόνητος κι ασυμβίβαστος πρόμαχος μέχρις εσχάτων της υπερρεαλιστικής φωνής, «αυτής που συνεχίζει να κηρύττει την παραμονή του θανάτου και πάνω από τις θύελλες».
Ακλόνητος κι ασυμβίβαστος στην ΕΑΜική Αντίσταση, στα νησιά της εξορίας, την Ικαρία και το Μακρονήσι, και τους αντικομμουνιστικούς διωγμούς της λευκής τρομοκρατίας. Αλλά κι ανυπόταχτος σε οποιαδήποτε γραφειοκρατία που σφετερίζεται την υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης, πάντα Post Thermidor, στο πλευρό των αθάνατων Ροβεσπιέρων κι ενάντια σ’ όλους τους θερμιδωριανούς.
Ακλόνητος και ασυμβίβαστος στο προμηθεϊκό εγχείρημα μιας σύνθεσης της Ποίησης με τις ιλιγγιώδεις πτήσεις της σύγχρονης Επιστήμης στο χάος και τα σύμπαντα, για να δημιουργηθεί το Ποίημα-Μάθημα της τρίτης χιλιετηρίδας του Νέου Ανθρώπου.
Όταν οι διαβολικές δυνάμεις πέφτανε από τον ουρανό, εσύ σαν τον Αρχάγγελο Μιχαήλ φώναζες Στώμεν καλώς, να μείνουμε σταθεροί, ακλόνητοι και προσηλωμένοι στο κομμουνιστικό όραμα της απόλυτης ελευθερίας και της δικαιοσύνης.
Σε χαιρετίζω κι εγώ τώρα με το ποίημά σου Στώμεν, ποίημα προφητικό ενάντια σε κάθε αυτόκλητο «σωτήρα», από την χούντα έως την τρόϊκα
ΣΤΩΜΕΝ
( Βλ. Συγκεντρωτική έκδοση της ΄Αγρας 2010 σελ. 337-338)
Έκτορα Κακναβάτο, χαιρετίζω την ενενηντάχρονη οργή σου!
¡Hasta la victoria siempre!
Σάββας Μιχαήλ
Κόκκινος Μύλος, 11/11/10
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου